«Μάνα, μπήκα»

Ακούν τους κανόνες της συμβίωσης με προσοχή. Τα πραγματικά δύσκολα όμως της «Φάρμας» δεν άρχισαν ακόμη

Οι μεν τραγούδησαν κάτι σαν Βανδή και Γουίτνεϊ Χιούστον, εμφανίστηκαν σαν
κλώνοι των Ουάν, έκλαψαν από συγκίνηση, εξομολογήθηκαν πως ζουν ένα όνειρο και
μόνον επειδή βρέθηκαν στο ολόφωτο πλατό του ριάλιτι «Fame» (ΑΝΤ1). Οι δε πήραν
στους ώμους τους στρατιωτικούς σάκους, περπάτησαν στις λάσπες, στα ρυάκια, με
μια πυξίδα και έναν χάρτη που αγωνίζονταν να διαβάσουν και μας έλεγαν πόσο
περίμεναν την εμπειρία τού να βρεθούν στα δύσκολα της Φάρμας (Mega). Εκεί,
δηλαδή, όπου οι τεχνητές ελλείψες θα τους υποβάλουν σε θεαματικά μαρτύρια
μετατρέποντας την ανησυχία, που κάθε άνθρωπος αισθάνεται, σε μάταιη
φαντασμαγορία.

Αυτή την εντυπωσιακή ματαιότητα απολαύσαμε σε δύο διαφορετικά θεάματα ως προς
τη μορφή και τις επιδιώξεις των συμμετεχόντων, πανομοιότυπα στην ουσία τους.
Νέοι που παραληρούν μπροστά στην κάμερα από ευτυχία για την ψυχή που θα της
δώσουν. Γιατί ψυχή θέλει η κάμερα, αγωνία, κλάμα, το ταλέντο είναι δευτερεύον.
Άλλωστε όταν αυτό υπάρχει βρίσκει τον δρόμο του μέσα από την πραγματική
δουλειά και όχι από τις πανηγυρτζήδικες ψευδο-ευκαιρίες των τηλεθεαμάτων. Και
άλλοι, μεγαλύτεροι, στη Φάρμα αυτοί, που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον εαυτό
τους, δοκιμάζοντας εκ του ασφαλούς τα όριά τους, σαν αλλοτινοί βασιλείς που
ρίχνονταν στους πολέμους και το κυνήγι γιατί χωρίς αυτές τις διασκεδάσεις ήταν
δυστυχισμένοι. Α, η τηλεόραση είναι το νέο βασίλειο των κοινών θνητών!

Και στα δύο θεάματα ο άνθρωπος-προϊόν που παρακολουθήσαμε αποτελεί ένα
παράδοξο υβρίδιο: από τη μια διψάει να κατακτήσει το επιβεβλημένο όνειρο μιας
αγοράς του θεάματος, από την άλλη το χρησιμοποιεί για να ριχτεί στην
αμεριμνησία του έτοιμου δρόμου και ταυτοχρόνως είναι έτοιμος να δώσει τον πιο
άγριο αγώνα, να «φάει» τον διπλανό του, την ίδια ώρα που πρέπει να προσποιηθεί
ότι συνεργάζεται και εμπνέεται από τα ιδανικά της ομάδας.

Το Fame – παραπέμπει στο γνωστό αμερικανικό σίριαλ, που βλέπαμε την 10ετία του
’80 – έβγαλε στη σκηνή του ΑΝΤ1 σε ένα σόου, που θύμιζε κάτι μεταξύ Φεστιβάλ
Θεσσαλονίκης και «Να, η ευκαιρία», νέους και νέες κατακέφαλα χτυπημένους από
τους βομβαρδισμούς «πρωινάδικων» και «κατσεκαλάδικων». Φρέσκο προϊόν για τις
δισκογραφικές, για τις κουτσομπολοεκπομπές, για το τηλε-θέαμα των
ψευδαισθήσεων.

«Έλα μάνα μπήκα» ακούμε να ουρλιάζει ένας από τους νεαρούς κλώνους των Ουάν,
στο βίντεο που έδειχνε τις αντιδράσεις τους τη στιγμή της επιλογής τους. Πού
μπήκες, παιδί μου; Στο Δημόσιο, στο Πανεπιστήμιο; Μπα, αυτά είναι ξεπερασμένα
πια. Στο σόου του σύγχρονου τραγέλαφου μιας κοινωνίας, η οποία διψάει για
«ζωντανή» σάρκα, την ίδια ώρα που την αποβάλλει με στομαχικούς σπασμούς, σαν
αλκοολικός που βγάζει ό,τι ήπιε για να κάνει χώρο να ξαναπιεί. «Ζωντανά, θα
τραγουδούν στο στούντιο», «ζωντανά», ούρλιαζε η κ. Γερμανού. Σταυροκοπηθήκαμε.

Χαρούμενη παρουσιάστρια η Ναταλία Γερμανού έβρισκε τρομερά τα ταλέντα, φοβερά
τα σκηνικά, καταπληκτική τη συμμετοχή, με μπόλικα «Χάι γκάις» και τι ωραία
αγόρια και κορίτσια που είσαστε. Μεταξύ αυτών και ευσυγκίνητη νεαρή, της
οποίας το επάγγελμα είναι καθαρίστρια και φυσικά ζει το παραμυθένιο της
όνειρο. Ε, να, η ευκαιρία. Ποτέ πια η ζωή δεν θα ‘ναι ίδια και αν δεν έρθει η
επιτυχία, θα ‘χει μια ολόκληρη ζωή να μηρυκάζει τις στιγμές του ονείρου.

Όσο για τους Φάρμερς, αυτοί συμμετείχαν σε υπερπαραγωγή, που μας έδειξε
πεταλουδίτσες και μυρμηγκάκια στα πρώτα πλάνα, για να μας ξυπνήσει τη
νοσταλγία της φύσης και μετά τους είδαμε στα ελικόπτερα να ξεκινούν για τις
«επικίνδυνες αποστολές», ενώ ο συμπαθέστατος – να του το αναγνωρίσουμε –
Γρηγόρης Αρναούτογλου, μας ξεναγούσε στα δύσκολα της παραμυθένιας φάρμας, πού
θα τρώνε, πού θα κοιμούνται σωρηδόν, πού θα πλένονται – τρόπος του λέγειν – σε
βαρέλι στο ψοφόκρυο και άλλα τέτοια βασανιστήρια, που ο πολιτισμός του
θεάματος προσφέρει προς διασκέδαση της πλήξης του ανθρώπου της πόλης. Θα
κληθούν να φτάσουν τον εαυτό τους στα ανθρώπινα όριά του, όχι μόνο
αντιμετωπίζοντας τις φυσικές δυνάμεις, αλλά και ο ένας τον άλλον, αφού πρέπει
να αλληλοεξοντωθούν μέχρι να μείνει ένας. Πόση λίγη συναίσθηση έχουμε ότι ο
ελεύθερος χρόνος έγινε η κατάρα των φτωχών και ασήμαντων, του άεργου που ορμά
να κατακτήσει το τίποτε – γιατί μπορεί να έχουν το επάγγελμά τους ορισμένοι,
αλλά εργασία σίγουρα δεν έχουν. Ιδού, το νέο είδος της υπερδραστηριότητας, ο
φιλόπονος ηδονισμός.