ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μέχρι το φανάρι να ανάψει πράσινο…

Τα αυτοκίνητα μετά δυσκολίας κινούνται στο κέντρο της Αθήνας. Ο ήχος της
κόρνας των πιο βιαστικών άγριος και δυνατός. «Σκεπάζει» τον ήχο της μουσικής
που έχω επιλέξει να ακούσω προσπαθώντας να μην παγιδευτεί η διάθεσή μου μέσα
στην κίνηση. Μάταια… Πριν καλά-καλά το αυτοκίνητο διανύσει λίγα μέτρα, είμαι
αναγκασμένη να πατήσω φρένο για να αποφύγω τη γνωριμία με τους οδηγούς που
προπορεύονται μέσω των… φιλικών δηλώσεων των ασφαλιστικών εταιρειών.
Σταμάτα-ξεκίνα. Η σκηνή επαναλαμβανόμενη. Δεν προκαλεί πια εντύπωση. Όσο,
όμως, κι αν είμαι προετοιμασμένη για τον «γολγοθά της κίνησης», διερωτώμαι:
«Μα, καλά, πού πάμε όλοι μαζί την ίδια ώρα κάθε μέρα;». Δεν περιμένω απάντηση
από κανέναν. Ξαφνικά η προσοχή των οδηγών, που έχουμε σταματήσει στις πρώτες
σειρές του φαναριού, φεύγει από τον φωτεινό σηματοδότη και παρακολουθούμε ένα
μικρό κορίτσι, ηλικίας περίπου δέκα ετών. Συνοδεύεται από τον πατέρα του,
κρατά στα χέρια του ένα ακορντεόν και διασχίζοντας τον δρόμο τραγουδά με όλη
τη δύναμη της φωνής του «Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία…». Λίγα μέτρα παρακάτω
βλέπω τον νεαρό που περίμενε στο πεζοδρόμιο να προσφέρει ένα τριαντάφυλλο στην
αγαπημένη του. Με ή χωρίς αφορμή, δεν έχει καμία σημασία. Ο ηλικιωμένος κύριος
από το διπλανό αυτοκίνητο γίνεται κι αυτός άθελά του αυτόπτης μάρτυρας της
τρυφερής σκηνής. Ανοίγει το παράθυρό του και κάτι λέει την ώρα που το ζευγάρι
απομακρύνεται. Το φανάρι έχει «ανάψει» πράσινο. Ξεκινώ αφήνοντας πίσω μου τις
προηγούμενες εικόνες. Φευγαλέα όμορφες. Έχω σχεδόν φτάσει στον προορισμό μου,
αλλά δεν αρκεί. Οι εικόνες κιόλας έχουν σβήσει. Πρέπει να παρκάρω. Ποιος ξέρει
πόσους κύκλους θα χρειαστεί να κάνω ακόμη;