γιατί… λέμε «έμεινε στα κρύα του λουτρού»

Είθισται να χρησιμοποιούμε τη φράση αυτή για υποθέσεις, αισθηματικές,
επαγγελματικές και άλλες που δεν είχαν επιθυμητή έκβαση. Ωστόσο, έχει τη ρίζα
της στα χρόνια του Βυζαντίου, όταν ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς διαμαρτυρόταν για τα
μεικτά μπάνια, όχι βεβαίως στη θάλασσα, αλλά σε λουτρά μαρμάρινα με γούρνες
ασημένιες απ’ όπου έτρεχε κρύο και ζεστό νερό. Η Εκκλησία αναγκάστηκε να
παρέμβει. Έτσι στη Σύνοδο της Λαοδικείας με τον λ’ κανόνα της, αναφέρει ο
Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο «Λέξεις & φράσεις παροιμιώδεις» (Εκδόσεις
Σμυρνιωτάκη), όριζε μια σειρά απαγορεύσεων. Μεταξύ άλλων απαγόρευε σε
κληρικούς, καλόγερους και λαϊκούς να λούζονται μαζί με τις γυναίκες. Τις
πρώτες ημέρες της απαγόρευσης ωστόσο και παρά τον αφορισμό πολλοί αδιαφορούσαν
και εξακολουθούσαν να πηγαίνουν στα μεικτά λουτρά. Όταν όμως άρχιζαν το
λούσιμό τους… κάποιος (!) έκοβε την παροχή ζεστού νερού. Κάπως έτσι βγήκε η
φράση «έμεινε στα κρύα του λουτρού».