Φύσηξε φρέσκος αέρας…

Η προηγούμενη εβδομάδα, με τους δώδεκα μονολόγους, που παίχτηκαν σε τρία
θέατρα του Μεταξουργείου, ήταν η πιο θεατρική για το αθηναϊκό κοινό. Κι αυτό
δεν έχει να κάνει με το ότι δεν υπήρχε τίποτα σπουδαιότερο, αλλά με το ότι
αυτά που είδαμε στο Μεταξουργείο, καλά, μέτρια και πολύ καλά, είχαν ένα φρέσκο
αέρα. Είχαν φροντίδα, θεατρική αγωνία, άμιλλα και γόνιμο διάλογο, τόσο μεταξύ
τους όσο και με τους θεατές. Στις δώδεκα μονοπρόσωπες παραστάσεις συνυπήρχε το
αστείο, το φθαρμένο, το αναπάντεχο, το ζενιάλ, η πονηρή παραπομπή, η επίδειξη,
η σεμνότητα, η επιδεξιότητα. Ένα μικρό φεστιβάλ που ανέδειξε τη μεγάλη
καλλιτεχνική του αξία και διοργανώθηκε από την Πολιτιστική Ολυμπιάδα σχεδόν
άψογα. Η απήχηση που είχε, ποιοτικά και ποσοτικά, βάζει υποθήκη για το μέλλον.
Και μόνο το γεγονός ότι και στα τρία θέατρα υπήρχε λίστα αναμονής, δείχνει το
αυξημένο ενδιαφέρον του κόσμου. Είδαμε μια πλατεία θεατρικά ζωντανή και
ερμηνείες διαφορετικών στυλ και εποχών. Ακούσαμε άγνωστα κείμενα, γνωρίσαμε
νέους συγγραφείς, αναγνωρίσαμε την εξέλιξη ορισμένων ηθοποιών που δεν κάνουν
βόλτα στη θεατρική πιάτσα, συγκινηθήκαμε με τη δική τους συγκίνηση.

…κι έκανε την ποιότητα εμπορική

Γύρω στα επτά εκατομμύρια – πάνω κάτω – δραχμές επιχορηγήθηκε κάθε παραγωγή.
Οι περισσότερες οργανώθηκαν με την αντίληψη του περιεκτικού και ευέλικτου
σκηνικού. «Έπαιξε» πολύ η πολυθρόνα – στις πέντε από τις έντεκα, και το
τραπέζι (κανονικό, μεγάλο, τεράστιο) με μια καρέκλα στις υπόλοιπες (εκτός από
το μονόπρακτο του Μπέκετ «Όχι εγώ», όπου η πολύπλοκη κατασκευή ήταν κρυμμένη
πίσω από μια μαύρη τεντωμένη αυλαία). Αποτέλεσμα; Ένας γόνιμος διάλογος, τόσο
μεταξύ των καλλιτεχνών, όσο και σε σχέση με το κοινό. Ο απόηχος είναι θετικός
και έντονος. Γι’ αυτό μην εκπλαγείτε που οι περισσότεροι από τους
συμμετέχοντες θα ξαναπαίξουν – μεμονωμένα και σε δικά τους θέατρα – τις
μονοπρόσωπες παραστάσεις τους. Να που η παλαιά αντίληψη περί διάστασης
εμπορικού – ποιοτικού διαλύεται και τώρα η συνύπαρξη φαίνεται αξιόπιστη και
άδολη συγκυρία.