ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα έχω ξαναζήσει…

Μου φαίνεται ότι έχω ένα πρόβλημα χρονικού «προσανατολισμού». Βρίσκομαι,
μονολογώ οδηγώντας, στο 2002, στο 1998 ή μήπως στο 1994; Όσο η προεκλογική
περίοδος προχωρεί, νιώθω σαν όλα αυτά να τα έχω ξαναζήσει ακριβώς ίδια σε μια
προηγούμενη ζωή… μόλις τεσσάρων, οκτώ ή δώδεκα χρόνων πριν.

Στον κεντρικό δρόμο της περιοχής μου είναι αναρτημένα στη σειρά τα ίδια γνωστά
πανό με μπλε, πράσινα και κόκκινα γράμματα – έτσι, για να μπερδεύεται ο
ψηφοφόρος εάν ο υποψήφιος είναι «μπλε», «πράσινος» ή «κόκκινος». Στις κολόνες
της ΔΕΗ είναι προχειροκολλημένα – κατά προτίμηση το ένα πάνω στο άλλο – και
ήδη μισοσκισμένα, τα ίδια κλισέ χαμόγελα χωρίς καμία γοητεία.

Στο γωνιακό μαγαζάκι του εμπορικού δρόμου – εκεί που τα Χριστούγεννα, τις
Απόκριες και το Πάσχα πουλιούνται στα καλάθια οι αγιοβασίληδες, οι σερπαντίνες
και τα κουνελάκια – έχει ανοίξει (όπως πάντα) το ίδιο προεκλογικό κέντρο με
την ίδια κακόγουστη μουσική.

Και τα μεγάφωνα εκπέμπουν την ίδια μονοτονία και πλήξη, τις ίδιες ανούσιες
τυμπανοκρουσίες, τα ίδια γλυκανάλατα συνθήματα χωρίς φαντασία: «Για μια
ανθρώπινη πόλη», «πράσινo παντού», «για μια όμορφη συνοικία», «ο πολίτης
μπροστά», «γυρίζουμε σελίδα»…

Το ίδιο όμοια, όμως, μου φαίνονται και τα πεζοδρόμια, όπου χρειάζεται να
παίξεις… κουτσό για να τα περπατήσεις, τα μυριάδες αυτοκίνητα που κοντεύουν
να εισβάλουν μέσα στα σπίτια και στα καταστήματα (μια και το δημοτικό πάρκινγκ
παραμένει πάντα ένα ροζ όνειρο που αιωρείται ως συννεφάκι στα κεφάλια μας), οι
τσουλήθρες της παιδικής χαράς που είναι το ίδιο ξεβαμμένες, ξεχαρβαλωμένες και
επικίνδυνες, οι νησίδες με τα καχεκτικά φυτά που διακοσμούνται πάντα από τα
ίδια σκουπίδια.

Ε, παιδιά, εδώ ήρθαμε… Πάμε να φύγουμε;