ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Βατόμουρα Φρανκφούρτης

Το καλοκαίρι, ταξιδεύοντας από τη Βρετανία σταματήσαμε στη Φρανκφούρτη για
λίγες ώρες. Πήγαμε στο κέντρο, με το μετρό, να τη δούμε. Από τον σταθμό
βγήκαμε σε κατάστημα της Τράπεζας Εργασίας. Λίγο παρακάτω, Τράπεζα Πειραιώς.
Στον υπέροχο πεζόδρομο, εκεί όπου χαζεύαμε βατόμουρα σε κεντρικό μανάβικο, μας
άκουσαν και μας μίλησαν ελληνικά. Το είχαν Έλληνες το μαγαζί. Όταν πληρώσαμε
και με ευρώ, νιώσαμε σαν να γυρίσαμε επιτέλους στην πατρίδα. Κι ας
βρισκόμασταν για πρώτη φορά στη Φρανκφούρτη. Έκανε και ζέστη, σχετικά. Είκοσι
ημέρες στη Βρετανία, με τις στερλίνες, τις ουγκιές, τα μίλια και τις ίντσες,
τις πένες, την οδήγηση αριστερά, το κρύο και όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά
του νησιού, που δεν εννοούν οι κάτοικοί του να τα εγκαταλείψουν, μας είχε
λείψει η Ευρώπη χωρίς να το έχουμε καταλάβει. Το κοινό νόμισμα, τα μέτρα και
τα χιλιόμετρα, τα κρουασάν και η οδήγηση δεξιά, όλα αυτά που δημιουργούν
οικειότητα ακόμα και σε μέρη όπου δεν ξέρεις τη γλώσσα. Σεργιάνιζε κόσμος στη
διπλή δενδροστοιχία, μαύροι, κίτρινοι και λευκοί αδιακρίτως, φώναζαν ή
τραγουδούσαν οι μικροπωλητές, κάποιος κήρυττε τον Χριστιανισμό στα κινεζικά
ανεβασμένος σ’ ένα κασόνι, μερικοί γλιστρούσαν με πατίνια, νεαροί με
τρυπημένους αφαλούς σκουντιόνταν γελώντας κι έμοιαζε να έχει έλθει επί γης η
ειρήνη, ή τουλάχιστον η ευρωπαϊκή ουτοπία της συνύπαρξης. Και με τις λίγες
γερμανικές λέξεις που όλος ο κόσμος ξέρει, και με την ευτυχία αυτή, να
αναγνωρίζεις κάτι που νόμιζες άγνωστο, να το βρίσκεις ταυτόχρονα οικείο και
καινούργιο, πήραμε τη γερμανική μας γεύση φέτος, ώστε να έχουμε συγκεκριμένες
εικόνες ακούγοντας τα αποτελέσματα των εκλογών.