ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Λάβα μου, λάβα μου…

«Μα δεν έπρεπε να παίζει και νησιώτικα; Να μην ξεχνάμε και την ωραία ελληνική
ύπαιθρο;» Απ’ όλα τα μεγάφωνα ακουγόταν στερεοφωνικά «σαν ηφαίστειο που
ξυπνά…». Η νέα γενιά οδηγών τρόλεϊ είναι το ηφαίστειο που ξυπνά. Κι ήταν να
μην ξυπνήσει, διότι τώρα δεν συγκρατείται με τίποτα. Λάβα μου, λάβα μου, που
βογκούσε και το τραγούδι. Ξεχύνεται ακράτητη στους δρόμους, μ’ ένα
ταρατατζούμ. Με πολλά ταρατατζούμ. Απίθανη μεγαφωνική εγκατάσταση έχουν τα
καινούργια τρόλεϊ. Πώς άργησαν τόσον καιρό να τα ανακαλύψουν; Κι η γυναίκα
δίπλα είχε ξεχυθεί σαν λάβα στις παιδικές αναμνήσεις. «Νησιώτισσα είστε;», τη
ρώτησα. Κούνησε νοσταλγικά το κεφάλι. Μπάλο όμως θα δυσκολευόταν να χορέψει
στον διάδρομο. Ωστόσο τι χαρούμενη παρέα θα γινόμασταν. Αν και φαίνονταν
βουτηγμένοι στην κατάθλιψη οι συνεπιβάτες. «Θα χρειαζόταν και κανένα ποτάκι
για να μας φτιάξει τη διάθεση», της λέω. «Ίσως τώρα με τους Ολυμπιακούς Αγώνες
να προσφέρουν κάτι», απαντά με ελπιδοφόρο χαμόγελο. Σίγουρα προσφέρουν νέες
προοπτικές καριέρας στους οδηγούς. Ύστερα από ένα χρόνο οδήγηση τρόλεϊ θα
μπορείς να παίρνεις δίπλωμα ντι-τζέι ή να το βάζεις σαν προϋπηρεσία στο
βιογραφικό σου. Καταλαβαίνετε τι προοπτικές ανοίγονται μέσα από τρόλεϊ και
λεωφορεία γι’ αυτό το τόσο ελκυστικό επάγγελμα; Προς το παρόν τα μέσα μαζικής
συγκοινωνίας έχουν κερδίσει τον ανταγωνισμό με τα γιωταχί ως κινούμενες
ντισκοτέκ. Όσο δυνατά και να βάλει ο γιωταχής τη μουσική του, έχουν φροντίσει
τα εργοστάσια να εξοπλίσουν τα λεωφορεία με εξαιρετικής απόδοσης συστήματα. Κι
έχει και κοινό τις μάζες ο οδηγός λεωφορείου. Οι οποίες μάζες τόσα χρόνια
έμαθαν να μην ενοχλούν τον οδηγό. Τώρα χορεύουν στον σκοπό που τους παίζει.