Τα… άγνωστα θύματα της 17 Νοέμβρη

Κατηγορήθηκαν, διασύρθηκαν και διαπομπεύτηκαν αδίκως. Βρέθηκαν στο
επίκεντρο μιας πλεκτάνης που τους ήθελε «εγκεφάλους» και συνεργούς στην
εξωφρενική και θρασύτατη ληστεία που έγινε στα ΕΛΤΑ Αιγάλεω στις 16 Δεκεμβρίου
1991, με λεία 289.000.000 δραχμές.

Μαρίνος Δημητρουλόπουλος: «Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να προσπαθείς να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Άσπρισα μέσα σε τρεις νύχτες…»

Ταλαιπωρήθηκαν και εξαντλήθηκαν ψυχικά, σωματικά και οικονομικά μέχρι να
καταφέρουν να αθωωθούν με απαλλακτικό βούλευμα τον Ιούνιο του ’93. Η υπόθεση
παρέμενε όμως «αδιευκρίνιστη» και το στίγμα τούς ακολουθούσε για δέκα ολόκληρα
χρόνια, μέχρι που «δικαιώθηκαν» από την… 17 Νοέμβρη που είχε «απαλλοτριώσει»
τα ΕΛΤΑ και ανέλαβε τελικά την ευθύνη και αυτής της ληστείας!

Η μόνη σύνδεση που είχαν ο Μαρίνος Δημητρουλόπουλος, ο Γιώργος Ασημακόπουλος
και ο Βλάσης Παπουτσής με τα Ελληνικά Ταχυδρομεία είναι ότι εργάζονταν για
αυτά! Ένα ακόμα κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι ανήκαν και οι τρεις στον
ίδιο πολιτικό χώρο (Ν.Δ.), ο πρώτος και ο τρίτος ήταν και ενεργοί
συνδικαλιστές ενώ ο Γιώργος Ασημακόπουλος ήταν – την εποχή της ληστείας –
αναπληρωτής διευθυντής των ΕΛΤΑ.

Ξύπνησε ένα πρωινό και ήταν σε μια δίνη. Δεν μπορούσε καν να αντιληφθεί όλα
όσα συνέβαιναν. Το σοκ ήταν απίστευτο για τον Μαρίνο Δημητρουλόπουλο, μέλος
του Δ.Σ. των ΕΛΤΑ σήμερα – είναι εκπρόσωπος των εργαζομένων: «Είχαν περάσει
έντεκα μήνες από την ληστεία όταν, τον Νοέμβριο του ’92, μας χτύπησε όλους ο
ίδιος κεραυνός. Το πόρισμα της ΕΔΕ που διενεργήθηκε από τον Διευθυντή
Ποιότητας και Ελέγχου των ΕΛΤΑ Γιάννη Κουιμιντζή δεν είχε ακόμη βγει όταν μια
εφημερίδα με πρωτοσέλιδό της κατηγορεί τον Βλάση Παπουτσή, πρόεδρο της ΔΑΚΕ
τότε, ως εγκέφαλο της ληστείας στα ΕΛΤΑ Αιγάλεω. Τρεις – τέσσερις μέρες
αργότερα αρχίζουν να εμπλέκουν και εμένα στην υπόθεση, όπως και τον Γιώργο
Ασημακόπουλο που είχε συνταξιοδοτηθεί με εύφημο μνεία από τον Σεπτέμβριο αλλά
και ένα τέταρτο άτομο, τον Παναγιώτη Ρίζο που η μόνη σχέση του με τα ΕΛΤΑ
Αιγάλεω ήταν ότι δούλευε εκεί η… γυναίκα του και συχνά την επισκεπτόταν!
Εμείς οι τέσσερις θεωρούμαστε λοιπόν ως «εγκέφαλοι», ενώ ως ένας από τους
«δράστες» της ληστείας κατονομάζεται ο Κωνσταντίνος Μπαϊλας που κατηγορείται
για ληστείες από κοινού, παράνομη οπλοφορία, διακεκριμένη κλοπή, σύσταση και
συμμορία κ.λπ.

Λίγες ημέρες αργότερα σκάει μύτη και το πόρισμα που στέκεται κυριολεκτικά στον
αέρα, δεν στηρίζεται στο παραμικρό στοιχείο αλλά αφήνει αιχμές και υπόνοιες
εναντίον μας! Και τότε μας παραλαμβάνουν όλα τα ΜΜΕ και γίνεται της
κακομοίρας… Και έτσι ξαφνικά «κρεμόμαστε» από μανταλάκια στα περίπτερα με
τίτλους όπως «ληστές υπεράνω υποψίας», κάμερες καιροφυλακτούν έξω από τις
πόρτες μας, η προσωπική και οικογενειακή μας ζωή δεν μας ανήκει πλέον, τα
πάντα διαλύονται, στον δρόμο μάς δείχνουν με το δάκτυλο και τα παιδιά μας
πληροφορούνται από την τηλεόραση, τις εφημερίδες, το σχολείο, τον γείτονα ότι
οι πατεράδες τους είναι ληστές… Ο Νικόλας, ο μεγάλος μου γιος, ήταν τότε
τριών χρόνων και με θυμάμαι να τρέμω μη και δει κάτι στην τηλεόραση!».

Τα πρόσωπά τους είχαν εντυπωθεί στη μνήμη των αναγνωστών και τηλεθεατών. Είναι
τρομερό το συναίσθημα να περπατάς στον δρόμο «και να βλέπεις βλέμματα να
καρφώνονται πάνω σου με υποψία και δυσπιστία. Όλοι μας έχουμε φίλους,
γνωστούς, γειτονιά, χωριά. Πολλοί ξέρουν ποιος είσαι, άλλοι δεν ξέρουν. Η
εντύπωση μένει. Η υποψία σε ακολουθεί…».

Έχει δίκαιο ο λαός που λέει «καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα».

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να προσπαθείς να αποδείξεις ότι δεν είσαι
ελέφαντας: «Υπάρχουν δημοσιογράφοι που μας στήριξαν αλλά οι περισσότεροι μας
κατακρεούργησαν. Όταν τελικά βγήκε το απαλλακτικό βούλευμα για όλους μας, η
είδηση πέρασε στα ψιλά. Τόσος ντόρος, τόσο κακό, τόση ταλαιπωρία και τα έντυπα
και τα κανάλια που μας “σταυρώσανε” δεν είχαν καν την στοιχειώδη ευθιξία να
ασχοληθούν μαζί μας, να διορθώσουν στο ελάχιστο την αδικία και το κακό που μας
έκαναν… Λες και δεν είχε συμβεί τίποτα!

Είναι αποτρόπαιο αυτό που συμβαίνει στο όνομα της ενημέρωσης και της
ελευθερίας του Τύπου…».

Κάποιος που ενέχεται σε μια ιστορία έχει τον χρόνο να «προετοιμαστεί», να βρει
όπλα και να πολεμήσει. Εκείνος που δεν ενέχεται, «χάνει τον μπούσουλα. Άσπρισα
μέσα σε τρεις ημέρες. Έτρεχα από το πρωί μέχρι το βράδυ να βρω στοιχεία για
τον δικηγόρο μου, δεν είχα λεφτά και χρειαζόμουν την οικονομική στήριξη δικών
μου ανθρώπων, οι μικρολογαριασμοί μας είχαν δεσμευθεί, είχα πάρει ένα δάνειο
3.000.000 δραχμών από την Εμπορική Τράπεζα για αποπεράτωση σπιτιού και κάθε
μήνα που πήγαινα να πληρώσω και ο υπάλληλος της τράπεζας άνοιγε τον φάκελό μου
έβλεπα πάνω – πάνω τα αποκόμματα των εφημερίδων με τη φωτογραφία μου, είχα
“παρελθόν”, ο υπάλληλος είχε μπροστά του έναν “ληστή” και εγώ να πνίγομαι και
να μην μπορώ να πω κουβέντα…».

«Ίσως υπάρχουν ακόμα συγχωριανοί μου που να μην έμαθαν τι πραγματικά έγινε»

Γιώργος Ασημακόπουλος: Πέρασε πολλές νύχτες αγρύπνιας και το θέμα ακόμα και τώρα τον στενοχωρεί

Ήταν «ζεστό» ακόμα το εφάπαξ των 7.000.000 δραχμών που εισέπραξε ο έως τότε
αναπληρωτής διευθυντής των ΕΛ.ΤΑ. Γιώργος Ασημακόπουλος, αναχωρώντας έπειτα
από 30ετή ευδόκιμη υπηρεσία στα ΕΛ.ΤΑ. Ο λογαριασμός του όμως «πάγωσε», όπως
και των υπολοίπων και χρειάστηκαν πολλοί μήνες έως το απαλλακτικό βούλευμα και
αρκετοί ακόμα μέχρι να γίνουν οι απαραίτητες διαδικασίες και να
«απελευθερωθούν» τα χρήματά του: «Είχα κλείσει την τριετή θητεία μου ως
αναπληρωτής διευθυντής – με διευθυντή τον Περικλή Παπαθανασίου – και βγήκα με
πλήρη σύνταξη. Όταν ξέσπασε αυτή η θύελλα, στην αρχή το πήρα μάλλον επιπόλαια,
σκέφθηκα είναι πολιτικό και συνδικαλιστικό το παιχνίδι, αλλά μετά τα πράγματα
ζόρισαν και απορώ πώς γλίτωσα το εγκεφαλικό. Οι κόρες μου ήταν τότε 17 και 23
χρόνων, ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί στήθηκε αυτή η πλεκτάνη και ακόμη και σήμερα
δεν το έχουν ξεπεράσει και δεν μπορούν να κατανοήσουν πώς είναι δυνατόν να
σταυρώνεται κάποιος και αυτοί που τον σταύρωσαν να μην μπαίνουν στο κόπο ούτε
καν να τον αποκαθηλώσουν… Το καλό για όλους μας είναι ότι υπήρξε διαφωνία
ανακριτή και εισαγγελέα και η υπόθεσή μας έφτασε στο Συμβούλιο Εφετών Αθηνών
που μας αθώωσε πανηγυρικά, αποδίδοντας μάλιστα και τα του καίσαρος τω καίσαρι.
Με την υπ’ αριθμόν 1666/93 απόφασή του το Συμβούλιο Εφετών αποφάνθηκε εν
ολίγοις ότι επρόκειτο για πλεκτάνη και πως ο πειθαρχικός προανακριτής μάς
ενέπλεξε σε αυτή την ιστορία είτε από άγνοια είτε κινούμενος από “ευτελέστατα
κίνητρα”. Τόσο ο ίδιος ο διενεργήσας την ΕΔΕ Ιωάννης Κουιμιντζής, όσο και ο
διευθυντής των ΕΛ.ΤΑ. Περικλής Παπαθανασίου διαπνέονταν από το ίδιο πνεύμα
“περί άλωσης του φρουρίου εκ των έσω” και στήριξαν ο ένας τις εικασίες του
άλλου και όλα αυτά γιατί υπήρχαν πολιτικές σκοπιμότητες και τριβές ανάμεσα
στους συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ που έβγαζαν ο ένας το μάτι του άλλου! Και φυσικά
το Συμβούλιο έκρινε ως γελοία την άποψη ότι τα λεφτά πήραν συνδικαλιστές της
ΔΑΚΕ για να τα δώσουν στη Ν.Δ.! Πίσω από όλα αυτά, και ειδικά για μένα, υπήρχε
ο φόβος του Π. Παπαθανασίου ότι θα επιστρέψω στην υπηρεσία και θα πάρω τη θέση
του διευθυντή! Επτά χρόνια αργότερα – στις 9 Μαΐου του ’99 – και αφού
καταδικάστηκε από δικαστήριο, ζήτησε εγγράφως συγγνώμη και από τους τρεις μας,
ισχυριζόμενος ότι παραπλανήθηκε από τον Ι. Κουιμιντζή, αλλά τι να σου κάνει
αυτή η συγνώμη, ποιος την είδε και ποιος την διάβασε;».

Πέρασε πολλές νύχτες αγρύπνιας και το θέμα ακόμα τον στενοχωρεί. Κατάγεται από
ένα ορεινό χωριό της Μεσσηνίας και δεν αγνοεί ότι «μπορεί να υπάρχουν ακόμα
συγχωριανοί μου που να μη διάβασαν τις εξελίξεις, να μην ξέρουν καν ούτε τώρα
ότι τη συγκεκριμένη ληστεία την έκανε η 17 Νοέμβρη. Όταν σου ρίχνουν λάσπη,
πάντα κάτι μένει…».

Βρέθηκα «κρεμασμένος» στα περίπτερα

Βλάσης Παπουτσής: «Αισθανόμουν σαν ένα αυγό στο γρασίδι, ανάμεσα σε βουβάλια που χτυπιόντουσαν…»

Ο Βλάσης Παπουτσής, αντιδήμαρχος στην Κλειτορία Αχαΐας σήμερα, ξύπνησε πριν
από δέκα χρόνια ένα πρωινό Σαββάτου από τηλεφωνήματα φίλων που τον ενημέρωσαν
«ότι ήμουν “κρεμασμένος” στα περίπτερα όλης της Ελλάδας, κατηγορούμενος ως
εγκέφαλος της ληστείας στα ΕΛΤΑ Αιγάλεω! Ευτυχώς που είχα αναβάλει το ταξίδι
που επρόκειτο να κάνω και ο φαντάρος γιος μου είχε έρθει από την προηγουμένη
με άδεια από τη Σάμο στην Αθήνα και έτσι ήμασταν τουλάχιστον όλοι μαζί… Το
τραγικότερο πρόσωπο ήταν η θετή μου μητέρα, ένα πρόσωπο ιδιαίτερα αγαπητό σε
μένα, που το πήρε βαρέως και έφυγε με αυτό το παράπονο στα 68 της χρόνια…»

Ήταν βαρύ, ήταν ασήκωτο αυτό που συνέβη και για τον Βλάση Παπουτσή. Μετά το
αρχικό σοκ, αυτό που χρειαζόταν «ήταν ψυχραιμία και μόνο ψυχραιμία. Όταν είσαι
ένοχος για κάτι, έχεις κάνει τις σκέψεις σου για να αντιμετωπίσεις μια πιθανή
δυσάρεστη εξέλιξη. Όταν είσαι ανυποψίαστος, σε πιάνουν στον… ύπνο! Το
ευτύχημα για μένα ήταν ότι ένιωσα πολύ αγάπη από την οικογένειά μου, τους
φίλους, τους συντρόφους αλλά και τους συμπατριώτες μου που φρόντισαν να με
ενισχύσουν ακόμα και οικονομικά, γιατί μη νομίζετε ότι μπορεί ένας απλός
εργαζόμενος να αντιμετωπίσει το βάρος μιας τέτοιας ιστορίας από τον πενιχρό
μισθό του! Στην αρχή φοβήθηκα, όπως είναι ανθρώπινο, δεν ήξερα γιατί είχε
στηθεί αυτή η ιστορία, γιατί είχαν επιλέξει εμένα, αλλά φρόντιζα να κρύβω το
φόβο μου για να μην κάνω δυνατότερους τους εχθρούς μου αλλά και να μην
πανικοβάλω περισσότερο την οικογένειά μου…»

Δεν περιγράφονται τα συναισθήματα που νιώθει εκείνος που κατηγορείται και
διασύρεται αδίκως. Ένιωθε λέει «τόσο δα μικρούλης – ένα αυγό στο γρασίδι
ανάμεσα σε βουβάλια που χτυπιόντουσαν! Είναι φοβερό να κατηγορείσαι χωρίς
στοιχεία και να πρέπει να βρεις εσύ στοιχεία για να αποδείξεις την αθωότητά
σου! Αυτό που περισσότερο απ’ όλα με ενόχλησε είναι ότι έγινε τόσος ντόρος
όταν κατηγορηθήκαμε, αλλά κανένας ντόρος όταν αθωωθήκαμε! Θα ‘θελα το δικό σας
σημερινό ενδιαφέρον να το είχαν επιδείξει εκείνοι που μας διέσυραν με πρωτοσέλιδα…»