Φόρτσα το… πετάλι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
|
Αριστερά ο Αλέξανδρος Τσιρακίδης. Φταίει το σύστημα: «Δεν υπάρχουν |
Ζωγράφου – Σύνταγμα σε 15 λεπτά… Ακόμη πέντε κι έφθασαν στην Ομόνοια! Σε
πείσμα των καιρών, οι ποδηλάτες επιμένουν ακόμη και σε μια πόλη εχθρική, όπως
η Αθήνα, που τους κάνει τη ζωή… ποδήλατο!
Γι’ αυτούς είναι φιλοσοφία ζωής. Είναι γοητεία. «Είναι η φιλοσοφία τού να
πηγαίνεις σιγά, να μη βιάζεσαι… Να βλέπεις, να παρατηρείς τον κόσμο γύρω
σου… Να μην εκνευρίζεσαι. Έχω πετύχει τον εαυτό μου να σφυρίζει στον δρόμο
όταν είμαι με το ποδήλατο». Για να το λέει αυτό ο 57χρονος Αντώνης Βεζιρόγλου,
φανατικός του ποδηλάτου από το 1976 κι ένας από τους λίγους τολμηρούς που
διασχίζει καθημερινά το κέντρο της Αθήνας με αυτό για να πάει στη δουλειά του,
κάτι θα ξέρει…
Ίσως να μην είναι τυχαίο που τη συνήθεια την απέκτησε σε μια πόλη του
εξωτερικού… «Ζούσα στο Παρίσι κι εκεί άρχισα το 1970 να κυκλοφορώ με
ποδήλατο και το συνέχισα και στην Ελλάδα από το 1976. Στην Αθήνα βέβαια είναι
πιο δύσκολα, πρέπει να είσαι πάρα πολύ προσεκτικός, να προσέχεις τ’
αυτοκίνητα, τα λεωφορεία», λέει στα «ΝΕΑ».
Αξίζει τον κόπο όμως, γιατί το κέρδος είναι μεγάλο. «Μπορείς να κανονίσεις
τρία ραντεβού, για παράδειγμα, και να είσαι και στα τρία στην ώρα σου!». Κι
αυτό επειδή «είναι γνωστός ο χρόνος που θα κάνεις. Εγώ χρειάζομαι 15 λεπτά για
να κάνω τη διαδρομή Ζωγράφου – Σύνταγμα, 20 λεπτά για Ζωγράφου – Ομόνοια και
45 λεπτά για Ζωγράφου – Πολυτεχνείο, όπου εργάζομαι».
Ακόμη ένας ποδηλάτης, ο Δημήτρης Λιόσης, κόλλησε το… μικρόβιο του ποδηλάτου
στο Λονδίνο, όπου σπούδαζε. «Έκανα μισή ώρα να πάω από το σπίτι στο
Πανεπιστήμιο. Κι όταν επέστρεψα στην Αθήνα, το συνέχισα».
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ο Δημήτρης δεν αποχωρίζεται το ποδήλατο στις
μετακινήσεις του. Κάνει καθημερινά διαδρομές από την Κηφισιά, όπου μένει, στο
κέντρο της Αθήνας και αντιστρόφως. «Είναι ο πιο γρήγορος τρόπος για να φθάσεις
εκεί που θέλεις. Μόνο που πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός γιατί η Αθήνα είναι
μια πόλη που δεν είναι καθόλου φιλική προς το ποδήλατο. Υπάρχουν πολλά
πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν και τότε όλο και περισσότεροι θα έπαιρναν
την απόφαση να το χρησιμοποιήσουν».
Ένα από τα μέτρα που θα βοηθούσαν, πιστεύει, είναι οι χώροι στάθμευσης,
«τουλάχιστον στον ΗΣΑΠ…». «Θα ήταν πολύ ευκολότερο αν υπήρχαν χώροι
στάθμευσης στον ηλεκτρικό. Θα μπορούσες να κάνεις τη μισή διαδρομή με το
ποδήλατο και την άλλη μισή με το τρένο και μετά να γυρίζεις να το πάρεις».
Ώσπου να γίνουν όμως αυτά, «οι ποδηλάτες πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, να
κοιτούν συνέχεια γύρω τους…». Γιατί, «η ποδηλασία στην Αθήνα μπορεί να
καταλήξει… extreme σπορ!», συμπληρώνει ο Δημήτρης, που έχει ανάλογη εμπειρία
από τα επικίνδυνα σπορ με τα οποία ασχολείται.
Λιγότερο συχνά χρησιμοποιεί πια το ποδήλατό του στην Αθήνα ο Αλέξανδρος
Τσιρακίδης, πρώην αθλητής του Παναθηναϊκού και μέλος του Διοικητικού
Συμβουλίου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ποδηλασίας (ΕΟΠ). Κι αυτό επειδή «η Αθήνα
έχει πολλή κίνηση και δεν ξέρεις από ποιον δρόμο να πας».
«Φταίει η νοοτροπία μας, αλλά και όλο το σύστημα. Λέμε ότι δεν υπάρχουν
ποδηλατόδρομοι και συμφωνώ. Για να χρειαστείς όμως τον ειδικό δρόμο, πρέπει να
ξέρεις και ποδήλατο. Πού να μάθεις ποδήλατο στην Αθήνα, όταν δεν υπάρχουν
χώροι και πάρκα, ειδικά γι’ αυτό τον σκοπό; Ή όταν δεν υπάρχουν ειδικοί χώροι
στάθμευσης;», αναρωτιέται.
Και με το θέμα της εισπνοής του νέφους τι γίνεται; Όπως εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο κ.
Παναγιώτης Μπεχράκης, αναπληρωτής καθηγητής Φυσιολογίας – Πνευμονολογίας στο
Πανεπιστήμιο Αθηνών, ναι μεν «όταν ασκούμαστε αναπνέουμε περισσότερο μολυσμένο
αέρα», αλλά «με την άσκηση επηρεάζεται ο τύπος της αναπνοής, η οποία βαθαίνει
και εντείνεται ο ρυθμός της. Έτσι, η διάρκεια της αναπνοής είναι μικρότερη κι
έρχεται ισορροπία». Άλλωστε, ανάμεσα στα θετικά της ποδηλασίας είναι «η
διατήρηση της μυϊκής λειτουργίας, η ρύθμιση της πίεσης και η ελάττωση του
σωματικού βάρους».
Google news
