ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Σοφία, Αγάπη, Ελπίδα

Στο γεμάτο λεωφορείο καθόταν πίσω πίσω μ’ ένα λουλουδισμένο καλάθι στα γόνατα
και χαμογελούσε. Ένας μεγάλος φίκος μπέντζαμιν ήταν στη μέση και σε κάθε
φρενάρισμα έγερναν τα φύλλα του συγκαταβατικά, θροΐζοντας καθώς άγγιζαν τα
κεφάλια των ορθίων. Οι όρθιοι ήταν σίγουρα περισσότεροι από τον επίσημο αριθμό
που γράφεται στα λεωφορεία, αλλά δεν διαμαρτύρονταν. Διακριτικά ανέπνεαν, για
να μην ενοχλούν ο ένας τον άλλον, έβγαιναν έξω σε κάθε στάση για να
διευκολύνουν όσους κατέβαιναν. Απίστευτο πόσο υπομονετικοί είναι οι κάτοικοι
αυτής της πόλης ώρες ώρες. Τόσο διαφορετικοί οι επιβάτες λεωφορείων από τους
επιβάτες γιωταχί. Μήπως επειδή είναι ψηλά τα λεωφορεία και νιώθουν ανώτεροι; Ή
ήταν το χαμόγελο του κοριτσιού με τα φυτά που μετέδιδε ευεξία; Το χάδι από τα
φύλλα του φίκου, ένα κομματάκι φύσης ανεξέλεγκτης μέσα στον ασφυκτικό κλοιό
των ανθρώπων. Κι αυτός που της έπιασε κουβέντα να τη γνώριζε από πριν, ή τον
διευκόλυνε ο φίκος; Πάντως έτσι μάθαμε κι εμείς ότι η κοπέλα γιόρταζε και της
είχαν στείλει στο γραφείο της το καλάθι με τα φυτά. Απόμενε να φανταστούμε τι
είδους άνθρωπος ήταν αυτός που διάλεξε να στείλει του κοριτσιού μια τόσο άβολη
καλαθούνα. Τι επεδίωκε και τι μπορούσε να πετύχει, μετά τη δύσκολη μεταφορά
του δώρου του με αστικό λεωφορείο; «Σοφία;» ρώτησε ο συνεπιβάτης καθώς το
κορίτσι σηκωνόταν για να κατέβει. Ο φίκος έκανε μια βαθιά υπόκλιση ανάμεσα στα
κεφάλια μας και το κορίτσι κοκκίνισε. «Εγώ είμαι Αγάπη» είπε, κι ύστερα μας
αποχαιρέτησε όλους νοερά, με τον φίκο στην αγκαλιά να ανεμίζει σαν λοφίο. Μαζί
και την ελπίδα του δωρητή, για να συμπληρωθεί η γιορτή.