Βραβείο στην ανθρωπιά

Υπήρχε σ’ όλους μέσα στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής η αίσθηση πως αυτή τη
φορά οι προβολείς της δημοσιότητας έπεφταν στα σωστά πρόσωπα. Ένας γιατρός,
μία νοσηλεύτρια και δύο απολυμαντές βραβεύτηκαν από το Α’ ΠΕΣΥ Ιατρικής γιατί
έδωσαν στους νοσηλευομένους περισσότερα από αυτά που τους ζητάει ο κανονισμός
ενός νοσοκομείου, όπως προλόγισε ο πρόεδρος του ΠΕΣΥ κ. Λυκούργος Λιαρόπουλος.
Είναι οι μικροί ήρωες της άγνωστης καθημερινότητας ενός νοσοκομείου,
συμπλήρωσαν ο διοικητής του Νοσοκομείου Πατησίων δρ. Χ. Παπαθανασίου, ο
διευθυντής της ΜΕΘ του Λαϊκού κ. Γ. Θωμόπουλος και η πρόεδρος της Επιτροπής
Ενδονοσοκομειακών Λοιμώξεων κ. Όλγα Πανιάρα.

Ειρήνη Μυτιληναίου, φυσικοθεραπεύτρια

Η ηρωίδα της Εντατικής

Δουλεύει στην Εντατική του Λαϊκού 23 ολόκληρα χρόνια. Κανείς δεν έχει αντέξει
τόσο πολύ χρόνο στις σκληρές συνθήκες, μιας τέτοιας μονάδας.«Τον καλό το λόγο
δεν τον άκουσα» όπως λέει με πικρία αλλά και ικανοποίηση που επιτέλους έφτασε
η στιγμή να αναγνωριστεί η προσφορά της και μαζί η προσφορά όλων των αφανών
ηρώων της ζωής.

«Έχω δουλέψει, κι άλλοι μαζί μου, πολύ, έξω από ωράρια και τυπικές υποχρεώσεις
και σπανίως πήρα την ηθική ανταμοιβή του καλού λόγου, από ελάχιστους συγγενείς
ασθενών. Αλλά η ηθική ανταμοιβή είναι ένα σημαντικό κίνητρο για να προχωρήσεις
στο δύσκολο χώρο των υπηρεσιών υγείας. Συνήθως, όμως, κανείς δεν ενδιαφέρεται
ποιος είσαι, πού δουλεύεις, πώς δουλεύεις».

«Η δουλειά στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας είναι σκληρή και όχι ευχάριστη»,
λέει ο προϊστάμενός της κ. Θωμόπουλος. «Ο χώρος κλειστός και απομονωμένος, οι
ασθενείς σε δραματικά σοβαρή κατάσταση και με θνησιμότητα στη Μονάδα που είναι
η υψηλότερη στο νοσοκομείο. Κανείς δεν αντέχει πολύν καιρό σ’ αυτήν την
ψυχολογική και σωματική πίεση. Αλλά η κ. Μυτιληναίου είναι εδώ 23 χρόνια, κι
αυτό είναι προσωπική της επιλογή».

Παντελής Ρωμανός – Γιώργος Χαρίσης, απολυμαντές

Κυνηγοί… μικροβίων

«Είμαι εκείνος που μπαίνει ανάμεσα στους ανθρώπους και τους… εχθρούς τους»
λεει χαμογελώντας ο κ. Παντελής Ρωμανός.«Μιλάω για τα παράσιτα που δημιουργούν
προβλήματα στην υγεία μας, όπως π.χ. οι ψείρες, οι κατσαρίδες, τα κουνούπια ή
τα ποντίκια, και τους άλλους “εχθρούς” μας, τα λεγόμενα μικρόβια».

Ποτέ δεν φανταζόμουν τόσο γλαφυρή περιγραφή της δουλειάς του απολυμαντή σε ένα
νοσοκομείο. Μια θέση καίρια, αφού από τη δουλειά του εξαρτάται η ίδια η υγεία
των ασθενών, αλλά και των εργαζομένων και των επισκεπτών.

«Κανένας δεν ξέρει τον Ευαγγελισμόόπως εμείς» λέει ο Γιώργος Χαρίσης,
παλιότερος στο νοσοκομείο, αλλά αδιαίρετο δίδυμο συνεργασίας με τον Παντελή
Ρωμανό. «Μας καλούν μέρα νύχτα, το κινητό δεν σταματά να χτυπάει ποτέ. Είμαι
20 χρόνια στο νοσοκομείο, τα 12 από τα οποία αποκλειστικά στην απολύμανση. Με
τον Παντελή συνεννοούμαστε με τα μάτια και μαζί ψάχνουμε κάθε νέα πληροφορία
για τα μικρόβια».

Κι αν έχετε στο μυαλό σας τίποτα σκονισμένα βιβλία, κάνετε λάθος. Ψάχνουν στο
Ίντερνετ, όπου το βρουν, γιατί στο νοσοκομείο θεωρείται πολυτέλεια να τους
διαθέσουν έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, όπως θεωρήθηκε πολυτέλεια – από τους
στενόμυαλους ανθρώπους που, δυστυχώς, πάντα υπάρχουν – μια συσκευή τηλεφώνου
για να μπορούν να έρχονται σε επαφή με άλλα νοσοκομεία και να ανταλλάσσουν
πληροφορίες για δύσκολα περιστατικά.

ΜΙΣΕΛ ΑΜΑΡΙ, αναισθησιολόγος

Κήρυξε πόλεμο στον πόνο

Γεννημένος στην Ιορδανία, σε ένα χωριό, το Χόσνι, σε μια οικογένεια με εννιά
παιδιά, που μετράει στην ιστορία της…150 γιατρούς. Όταν άρχισε να μιλάει, η
συγκίνηση ακουγόταν στα συγκρατημένα ραγίσματα της φωνής του.

Ήρθε στην Ελλάδα το 1971 για σπουδές και από τότε δεν ξανάφυγε. Στέριωσε εδώ,
παντρεύτηκε Ελληνίδα, έκανε μια κόρη και αφιέρωσε τη ζωή του στους ασθενείς
αυτής της χώρας που του άνοιξε φιλόξενα την πόρτα. Σπούδασε Αναισθησιολογία,
αλλά πήρε και την ειδικότητα της Κοινωνικής Ιατρικής. Τα τελευταία 20 χρόνια
δουλεύει στο νοσοκομείο των Πατησίων. Δύσκολο να μετρήσεις τι προσφέρει:
αναισθησιολόγος, δουλειά στο Ιατρείο Πόνου, Γραμματέας της Επιτροπής
Ενδονοσοκομειακών Λοιμώξεων, μέλος επιστημονικών επιτροπών και το τελευταίο,
δημιουργία μονάδας νοσηλείας κατ΄ οίκον – με δική του πρωτοβουλία.

Η ιστορία άρχισε εδώ και καιρό και είναι η απόδειξη – για άλλη μια φορά – ότι
ένας και μόνο άνθρωπος μπορεί να κάνει τη διαφορά. Την αφηγείται ο ίδιος:

«Στο Ιατρείο του Πόνου προσέξαμε ότι υπήρχαν άνθρωποι που είχαν ανάγκη αλλά
δεν μπορούσαν να έρθουν στο νοσοκομείο. Έστειλα γράμματα στην επιστημονική
επιτροπή για να προσφέρουμε νοσηλεία στο σπίτι, αλλά δεν γινόταν τίποτα. Ο
θεσμός δεν ήταν γνωστός και δεν υπήρχε το νομικό πλαίσιο. Ώσπου το 2001 μια
διευθύντρια (η κ. Παπαδάκη) πείσθηκε, εισηγήθηκε στο Δ.Σ. που το ενέκρινε, ενώ
ο τότε πρόεδρος κ. Ρέσος, (σήμερα πρόεδρος του ΕΚΑΒ) δήλωσε γενναία: “Ας
έρθουν να με σταματήσουν”».

Υπήρχε, όμως πρόβλημα στον τρόπο αμοιβής για τις ιατρικές υπηρεσίες, ώσπου ο
κ. Αμάρι είχε τη φαεινή ιδέα: Θα χρεώνομαι εγώ μία επίσκεψη απογευματινού
ιατρείου για έναν μήνα παρακολούθηση και θα τα αποδίδω στο νοσοκομείο για να
μην πουν ότι το κάνω για να κερδίσω (σ.σ.: σιγά το ποσό…). Έτσι και έγινε
και έτσι γίνεται ακόμη μέχρις ότου λυθεί το θέμα αυτό, όπως και των οργανικών
θέσεων, και του αυτοκινήτου που υπάρχει αλλά δύσκολα χρησιμοποιείται.

Και ο Μισέλ Αμάρι καταλήγει: «Κι αν δεν υπάρχει τρόπος να τιμωρηθούν όσοι δεν
δουλεύουν, υπάρχει τρόπος να τιμηθούν όσοι δουλεύουν».