ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Η ανακύκλωση ως ανανέωση

Σύντροφοι της παιδικής μου ηλικίας δεν ξέρω αν μπορώ να σας αποκαλέσω
φίλους πλέον

Βαγγ. Αυδίκου, Το βλέμμα στον τοίχο με τη μαντανία

Μπλέξαμε άσχημα. Από τη μια θέλουν να εγκαθιδρύσουν «σοσιαλιστική κοινωνία»
τρομοκράτες που επί 27 χρόνια κρύβανε το πρόσωπο του λαϊκού αγωνιστή μέσα σε
κουκούλες και πίσω από 45άρια αδιάκριτης βίας. Από την άλλη, επαγγελματίες
(χαμηλής) πολιτικής επιβίωσης στοχεύουν να καθεστοποιήσουν ένα «σοσιαλιστικό
κόμμα» χωρίς σοσιαλιστές αξιωματούχους αλλά με σοσιαλ-αιθεροβάμονες πολίτες.

Άντε να βγάλεις άκρη. Τους μεν πρώτους σφετεριστές των αριστερών οραμάτων
εύκολα τους απορρίπτεις καθώς – ανάμεσα στα τόσα εγκλήματα και τα λάθη τους –
ευτέλισαν (και ευτελίζουν) έννοιες πολιτικές, όπως η εξέγερση, η αμφισβήτηση,
οι κοινωνικοί αγώνες, το λαϊκό κίνημα, ακόμα και η παραδοσιακή ένοπλη πάλη.

Με τους άλλους όμως έχεις «υπαρξιακό πρόβλημα» για το πώς θα τους απο-δείξεις
ότι λαθεύουν, ότι ξεστράτισαν, ότι δεν σ’ εκφράζουν πλέον, χωρίς να κάνεις
ζημιά στον (εναπομείναντα) προοδευτικό χώρο.

Μπορεί η πολιτική να ορίζεται ως η τέχνη του εφικτού αλλά – αν το εφικτό δεν
είναι παρά μια πολιτική επιλογή – τότε η πολιτική ταυτίζεται με την τέχνη των
πολιτικών ν’ ασκούν πολιτική. Γύρω – γύρω όλοι.

Βαφτίζουν και ονοματίζουν όπως θέλουν ό,τι και όποιον θέλουν. Τα πάντα μπορούν
να ισχύουν. Όπως και τ’ αντίθετά τους.

* «Κομμένοι» και χαμένοι πολιτικοί αναβαθμίζονται σε φορείς δημοτικής
αναγέννησης (στις δηλώσεις βέβαια διότι στις ψήφους μετράνε άλλες
προτεραιότητες).

* Αποτυχημένοι «τεχνοκράτες» του οικονομικού και επαγγελματικού (διάβαζε:
κοσμικού) περιβάλλοντος μετακινούνται από θέση σε θέση (χωρίς κανείς ποτέ να
αναλαμβάνει την πραγματική ευθύνη για τις σίγουρες νέες γκάφες τους).

* Πανεπιστημιακοί της ευελιξίας, της ευκαμψίας και της εξυπηρέτησης τιμούνται
με δεκάδες θέσεις και εισπράττουν παρανόμως αντίστοιχους μισθούς (καλυπτόμενοι
εν ανάγκη και με νομοθετική αθλιότητα και ανηθικότητα όπως αυτή του άρθρου
1394 του Ν. 3016/02).

* Συνδικαλιστές, μέλη κοινωνικών ομάδων και κινήσεων, γίνονται δέκτες
υποσχέσεων και διευκολύνσεων, εφόσον βεβαίως έχουν προηγουμένως παίξει σωστά
τον ρόλο τους στον οικείο χώρο (να υποστηρίζουν δηλαδή άκριτα τις όποιες
αποφάσεις του όποιου υπουργού).

* Καλλιτέχνες, πνευματικοί άνθρωποι, σύρονται και διασύρονται συμπράττοντας
(άθελά τους; ανιδιοτελώς;) σ’ ένα παιχνίδι «ομίλων» που κινούν παραπολιτικά
κέντρα (προς επίτευξη μη-πνευματικών φιλοδοξιών).

Ένας ολόκληρος λαός – και όχι μόνον οι ψηφοφόροι του κυβερνώντος κόμματος –
περιστρέφεται κυκλικά γύρω από τα κέντρα εξουσίας και συναλλάσσεται.
Ανακυκλώνουν αιτήματα και δέχονται αναπαλαιωμένες διαβεβαιώσεις. Με αντάλλαγμα
την ψήφο, την υποστήριξη, την ανοχή, ο διαψευσμένος και ματ(αι)ωμένος Έλληνας
πολίτης γυρνάει γύρω – γύρω από τους (κρυφούς και φανερούς) παράγοντες αυτού
του τόπου ζητώντας καλύτερη μοίρα, ίση μεταχείριση, δικαιοσύνη.

Και αυτές οι πενήντα οικογένειες που μας κυβερνούν επί πενήντα χρόνια τι
κάνουν; Πρώτον, ανακυκλώνουν τα πρόσωπα στην εξουσία. Από πατέρα σε γιο ή
κόρη. Από θείο σε ανιψιό. Από τον σύζυγο στη σύζυγο. Και όχι μόνον αυτό. Μας
ζητούν να ψηφίσουμε τον απόγονο διότι (μόνον;) έτσι «δικαιώνεται» ο
γεννήτορας. Κατά δεύτερο, χαρακτηρίζουν – μέσω κρατικοδίαιτων κονδυλοφόρων –
τη διαδικασία αυτή ανανέωση για την οποία πρέπει να είμαστε υπερήφανοι, καθώς
μια νέα γενιά πολιτικών προέκυψε (διά κλωνοποιήσεως;).

Τρίτον, αφού είναι νέοι και ανανεωμένοι, ζητούν πίστωση χρόνου για να
ενημερωθούν υπεύθυνα, ώστε να χειριστούν τα προβλήματά μας αποτελεσματικά.

Έτσι αυτοί εγκαθίστανται μόνιμα στη ζωή μας και εμείς ξεχνάμε – με το διάβα
του χρόνου – τόσο τα – πάντα δίκαια αλλά δυσεπίλυτα – αιτήματά μας όσο και την
ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας μας.

Ελλάδα. Η χώρα της αιώνιας επιστροφής των παλίμψηστων πολιτικών πολλαπλών
χρήσεων.

Συναλλασσόμενη δημοκρατία. Συναλλασσόμενοι πολιτικοί.

Συναλλασσόμενη κοινωνία.

Οι εκτός συναλλαγής είναι άχρηστοι. Ίσως και «επικίνδυνοι».

Τόσο για τον εαυτό τους όσο και για τους γύρω τους.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.