ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Αντίσταση

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Ευθ. Παπανικολάου, Χατζηκωνσταντή 2,
Παπάγου, γράφει: «Περί το έτος 1980, τρεις κοπέλες χτύπησαν το κουδούνι του
σπιτιού μου και μου πρότειναν να παραλάβω διαφημιστικά του ΚΚΕ, για τις
εκλογές που θα γινόντουσαν σε λίγες ημέρες. Χαριτολογώντας, είπα στα κορίτσια
ότι έπεσαν σε παραλίγο κομμουνιστή και όταν με ρώτησαν γιατί παρά λίγο, τους
είπα ότι μεγάλωσα σ’ ένα μικρό χωριό της Ρούμελης, ότι τα παιδικά μου χρόνια
συνέπεσαν με εκείνα της Κατοχής και ότι παιδί τότε, 14 χρόνων, ένιωθα
περήφανος, γιατί ο πρώτος αντάρτης που ακολούθησε τον Άρη Βελουχιώτη στο βουνό
ήταν θείος μου, ο Γιώργος ο Χουλιάρας, γνωστός ως καπετάν-Περικλής. Τους είπα
ακόμα ότι, παρότι παιδί, συμμετείχα στην Αντίσταση. Τα κορίτσια με άκουγαν με
προσοχή και σε ερώτησή τους τι δουλειά κάνω, τους απάντησα, “θα σας τα πω όλα,
όμως πρώτα θα σας μιλήσω για την Αντίσταση και τους προβληματισμούς μου”.

Για τη συμμετοχή μου στην Αντίσταση τους είπα ότι αυτή δεν ήταν εθελοντική,
ήμουν πολύ μικρός, όμως αναγκασμένος κατά καιρούς να συνοδεύω το επιταγμένο
από τους αντάρτες άλογο της οικογενείας μου, ζούσα τους κινδύνους μαζί τους
και εδώ τους διηγήθηκα την εμπειρία μου μιας μάχης στο 51ο χλμ. του δρόμου από
Λαμία προς Άμφισσα. Ενώ η μάχη βρισκόταν σε εξέλιξη, μέσα από το κροτάλισμα
των πολυβόλων, τις εκρήξεις των χειροβομβίδων, αλλά και τον αλαλαγμό των
ανταρτών, μια φωνή καλούσε το μικρό με τ’ άλογο. Ο μικρός ήμουν εγώ και, στην
προσπάθειά μου να προχωρήσω προς την κατεύθυνση της φωνής, δυο αντάρτες μού
έφεραν και φόρτωσαν στο άλογό μου έναν τραυματία αντάρτη, που το πόδι του, από
το γόνατο και κάτω, είχε θρυμματιστεί από ριπή πολυβόλου, για να τον μεταφέρω
στο ορεινό χειρουργείο τού ΕΛΑΣ, στο χωριό Δρέμισα.

Συνεχίζοντας, είπα στα κορίτσια, δεν ξέρω αν ο άνθρωπος αυτός έζησε, εκείνο
όμως που ξέρω είναι ότι, αν έζησε, δεν πήρε σύνταξη τότε που έπρεπε και εδώ η
ευθύνη των κομμάτων, και περισσότερο της Δεξιάς, είναι μεγάλη. Συνεχίζοντας,
και ενώ τα κορίτσια με κοιτούσαν περίεργα, τους εξήγησαν γιατί εγώ, ένα φτωχό
παιδί, με θείο πρωτοκαπετάνιο και με την εμπειρία του παλικαριού με το κομμένο
πόδι, δεν έγινα κομμουνιστής. Δεν έγινα, γιατί την εποχή εκείνη, σε μια γιορτή
που οργάνωσαν οι κομμουνιστές στο χωριό μου, η σημαία που κυριαρχούσε ήταν η
κόκκινη με το σφυροδρέπανο, ενώ τα Ελληνόπουλα, σαν κι αυτό με το κομμένο
πόδι, τραγουδούσαν “… στο κόκκινο λάβαρο πάντα πιστοί, στον σύντροφο τον
Στάλιν που μας οδηγεί”, λες και δεν είχαμε λάβαρο και Κολοκοτρωναίους.

Στο σημείο αυτό, τα κορίτσια με ρώτησαν και πάλι τι δουλειά κάνω και όταν τους
είπα ότι είμαι στρατηγός εν ενεργεία, ξαφνιάστηκαν, λέγοντάς μου: “Στρατηγέ,
σας ευχαριστούμε που μας ανοίξατε το σπίτι σας, αλλά και για όσα μας είπατε”.
Αφού και εγώ ευχαρίστησα τα κορίτσια, τους είπα: “Εύχομαι, όπως εγώ τότε, από
αγάπη για την πατρίδα, καταδίκασα τους κομμουνιστάς, αλλά όπως και ο αντάρτης
με το κομμένο πόδι, από αγάπη επίσης για την πατρίδα, πήγε κοντά τους, όλα τα
Ελληνόπουλα να προβληματίζονται, όποια και να είναι η επιλογή τους”.

Ύστερα από πολλά χρόνια, την ιστορία αυτήν τη διηγήθηκα στον θείο μου, τον
καπετάν-Περικλή, όταν αυτός επαναπατρίστηκε από την Πολωνία και, ολιγόλογος
όπως πάντοτε ήταν, παρατήρησε: “Λάθη σοβαρά, όπως τότε, γίνονται και σήμερα”.
Όταν δε τον ρώτησα πότε θα σταματήσουν, μου απάντησε: “Όταν οι Έλληνες
σταματήσουν να ψηφίζουν παραδοσιακά και γίνουν λιγότερο ιδιοτελείς”.

Για τη συμμετοχή μου στην Αντίσταση, δεν ζήτησα αναγνώριση, όπως δεν ζήτησαν
και άλλοι, που κατά διαφόρους τρόπους συμμετείχαν σ’ αυτήν, γιατί ο νόμος ήταν
επιλεκτικός, μοιράζοντας με πολιτικά κριτήρια συντάξεις, αντί τιμητικών
διακρίσεων (διπλώματα-πλακέτες-κονκάρδες) που να θυμίζουν στις επόμενες γενεές
την προσφορά των προγόνων τους, στη δύσκολη αυτή για την πατρίδα περίοδο».