γιατί… … λέμε τη φράση «πήραν τα μυαλά του αέρα»

Ο καλόγερος Καλλίνικος από τη Συρία έφερε το περίφημο υγρό πυρ στο Βυζάντιο
τον 7ο αιώνα και οι Βυζαντινοί το αξιοποίησαν δεόντως. Στην πλώρη κάθε
χελανδρίου, δηλαδή πολεμικού πλοίου με τέσσερις σειρές κουπιά, ήταν
τοποθετημένη η κεφαλή ενός λιονταριού ή άλλου θηρίου, αλλά και ανθρώπου ακόμη,
φτιαγμένη από μπρούντζο, με στόμα ορθάνοιχτο, όπως σημειώνει στο βιβλίο
«Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις» ο κ. Τάκης Νατσούλης (εκδόσεις
Σμυρνιωτάκης). Το στόμα επικοινωνούσε με μια σειρά από σωλήνες από τις οποίες
χυνόταν το υγρό – που ήταν μαύρο σαν ακάθαρτο πετρέλαιο -, ενώ την ίδια στιγμή
από έναν άλλο σωλήνα περνούσε με ειδικές φυσούνες άφθονος αέρας, ώστε να
μπορεί να εκτοξεύεται το υγρό σε απόσταση. Τους σωλήνες αυτούς οι Βυζαντινοί
ονόμαζαν «μυελούς». Από το τελευταίο πέρασε σε μάς η φράση «πήραν τα μυαλά του
αέρα».