Κουφο – Ντίσνεϊ

Ήμουνα στην Ντίσνεϊλαντ όταν παραδόθηκε ο Κουφοντίνας. Δεν ξέρω αν έγινα
σαφής. Αν συνειδητοποιεί ανθρώπου νους τον απύθμενο κρετινισμό της ανωτέρω
πρότασης:

ΗΜΟΥΝΑ ΣΤΗΝ ΝΤΙΣΝΕΪΛΑΝΤ ΟΤΑΝ ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ Ο ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ!

Εδώ δεν μιλάμε για «πού ‘σαι νιότη που ‘λεγες πώς θα γινόμουν άλλος». Εδώ
μιλάμε για ξεφτίλα μνημειωδών διαστάσεων. Για τον ορισμό της γελοιότητας –
όπως περνάει από τούδε στα ετυμολογικά λεξικά:

«Γελοιότης: Να είσαι στην Ντίσνεϊλαντ όταν παραδίδεται ο Δημήτρης
Κουφοντίνας».

Δεν περιγράφεται το συναίσθημα. Δεν αποτυπώνεται το σούργελο. Να έχεις σηκώσει
και πέντε πλακάτ στα νιάτα σου, να έχεις λειώσει σόλες σε διαδηλώσεις και να
σε βρίσκει τέτοια ειδησάρα αγκαζέ με τον Ντόναλντ Ντακ. Οπουδήποτε αλλού –
διαβάζοντας μια εφημερίδα, έναν «Ήλιο Ηλιάτορα», ένα κάτι, βρε αδελφέ – έχει
ένα πρεστίζ. Ένα κύρος. Μια ιδεολογική συνέπεια. Φάτσα κάρτα με το Ντάμπο το
ελεφαντάκι; Δεν λέει!

Λίγες μέρες πριν αρχίσει το σίχαμα που λέγεται «σχολείο», είπα να χρυσώσω το
χάπι στον γιο μου και να χτυπήσουμε μια Ντίσνεϊλαντ. Μην του πέσει του παιδιού
η κτητική αντωνυμία βαριά στο στομάχι.

Καλά ήτανε. Εκεί, σου τα παίρνουν από δέκα μπάντες και δεν λες κουβέντα.
Βόλτες κάναμε, παιχνίδια κάναμε, το τρενάκι που ανεβοκατεβαίνει με τέτοια φόρα
που βγαίνεις κρατώντας στο ένα χέρι το παιδί και στο άλλο τα άντερά σου – όλα
τα τσακίσαμε.

Ναι, όχι, δεν έχω παράπονο. Καλά ήτανε. Καλά και ξεκούραστα. Περπατούσα.
Αδιάκοπα. Ακατάπαυστα. Ασταμάτητα. Από τις εννιά το πρωί, μέχρι τις οχτώ το
βράδυ, περπατούσα. Περπατούσα, περπατούσα, περπατούσα. Και μετά περπατούσα.
Και ύστερα – για να αναπαυθώ – περπατούσα. Να κάτσουμε λίγο, αγόρι μου, να
φάμε την αηδία το χάμπουργκερ; Όχι! Να μην κάτσουμε. Να το φάμε περπατώντας.
Να καταπίνουμε μουστάρδες τρέχοντας!

Ποιος μπορεί να παρακολουθήσει τον ρυθμό ενός παιδιού εννιάμισι χρονών σε
πάρκο; Αυτή την παράνοια, αυτή τη Φόρμουλα 1 – ποιος να ζήσει να την διηγηθεί
στα εγγόνια του; (Όχι τίποτ’ άλλο, μ’ αρέσει που είχα και ιδεολογικές
ενστάσεις, πριν κάτι χρόνια. Το δικό μου το παιδί στην Ντίσνεϊλαντ; Στο άντρο
του καρακιτσαριού; Όσα κορόιδεψα – αυτά λούστηκα. Ένα προς ένα).

Κι έτσι και μπεις στο τριπ, η ξεφτίλα δεν έχει τελειωμό. Ξέρεις τι είναι να
κάθεσαι στο εστιατόριο του ξενοδοχείου να ρημαδομασήσεις καμιά μπουκιά και να
κάνουν σουλάτσο γύρω σου όλοι οι ήρωες; Κάτι τύποι που τους βάζουν μια στολή
και μια κουκούλα και είναι τώρα αυτοί και καλά ο Γκούφι, ο Πλούτο, ο Μίκι, η
Μίνι, και κάτι σε σκιουράκι. Γυρίζουν από τραπέζι σε τραπέζι και
φωτογραφίζονται με τα παιδιά.

Όταν είδα την Ντέζι Ντακ να ‘ρχεται καταπάνω μου, πανικός μ’ έπιασε. Έχωσα τη
μούρη μου στο σαλατικό, αλλά αυτοί, αγάπη μου, δεν κωλώνουν με τίποτα. Ήρθε.
Και πιάσαμε τις χαιρετούρες. Χαιρετούσε η Ντέζι. Αντιχαιρετούσα το βλήμα. Πάνω
κάτω τα χεράκια. Και να παρακαλάς μην είναι κάνας Έλληνας στο ρεστοράν. (Α,
ρε, και γκρινιάζω ότι δουλεύω πολύ και κουράζομαι. Υπάρχουν και χειρότερα: Να
ντύνεσαι Ντέζι Ντακ για να βγάλεις το ψωμί σου).

Και μόλις γύρισα την πλάτη μου – τότε βρήκε να παραδοθεί ο Κουφοντίνας. Μου το
είπε μια φίλη στο κινητό:

– Ο Κηφισός πλημμύρισε και ο Κουφοντίνας παραδόθηκε!

Δεν άκουσα καλά. Ο Κουφοντίνας πλημμύρισε και ο Κηφισός παραδόθηκε; Είχε
αρχίσει η παρέλαση των ηρώων του Ντίσνεϊ, ένα ταρατατζούμ ασύλληπτο και δεν το
‘πιασα ακριβώς.

Κρατώντας σφιχτά το παιδί μη μου το βουτήξουν οι εφτά νάνοι, πήρα ένα
συνάδελφο και παρουσιαστή ειδήσεων:

– Είσαι τρελή; Σε τριάντα δεύτερα βγάζω δελτίο κι εσύ με παίρνεις από την
Ντίσνεϊλαντ να με ρωτήσεις για τον Κουφοντίνα;

Και δεν έχεις και μια εφημερίδα. Δεν έχεις κι ένα κανάλι. Στο ξενοδοχείο, η
τηλεόραση παίζει Σιλβέστερ και Τουίτι. Πώς να ξεστραβωθείς; Παίρνεις φίλους,
γνωστούς κι αγνώστους κι είναι όλοι απενεργοποιημένοι.

Είναι θέαμα αυτό; Παρουσιάζω θέαμα εγώ τώρα; Να περιμένω στην ουρά του Πίτερ
Παν κι από το κινητό να μου διαβάζουνε τη δήλωση Κουφοντίνα; Προχωράει η ουρά;
Ανέλαβε την πολιτική ευθύνη; Πλησιάζουμε στον Πίτερ Παν; Μίλησε για τα
οικονομικά της οργάνωσης; Θα με πλακώσει το κινεζάκι από πίσω μου; Η
Σωτηροπούλου τοποθετήθηκε ή θα την εκπροσωπήσει αρμοδίως ο Κάπτεν Χουκ;

Κάποτε φύγαμε. Κάποτε γυρίσαμε. Κάποτε μπήκαμε σπίτι μας, αγκαλιά με τις
εφημερίδες κι ένα τηλεκοντρόλ σε πλήρη υστερία. Και πέρασαν οι μέρες. Μπήκαμε
πάλι στον ντορό των αποκαλύψεων. Διαβάσαμε. Ενημερωθήκαμε. Πληροφορηθήκαμε.
Στο τεφτέρι του «Λουκά», λέει – ανάμεσα στα άλλα έξοδα – να το και το μπουφάν
του Χριστόδουλου. Να τα και τα προφυλακτικά, μάρκας ΣΤΟΠ. Να το και το
αποκλειστικό ότι Κουφοντίνας και Σάββας είχανε φιλενάδες.

Κι εκεί – ακριβώς εκεί – λες:

Από τις γκόμενες και τα ΣΤΟΠ; Μια χαρά κι η Κοφουντίσνεϊ. Μια χαρά χαρούλα.

Φτάνει. Νισάφι. Έλεος. Μπάστα. ΣΤΟΠ με τα ΣΤΟΠ, συνάδελφε!