ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Αυτοκόλλητος μπελάς

«Ντύστε τα βιβλία με αυτοκόλλητο πλαστικό». Κάθε χρόνο, ελπίζω να τη γλιτώσω.
Άντε, σκέφτομαι, φέτος θα σκεφτούν κάτι πιο έξυπνο οι δασκάλες. Ή ίσως θα
έχουν βελτιωθεί τα βιβλία. Αλλά όχι. Τα βιβλία παραμένουν φτηνιάρικα,
χρειάζονται προστασία από την παιδική μεταχείριση. Η παραγγελία καταφτάνει
σταθερά και το ρολό το αυτοκόλλητο αγοράζεται. Το υλικό που σιχαίνομαι.
Κολλάει στα δάχτυλα, κολλάει στο χαρτί, αλλά όχι εκεί που οφείλει να κολλήσει,
κολλάει και στον εαυτό του, ξανατυλίγεται πεισματικά μόλις το ξετυλίξεις.
Περνάμε δύο απογεύματα θωρακίζοντας τα βιβλία. Με τα πολλά κάτι μάθαμε, το
βολεύουμε κουτσά στραβά – πολύ στραβά, όμως. Και κόβοντας, μετρώντας και
κολλώντας, θυμάμαι τον εαυτό μου μαθήτρια, τότε που ντύναμε τα τετράδια με
χάρτινη μπλε κόλλα. Τη φέρνει στη μνήμη ζωντανά η αφή, γυαλιστερή από τη μία
μεριά και «αδρή» από την άλλη κι ανατριχιάζουν τα δάχτυλά μου από νοσταλγία.
Ήταν η προσμονή της νέας χρονιάς, η υπόσχεση ότι θα κυλήσει οργανωμένα, ότι θα
την ελέγχουμε και θα τη διαμορφώνουμε κι εμείς, όπως μεταμορφώναμε τα τετράδια
και τη μεγάλη μπλε κόλλα. Ήταν η παρουσία της μαμάς δίπλα μας εκείνη την πρώτη
μέρα, μην ξεφύγει καμιά ψαλιδιά, η συνεργασία που μετέφερε σιωπηλές ευχές,
θετικές επενδύσεις και εμπιστοσύνη. Αποκλείεται να νοσταλγήσουν τα δικά μου
παιδιά αυτό το άχαρο αυτοκόλλητο που μας ταλαιπωρεί τώρα. Ούτε μυρωδιά έχει
ούτε… αφή, είναι σκέτος μπελάς. Αλλά, πάλι, πού ξέρεις; Η νοσταλγία κρύβεται
στα πιο απίθανα πράγματα, πάει και κολλά εκεί που δεν την περιμένεις, συνδέει
τα πιο άσχετα και δεν βολεύεται. Κάτι σαν αυτοκόλλητο πλαστικό, δηλαδή.