ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ο καθένας κι ο τρόμος του

Ο καθένας διαλέγει τον φετιχισμό του για την 11η Σεπτέμβρη. Οι Αμερικανοί
φοβούνται νέο χτύπημα της Αλ Κάιντα, οι Χιλιανοί θυμούνται το πραξικόπημα του
Πινοσέτ και οι Έλληνες, ή μάλλον τα Ελληνόπουλα, αρχίζουν τη σχολική τους
χρονιά. Θα μπορούσαν να την έχουν αρχίσει από τη Δευτέρα, αλλά κάπως κόλλησε η
ημερομηνία, ίσως για να προσφέρεται σε ελεύθερους συνειρμούς. Πάντως πέρυσι, η
χρονιά ξεκίνησε πολύ γρουσούζικα. Είχαν γυρίσει τα παιδιά και ετοιμάζονταν για
το πρώτο διάβασμα, όταν μάθαμε για την επίθεση στους πύργους και μείνανε στη
μέση οι μελέτες. Η σχολική χρονιά σφραγίστηκε απ’ αυτό το γεγονός. Κάπως
φαινόταν σαν το τέλος της πορείας που αρχίζει στο σχολείο, το να ανεβαίνεις
ψηλά, μεταφορικά και κυριολεκτικά, να είναι τελικά εξαιρετικά επικίνδυνο. Να
μην αξίζει τον κόπο η προσπάθεια. Και τώρα, έναν χρόνο μετά, ίσως να μην έχει
καμιά σχέση ότι το συνεργείο του Δήμου δεν έκανε τον κόπο να περάσει να
καθαρίσει το πεζοδρόμιο μπροστά στο σχολείο της γειτονιάς. Βρωμοκοπάει όταν
περνάς, δούλεψαν υπερωρίες τα σκυλιά της περιοχής και τα αφεντικά τους για να
το γεμίσουν περιττώματα και να είναι έτοιμο να υποδεχθεί τα παιδιά, σήμερα
πρώτη μέρα. Οι δε υποψήφιοι δήμαρχοι κατοικούν σε άλλες σφαίρες και υπόσχονται
άλλου είδους αγαθά. Είναι κι αυτή μια μορφή τρομοκρατίας, η προκλητική
αδιαφορία, η εγκληματική αμέλεια, που συνέχει και εκβιάζει βουβά τους γονείς
των μαθητών. Να το στείλουν το παιδί σε ιδιωτικό να γλιτώσει, κι αν δεν
μπορούν να μη μιλάνε, να δεχθούν τη μοίρα τους. Είναι κι αυτή μια μορφή
τρομοκρατίας και σκάβει αργά και σταθερά τον λάκκο στη δημοκρατία και στο πολίτευμα.