[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Πάει λοιπόν κι αυτό, τέλειωσε: παραδόθηκε ο κύριος Κουφοντίνας, την ίδια ώρα
που έπνεαν τα λοίσθια τα τηλεοπτικά παράθυρα, χαμένα μέσα στην πλήξη και στην
αφόρητη ανία που προκαλούσαν. Ως από μηχανής θεός όμως ο άνθρωπος που άκουσε
το όνομά του να αναφέρεται χιλιάδες φορές στα παράθυρα σκέφθηκε ότι έπρεπε με
κάποιον τρόπο να ανταμείψει όλους εκείνους που με πάθος, και με το μακρύ τους
και το κοντό τους, τον έκαναν πανελλήνια φίρμα. Κρυμμένος στη γιάφκα του,
έβλεπε τους Ζήσηδες και τους Καμμένους να ιδροκοπούν για να κρατήσουν ζωντανή
την τέχνη τους στο (χοντρό) παραμύθι, και δεν το άντεξε. «Θα πάω να παραδοθώ»,
είπε, «να ‘χουν οι άνθρωποι να λένε. Γιατί έτσι όπως πάνε, τους βλέπω να
σέρνονται, με σύνδρομο στέρησης, έξω από τα κανάλια επαιτώντας μια τόση δα
στιγμούλα σε παράθυρο».

… «Μαύρα μεσάνυχτα»

Αν πάντως υπάρχει ένα – άμεσο – κέρδος από αυτή την ιστορία με την αποκάλυψη
της 17 Νοέμβρη, είναι ότι ο κόσμος κατάλαβε επιτέλους ότι αυτοί που κάνουν ότι
τα ξέρουν όλα, αυτοί που είναι έτοιμοι να σου αποκαλύψουν το μεγαλύτερο
κρατικό μυστικό με τη μεγαλύτερη ευκολία, στην πραγματικότητα δεν ξέρουν τι
τους γίνεται. Έχουν μαύρα μεσάνυχτα, και απλώς αυτό που κάνουν είναι να
αναφέρουν ό,τι θα μπορούσε να είναι αλήθεια. Το σερβίρουν πασπαλισμένο με
γερές δόσεις λαϊκισμού, και με ύφος ανθρώπου που, εντάξει, μωρέ, προΐσταται
των ερευνών, άρα τα γνωρίζει όλα από μέσα, και απλώς για τις ανάγκες της
ενημέρωσης των πολιτών αναγκάζεται να βγει στα παράθυρα. Γιατί ναι, πάνω και
πέρα απ’ όλα υπάρχει η ανάγκη για την πλήρη ενημέρωση του πολίτη.
Παρεμπιπτόντως και η συντήρηση της δικής τους ματαιοδοξίας.

Ατέλειωτο παζάρι

Αργά ή γρήγορα πάντως θα γινόταν κι αυτό – η ανακάλυψη του Κουφοντίνα. Μια που
το τελευταίο ειδικά διάστημα «χίλιοι τον πήγαιναν από μπρος και δυο χιλιάδες
πίσω» – τόσο ασφυκτικός ήταν ο κλοιός. Σε σημείο δηλαδή που να αναρωτιέται
κανείς πώς και δεν του συνέβη κανένα «ατύχημα» του ανθρώπου, να έχουν να
ωρύονται στα παράθυρα Πολυδωροκαρατζαφέρηδες για τη δράση του παρακράτους του
ΠΑΣΟΚ. Το ερώτημα στο οποίο μένει να δοθεί απάντηση είναι γιατί δεν παραδόθηκε
πιο νωρίς – τότε δηλαδή που η Αστυνομία έπιανε το ένα μετά το άλλο τα μέλη της
ανώνυμης «εταιρείας» «Ξηρός, Σερίφης και Σία Ε.Ε.». Εδώ απάντηση επί του
παρόντος δεν υπάρχει. Αλλά όποιος υποθέσει ότι έγινε ένα ατέλειωτο παζάρι, που
κράτησε εβδομάδες και εβδομάδες, μέσα είναι.

Πώς τον λέν’ τον ποταμό

Κάτι άλλοι πάλι, κατά σύστημα και κατ’ εξακολούθησιν καχύποπτοι, είδαν πίσω
από την παράδοση Κουφοντίνα τις πλημμύρες. Σου λέει, γιατί παραδόθηκε τώρα ο
Κουφοντίνας, που φουσκώνει το ποτάμι ο Κηφισός; Διότι – δίνουν μόνοι τους την
απάντηση – κάπου τον είχε κρυμμένο η κυβέρνηση, και μόλις είδε τα σκούρα
(σύννεφα) τον ανέσυρε τον κρυμμένο, να σταματήσει ο κόσμος να τραγουδάει το
«πώς τον λέν’ τον ποταμό; Κηφισό, Κηφισό». Από μια άποψη φαντάζει λογικό. Αλλά
κάποιος έπρεπε να το σκεφτεί. Φαντάζομαι όμως ότι πριν καταλήξει στη σκέψη
αυτή, που έχει μια πολυπλοκότητα όπως και να το κάνεις, θα είχε προηγουμένως
βάλει το μυαλό του να σκεφθεί από τις 18 Ιουλίου ήδη, όταν έγινε η πρώτη
πλημμύρα στο Μοσχάτο, το πώς θα αποφευχθεί μια καινούργια καταστροφή.

Τις ημέρες της βροχής, τότε που ο Κηφισός φούσκωνε και ξεφούσκωνε από οργή,
υπουργός (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε) εισηγήθηκε στον Πρωθυπουργό
μέτρο ριζοσπαστικό και ρηξικέλευθο: να απομακρυνθούν από τα σπίτια τους οι
πλημμυροπαθείς και να οδηγηθούν σε ξενοδοχεία της περιοχής της Αθήνας! Έτσι
ούτε τις περιουσίες τους θα έβλεπαν να καταστρέφονται ούτε κόσμος μπροστά στις
κάμερες να ωρύεται θα υπήρχε ούτε κριτική, και τελικώς ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Γιατί δεν υλοποιήθηκε η πρόταση; Διότι δεν υπήρχαν τόσα ξενοδοχεία ελεύθερα.
Και γιατί το κόστος μιας τέτοιας επιχείρησης ήταν απαγορευτικό. Αλλά η ιδέα
δεν έχει εγκαταλειφθεί – να ξέρετε.

Στράφι το σκηνικό

Το κακό με τις πλημμύρες δεν είναι ότι έκαναν το Μοσχάτο Πράγα και Δρέσδη.
Είναι ότι μαζί τους παρέσυραν στα λασπόνερα, και τις εξαγγελίες που έκανε η
κυβέρνηση για την ανακούφιση των οικονομικά ασθενέστερων. Όλο το επικοινωνιακό
σκηνικό που είχε στηθεί πήγε στράφι. Κακός μήνας είναι για τον Σημίτη ο
Σεπτέμβριος. Το ίδιο είχε πάθει και το 1999, όταν εξήγγειλε πακέτα και πακέτα,
και τρεις μέρες μετά τις εξαγγελίες έγινε ο σεισμός που σώριασε τη Δυτική
Αττική σε ερείπια.

Οι ευθύνες των εργολάβων και ο χορός της αναβροχιάς

Το κακό (για το Μοσχάτο, του Ρέντη, το Φάληρο και τις δυτικές συνοικίες της
Αθήνας) είναι ότι κανείς δεν σκέφθηκε το αυτονόητο – ότι δηλαδή ό,τι και να
φταίει δεν μπορεί να πλημμυρίζει ο τόπος κάθε τρεις και λίγο. Να τα βάλω με
τον καιρό; σκέφτηκε η κυβέρνηση. Όχι με τον καιρό, όχι, διότι πώς μπορείς να
τα βάλεις με το κάθε βαρομετρικό χαμηλό που έρχεται και κουρνιάζει πάνω από το
κεφάλι μας. Μπορείς όμως να τα βάλεις με τις 13 (!..) κατασκευαστικές
εταιρείες που ασχολούνται με το έργο. Κι ο πιο απλός τρόπος είναι ο εξής:
πλημμύρισε το Μοσχάτο; Μάλιστα. Πόσα σπίτια καταστράφηκαν; 135. Πόσα
αυτοκίνητα; 740. Πόσα καταστήματα; 310. Ελάτε εδώ και οι 13, πληρώστε τις
ζημίες. Να σου πω εγώ πώς θα ολοκληρωθούν τα έργα στον Κηφισό το συντομότερο
δυνατό.

Αντ’ αυτού η κυβέρνηση το ρίχνει στον χορό της αναβροχιάς – είναι ο ακριβώς
αντίθετος από τον χορό της βροχής. Χορεύεται δε ως εξής: μαζεύονται γύρω από
μια φωτιά όλοι οι υπουργοί, αρμόδιοι, συναρμόδιοι και αναρμόδιοι, πιάνονται
χέρι χέρι, κοιτούν τον ουρανό, και τραγουδούν το «βρέξε, Θεέ μου, όσο θες,
μήπως δεν έβρεχες κι εχτές, εμάς δεν μας πειράζει», τραγούδι-πρόκληση για να
σταματήσει η βροχή. Αλλά η βροχή δεν λέει να σταματήσει. Μήπως, λέμε, μήπως,
εκτός από τον χορό της αναβροχιάς απαιτείται να ληφθεί και κανένα
ουσιαστικότερο μέτρο;