Σάββατο κι απόβραδο…

Σάββατο κι απόβραδο επέστρεψα απ’ τις διακοπές μου. Μια μέρα πριν, ατένιζα τα
πέλαγα. Μια μέρα μετά, τα ντουβάρια. Δεν έχω παράπονο. Κούκλα το νησί. Ποιο
νησί; Δεν μπορώ να το κατονομάσω. Τα στοιχεία του βρίσκονται στη διάθεση της
εφημερίδας.

Είχα πάει μαζί με τον γιο μου – δεν μπορώ να τον κατονομάσω, τα στοιχεία του
βρίσκονται στη διάθεση της εφημερίδας. Καθόμουνα στη βεράντα με μια έκφραση
μακάρια, αποχαυνωμένη. Μια έκφραση τόσο ηλίθια που δεν μπορώ να την
κατονομάσω, τα στοιχεία της βρίσκονται στη διάθεση της εφημερίδας.

Καθώς έπινα τον καφέ μου – το είδος του καφέ δεν μπορώ να το κατονομάσω, τα
στοιχεία του βρίσκονται στη διάθεση της εφημερίδας – στο ξενοδοχείο, από
μπροστά μου πέρασε ο Κουφοντίνας. Ναι, τον κατονομάζω: Ο Κουφοντίνας αυτός
καθαυτός. Παρόλο που δεν είχε αγκαλιά το μελίσσι, όπως στη φωτό, αμέσως τον
αναγνώρισα. ΄Όχι θα μου ξέφευγε. Όχι θα μου γλίτωνε. Όχι θα τσίμπαγα εγώ τώρα
επειδή έσερνε μαζί του τρία μικρά παιδιά και μια Φιλιππινέζα για ξεκάρφωμα.

Πάγωσα. Πάνιασα. Μια Ελλάδα ολόκληρη να τον ψάχνει από χωρίου εις χωρίον κι ο
Κουφοντίνας, εδώ, στο δικό μου θέρετρο με ένα πουκάμισο χαβανέζικο και μια
βερμούδα χαμηλοκάβαλη. Τον κοίταξα. Με κοίταξε. Τα μάτια του στένεψαν
επικίνδυνα. Έβαλε αργά το χέρι στην τσέπη του χαβανέζικου. Νάτο – λέω – νάτο
πετιέται από ξαρχής το 45άρι της 17Ν. Έβγαλε ένα αντηλιακό καροτέν, βαθύ
μαύρισμα. Στην αριστερή την τσέπη θα το έχει, σκέφτηκα. Άσε που ψηλά σαν κάτι
να παραφούσκωνε στο βερμούδο. Τι να πω; Κουβαλάει πάνω του τη μισή γιάφκα της
Δαμάρεως ή είναι ένα ιδιαίτερα προικισμένο άτομο;

Σηκώθηκα αργά και μπήκα μέσα στο δωμάτιο. Ατάκα πήρα την Αντιτρομοκρατική
τηλέφωνο. Τα νούμερα τα είχα εμπεδώσει, έτσι κι αλλιώς. Τα τσάκισα και τα δύο.
Και το 170 και το 1964.

– Εδώ είναι ο ακατονόμαστος! Τώρα περνάει από κάτω μου! Εδώ στο νησί, τρέξτε
να τον συλλάβετε.

Μου έκανε εντύπωση η ιλιγγιώδης κινητοποίηση της Αντιτρομοκρατικής. Πέρασε δεν
πέρασε πεντάλεπτο και νάσου ο κύριος Σύρος, ντυμένος γκαρσόνι. Κρατούσε
δίσκους με πρωινά, για ξεκάρφωμα. Τώρα γιατί ένας του φώναξε «γεια σου Νώντα»
κι ο κύριος Σύρος χαιρέτησε, δεν γνωρίζω. «Νώντας» θα είναι το κωδικό του
φαίνεται. (Απ’ το «Σαρδανάπαλος» πιο κόσμιο, δεν το συζητώ).

Σάββατο κι απόβραδο, αράξαμε στο ταβερνάκι. Παρέα. Ωραία. Ρωμαίικη. Συζήτηση –
αχταρμάς. Ό,τι φανεί στον τρελό – Στεφανή. Από το αν το καλαμαράκι είναι
κατεψυγμένο, μέχρι την ιστορία της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Από τον
Τρότσκι μέχρι αν βάφει το μαλλί η Σωτηροπούλου. Πολύ μας γουστάρω. Είμαστε
αποενοχοποιημένη ράτσα. Ένα τσιτάτο του Μαρξ κι ένα τζατζίκι στο τέσσερα.

Σάββατο κι απόβραδο, του ‘ρθε να τη βάλει τη βόμβα κι αυτός ο Σάββας; Χάθηκαν
οι εργάσιμες; Μέρα Σάββατο, δεν έπαιρνε την Αλίθια για σινεμά – που είχε και
ρετροσπεκτίβα του Χίτσκοκ; Τι το ‘θελε; Δεν κουλαινόταν καλύτερα – που
κουλάθηκε στην τελική, ο άνθρωπος. «Βάλε μου να πιω και ξαναβάλε μου, αυτή η
βόμβα θα ‘ναι το φινάλε μου»;

Σάββατο κι απόβραδο, ένας φίλος πολύ πιο εξωκοινοβουλευτικός ως φιζίκ από
μένα, μου δήλωσε:

– Εγώ αρνούμαι να μπω σ’ αυτή τη μαζική παραγωγή υστερίας με την τρομοκρατία.
Αρνούμαι να εισπράττω τις πληροφορίες που άλλοι επιλέγουν να μου δίνουν.
Αρνούμαι το τριπ της σεναριολογίας.

Πέσανε τα μούτρα μου. Απ’ το πάτωμα τα μάζευα. Αυτός μιλούσε κι εγώ
σκεφτόμουνα πού να κρύψω τις ορδές και τα στίφη από εφημερίδες ξέχειλες στο
δίπλα δωμάτιο. Διότι εδώ δεν μιλάμε μόνο για τις εφημερίδες τις σοβαρές, τις
κυριλάτες. Μιλάμε για όλο το αλάι – μαλάι. Ό,τι αηδία, κίτρινη, ροζ, λαχανί με
πουά, εγώ τη ζαλωνόμουνα. Διαφήμιζε το έντυπο τι νούμερο σώβρακο φοράει ο
Γιωτόπουλος; Στο περίπτερο εγώ. Η χαρά του περιπτερά. Στις τρεις εφημερίδες η
μία δώρο – συν το CD του Στελλάρα του Διονυσίου.

Σάββατο κι απόβραδο, έγκωσα πια. Νισάφι. Ώς εδώ και μη παρέκει. Όλα έχουν ένα
όριο. Η νεύρωσή μου έσπασε το ρεκόρ του Κεντέρη στα 200. Δεν μπορώ να κάνω
ζάπινγκ σαν τρελή. Δεν μπορώ να κοιμάμαι και να ξυπνάω βλέποντας Κουφοντίνες
σε κάθε γωνιά. Ξεκόλλα, ηλίθια. Ξεκόλλα πια. Σταμάτησαν οι συλλήψεις κι έπαθες
στερητικό σύνδρομο. Σε βλέπω καρφί για μεθαδόνη. Ξεκόλλα, ζώον, όρθιο, βούρλο
πλατινέ, ξεκόλλα.

Σάββατο κι απόβραδο – ξεκόλλησα. Όχι, μόνη μου. Με ξεκόλλησε ο Λευτέρης
Παπαδόπουλος. Ο Λευτέρης και η νύχτα η μαγική στις Πρέσπες. Μια νύχτα που
χίμηξε μέσα από την τηλεόραση στο δωμάτιό μου. Γέμισε το δωμάτιο χρώματα και
ήχους και μουσικές και ποίηση σπάνια κι ακριβή. Μια ποίηση που, καθώς την
τραγουδάς κι εσύ μαζί με τους μεγάλους, λιώνει γλυκά στο στόμα. Παναγιά μου,
τι γεύση αφήνει! Τι γεύση σ’ ακολουθεί ώρες μετά! Σβήνεις τα φώτα, αλλά η
ποίηση του Λευτέρη δεν σβήνει. Λάμπει στο σκοτάδι. Και σε παίρνει από το χέρι.
Και σου χαμογελά.

Σάββατο κι απόβραδο, γαλήνεψα, Λευτέρη. Κι επέστρεψα. Εδώ… Στα μέρη τα
γνωστά. Καλό χειμώνα, κύριε Κουφοντίνα!