γιατί… λέμε «μου έψησε το ψάρι στα χείλη»;

Πρόκειται για φράση που προέκυψε από την… αμαρτία του Μεθοδίου, ενός
μοναχού, τη βυζαντινή εποχή. Ο Μεθόδιος, λοιπόν, δεν άντεξε την αυστηρή
νηστεία της Σαρακοστής. Και αν σκεφτεί κανείς πως οι πιστοί έτρωγαν μόνον
μαρουλόφυλλα βουτηγμένα στο ξύδι, μαυρομάτικα φασόλια, φρέσκα κουκκιά και
θαλασσινά, για τους μοναχούς τα πράγματα ήταν ακόμη αυστηρότερα. Αρκετοί ήταν
όμως εκείνοι που δεν άντεχαν και υπέκυπταν σε διάφορους γευστικούς πειρασμούς,
όπως το γάλα και τα αυγά. Οι παρασπονδίες γίνονταν απολύτως μυστικά, διότι, αν
ο μοναχός που έσπαγε τη νηστεία γινόταν αντιληπτός, καταγγελλόταν και
τιμωρούνταν πολύ αυστηρά από το συμβούλιο των ηγουμένων. Ο Μεθόδιος, λοιπόν,
εκτός από λιχούδης, αποδείχτηκε και απρόσεκτος, αφού συνελήφθη την ώρα που
τηγάνιζε ψάρια σε μια σπηλιά. Και το συμβούλιο στάθηκε αμείλικτο απέναντί του,
όπως αναφέρει ο συγγραφέας-δημοσιογράφος, Τάκης Νατσούλης, στο βιβλίο του
«Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκη). Η τιμωρία του ήταν η
εξής: Αφού του γέμισαν το στόμα με αναμμένα κάρβουνα, έβαλαν ένα ωμό ψάρι πάνω
τους για να ψηθεί, με αποτέλεσμα ο Μεθόδιος να πεθάνει με φρικτούς πόνους.