Το πάρτι τελείωσε…

Αγαπητέ κ. Κουφοντίνα,

Θα αρχίσω αυτό το γράμμα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που άρχισα και το βιβλίο
μου, Η Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη. Με μια ρήση του Βολταίρου. Ένα
απόφθεγμα που λέει ότι «είναι φόνος να σκοτώσεις κάποιον, εκτός κι αν το
κάνεις υπό των ήχο των σαλπίγγων». Δεν ξέρω αν είχατε ποτέ την ευκαιρία ή την
περιέργεια να διαβάσετε το βιβλίο μου αλλά, για κάθε ενδεχόμενο, η επιλογή της
συγκεκριμένης ρήσης γίνεται ακριβώς για να μην υπάρξει η παραμικρή παρανόηση
ως προς την οπτική μέσα από την οποία βλέπω τα πράγματα.

Κάτι που δεν σημαίνει, φυσικά, ότι σκοπεύω να μετατρέψω αυτό το γράμμα σε
φιλιππικό κατά της τρομοκρατίας ως τακτικής και τρόπου επηρεασμού των
πολιτικών εξελίξεων Ούτε, βέβαια, σκοπεύω να σας κουράσω αναμασώντας κλισέ και
στερεότυπα επιχειρήματα τύπου: «η πραγματικότητα που βιώνετε εσείς, κ.
Κουφοντίνα, αποκλίνει δραματικά από εκείνη που βιώνουμε εδώ και καιρό εμείς οι
υπόλοιποι». Γιατί έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, η πραγματικότητα που
εσείς τώρα ζείτε, κ. Κουφοντίνα, με τις μυστικές υπηρεσίες τριών χωρών να σας
ψάχνουν σε γη και ουρανό, είναι πλέον και αντικειμενικά διαφορετική από
εκείνη, τη δική σας προ 29 Ιουνίου 2002 πραγματικότητα.

Όμως, κ. Κουφοντίνα, αν το καλοσκεφθείτε, χρειάστηκε ένας σαρωτικός
αποδεκατισμός της 17Ν για να περάσετε, ύστερα από τόσα χρόνια δράσης, εσείς
προσωπικά κι όσοι άλλοι έχετε απομείνει στην παρανομία. Αυτό, δηλαδή, που για
όλες τις άλλες ευρωπαϊκές εξτρεμιστικές αριστερές οργανώσεις έγινε από ένα
σημείο και μετά μια αναπόδραστη συνιστώσα της ζωής που επέλεξαν να ζήσουν,
εσείς σαν 17Ν ποτέ δεν χρειάστηκε ή, για να ακριβολογούμε, ποτέ δεν
αναγκαστήκατε, να βιώσετε. Και που όπως θα έχετε ήδη διαπιστώσει, κ.
Κουφοντίνα, τα πράγματα εκεί έξω πρέπει να είναι τόσο ζόρικα όσο τα έχει
περιγράψει η συντρόφισσά σας των Ερυθρών Ταξιαρχιών, Αντριάνα Φαράντα.

Από μια άποψη ένα μέρος του εαυτού μου ελπίζει ότι δεν θα συλληφθείτε ούτε και
θα παραδοθείτε. Γιατί; Για να πάρετε μια ιδέα από τη στέρηση, την αβεβαιότητα,
τον φόβο και την ακραία συναισθηματική φόρτιση που βίωσαν περνώντας στη
παρανομία η Φαράντα και οι άλλοι brigattisti, οι οποίοι έχοντας το θάρρος των
πεποιθήσεών τους πήγαν να αλλάξουν τη μορφή της ιταλικής κοινωνίας και να
κάνουν επανάσταση.

Γιατί, είτε έχεις το θάρρος των πεποιθήσεών σου ή δεν το έχεις. Γιατί, είτε τα
έχεις λογαριάσει όλα ιδεολογικά και, μη υπολογίζοντας τίποτα, επιχειρείς να
κάνεις επανάσταση, ή κάθεσαι σπίτι σου. Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, είτε
γίνεσαι Ερυθρές Ταξιαρχίες (δηλαδή, ένοπλο λαϊκό επαναστατικό κίνημα) και
μπαίνεις σε τροχιά μετωπικής επαναστατικής πολεμικής σύγκρουσης με το
κατεστημένο κι ό,τι βγεί, ή το βουλώνεις. Ποια ήταν η δικιά σας επαναστατική
σύγκρουση με το ελληνικό κατεστημένο, κ. Κουφοντίνα;

Μπορεί η καμπάνια της 17Ν να έκανε το ελληνικό κράτος να δείχνει ανόητο,
ανίσχυρο και ανεπαρκές μέχρι σημείου γελοιότητας αλλά αυτό, σε καμία
περίπτωση, δεν κάνει μια οργάνωση με το δικό σας modus operandi
«σημαντική παράνομη επαναστατική πολιτική δύναμη» ­ για να χρησιμοποιήσω τα
δικά σας λόγια στο δικό σας Μανιφέστο του 1992. Ούτε κατά διάνοια. Ούτε,
βέβαια, είστε αυτό που το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης σε μια πολύ
άτυχη, ομολογουμένως, στιγμή του προσπάθησε να μας πείσει ότι είστε: μια κακή
απομίμηση σικελικής μαφίας με χαμηλό IQ και ανύπαρκτα ιδεολογικοπολιτικά
κίνητρα.

Όπως και να έχει πάντως, κ. Κουφοντίνα, ο λόγος που αποφάσισα να σας γράψω δεν
έχει τελικά να κάνει μόνο με το χθες, με το τι συνέβη αλλά και με το τι
συμβαίνει με το σήμερα. Και, ενδεχομένως, με το αύριο. Πρέπει, όμως, πρώτα να
ξεκαθαρίσουμε κάτι όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ο τυφλός και δογματικός αυτός
παραλογισμός που εισέβαλε απροειδοποίητα στη ζωή της χώρας σε μια στιγμή, τον
Δεκέμβριο του 1975, που η Ελλάδα δεν ήξερε τι χώρα ήταν και τι χώρα ήθελει να
γίνει – έχει κάνει τον κύκλο του. Η αλήθεια είναι ότι πήρε εξοργιστικά
περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν, ότι εσείς η ΕΟ 17Ν γίνατε κομμάτι της
σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, όμως παρ’ όλα αυτά έχω την αίσθηση ότι όλοι το
πήραμε το μάθημά μας. Και εμείς σαν κοινωνία και εσείς σαν «σημαντική παράνομη
επαναστατική πολιτική δύναμη».

Μπορεί, βέβαια, αυτήν τη στιγμή που μιλάμε τα ελληνικά ΜΜΕ και ένα τμήμα της
πολιτικής σκηνής να έχουν στήσει ένα κακόγουστο πανηγύρι πάνω σ’ ένα θέμα
μείζονος εθνικής σημασίας, αλλά αυτό το πανηγύρι, σας διαβεβαιώνω, έχει
ημερομηνία λήξης. Μόλις κάτσει η σκόνη, η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της
αλλά και ο καθένας μας χωριστά θα κάνουμε την αυτοκριτική μας. Διότι όλοι
έχουμε τις ευθύνες μας.

Διότι ο βασικός λόγος που οργανώσεις σαν τη δική σας, κ. Κουφοντίνα, μπόρεσαν
να επιβιώσουν επί τόσα χρόνια, έχει να κάνει με το γεγονός ότι η εθνική
αντιτρομοκρατική στρατηγική χαρασσόταν πάντοτε μέσα σ’ ένα κλίμα πόλωσης και
αντιπαράθεσης μεταξύ τής εκάστοτε κυβέρνησης και διαφoρετικών τμημάτων της
ελληνικής κοινωνίας. Καμία συναίνεση και κανένας συμβιβασμός – από κανέναν.
Αυτή είναι η ντροπιαστική αλήθεια.

Και είμαι βέβαιος πως κατά βάθος ντροπή αισθάνεται και η συντριπτική
πλειονότητα του ελληνικού λαού. Ντροπή, επειδή επιτρέψαμε σε μια βολεμένη
μπουρζουαζία ψυχωτικών μιλιταριστών σαν όλους εσάς, κ. Κουφοντίνα, να
δηλητηριάζει συστηματικά την, ούτως ή άλλως, προβληματική πολιτική μας
κουλτούρα και να κηλιδώνει το περιορισμένο κύρος της χώρας στο εξωτερικό.
Ντροπή, γιατί χρειάστηκαν οι ωμές, εκβιαστικές απειλές της διεθνούς κοινότητας
για να αναγκαστεί η ελληνική πολιτεία να κάνει το καθήκον της και να
καταπολεμήσει πραγματικά το πρόβλημα. Ντροπή, γιατί μόνο στην Ελλάδα γίνονται
αυτά τα πράγματα.

Έχουν, όμως, περάσει δύο μήνες από τη βόμβα Ξηρού και περιττό να σας πω ότι
αυτό που όλη η Ελλάδα θέλει να μάθει – γιατί λόγω TV έχετε γίνει και «θρύλος»
– είναι πού κρύβεστε και ποιο θα είναι το επόμενο βήμα σας. Τύφλα να ‘χει ο
Οσάμα Μπιν Λάντεν. Αλλά ποιο θα μπορούσε να είναι άραγε το επόμενο βήμα σας;

Δεν νομίζω ότι έχετε πολλές εναλλακτικές. Ξέρω πολύ καλά ότι δεν πρόκειται να
βγείτε έξω με τα χέρια ψηλά από ‘κεί που κρύβεστε και να αρχίσετε σαν τον
Σάββα να ζητάτε δημοσίως συγγνώμη – είναι θέμα χαρακτήρα. Όπως ξέρω, επίσης,
ότι κι εσείς ξέρετε ότι the party is over: η 17Ν έχει πεθάνει, είναι νεκρή και
κανείς, μα κανείς – ούτε ακόμη κι εσείς – δεν μπορεί να την αναστήσει. Άρα, το
καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να περιμένετε και να περιμένετε και να
περιμένετε μέχρι να κοπάσει ο θόρυβος για να την κοπανήσετε για όσο πιο μακριά
γίνεται. Αν δεν σας έχουν μέχρι τότε εντοπίσει.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς (έτσι δεν κλείνουν, συνήθως;)

Γιώργος Κασσιμέρης