ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το αριστερό μου παπούτσι

Δεν ξέρω πώς τα πήγαμε με το χθεσινό μποϊκοτάζ. Δεν έχω στοιχεία μα ούτε και
μου χρειάζονται. Η συμβολική αυτή αποχή ήταν αρκετή για να χάσω πάσα ιδέα για
τον εαυτό μου. Τουλάχιστον τρεις φορές με τσάκωσα έτοιμη ν ανοίξω το
πορτοφόλι. Άλλες τόσες με απέτρεψα αλλά το κακό είχε γίνει. Ώστε λοιπόν είμαι
κι εγώ μια καταναλώτρια του κερατά, μια από εκείνες που γνωρίζω αλλά δεν θέλω
να ξέρω; Σκάβοντας μέχρι εκεί που με πονάει, αναγκάστηκα να παραδεχτώ ότι με
μικροσπατάλες ανεβάζω τον πληθωρισμό εξαγοράζοντας ταυτόχρονα τις πιο
σημαντικές σχέσεις της ζωής μου. Να στείλω λουλούδια στις φίλες μου, να πάρω
κάτι για τον σύζυγό μου, να βρω κάτι και για τις ανιψιές μου, έτσι για να τις
έχω πόρτα για τον χειμώνα. Μόνο στη μάνα μου δεν αγοράζω δώρα γιατί αυτηνής το
αυτάκι δεν ιδρώνει με κάτι τέτοια. Αντιθέτως ιδρώνει το δικό μου όταν με
παίρνει τηλέφωνο την ώρα ακριβώς που γυρίζω από τη δουλειά και λίγο πριν βγάλω
και τα δυο μου παπούτσια. Έτσι μονοσάνδαλη και παραζαλισμένη με υποχρεώνει να
δεχτώ κύματα τρυφερότητας και αναρχίας. Τώρα μάλιστα, τα πιάσαμε τα λεφτά μας.

Για να την προσγειώσω της θυμίζω την ηλικία μου, ενδεχομένως δε και τη δική
της.

Με το εξωγήινο γέλιο της μποϊκοτάρει τον σαδισμό μου και κάνει σκόνη το
προσωπικό μου ιδεώδες που δεν είναι άλλο από την πιο ανακουφιστική μιζέρια.

Για να τελειώνουμε, συμφωνώ μαμά με την ανέμελη σοφία που μου προτείνεις, αλλά
μήπως μπορείς να μου στείλεις κάτι και για τα έξοδα συντήρησης;