Πρόσωπα Ένας αγώνας χωρίς σύνορα

Την ώρα που η διάσκεψη του Γιοχάνεσμπουργκ κινδυνεύει να εξαντληθεί σε
φλυαρίες, ο Φραντς Βεμπέρ συνεχίζει έναν αγώνα χωρίς σύνορα.

Φραντς Βεμπέρ. Καταγγέλλει τις κοντόφθαλμες απόψεις των κυβερνώντων

«Δεν έχουμε δικαίωμα να είμαστε απαισιόδοξοι», τονίζει ο 75χρονος Ελβετός
οικολόγος. «Πρέπει να πιστέψουμε στον άνθρωπο, να αγωνιστούμε μέχρι τέλους.
Όσο άνθρωποι ορθώνουν το ανάστημά τους και αγωνίζονται, είναι καλό σημάδι.
Δίνει ελπίδα».

Επίτιμος δημότης των Δελφών, για τη σωτηρία των οποίων αγωνίστηκε ασκώντας με
επιτυχία πιέσεις σε διαδοχικές κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ
για να μην απειληθεί ο αρχαιολογικός χώρος από τις βιομηχανίες, ο Βεμπέρ δεν
πήγε στο Γιοχάνεσμπουργκ επειδή προτιμά να παραμένει στα πεδία των μαχών. Στην
προσωπική του ημερήσια διάταξη βρίσκει κανείς τη νέα εκστρατεία κατά του
κυνηγιού της φώκιας – ο Καναδάς ξανάρχισε το 1996 τη σφαγή έπειτα από διακοπή
δώδεκα ετών -, τον αγώνα κατά της εκτροφής σκυλιών του Αγίου Βερνάρδου για το
κρέας τους στην Κίνα, την προστασία των ελεφάντων στην Αφρική. Ποιες θα ήταν
όμως οι λύσεις για την αειφόρο ανάπτυξη που θα πρότεινε, αν βρισκόταν στο
Γιοχάνεσμπουργκ;

«Χρειάζεται ένα σχέδιο Μάρσαλ, σαν αυτό που έκαναν οι Αμερικανοί μετά τον
Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», τονίζει ο Ελβετός οικολόγος. «Αν βοηθούσαμε τις
χώρες του Τρίτου Κόσμου να φτιάξουν μια οικολογική βιομηχανία, θα λύνονταν
όλα. Πρέπει να δημιουργηθούν ταμεία για να βοηθήσουν τις φτωχότερες χώρες να
προστατεύσουν καλύτερα τη φύση τους για το καλό της ανθρωπότητας, για να σωθεί
για παράδειγμα το δάσος του Αμαζονίου, ο πνεύμονας της ανθρωπότητας».

Ο Βεμπέρ γεννήθηκε στη Βασιλεία, σπούδασε στο Παρίσι και ξεκίνησε την
επαγγελματική του ζωή ως δημοσιογράφος τη δεκαετία του 1950. Οι πρώτοι του
αγώνες για την προστασία του περιβάλλοντος δόθηκαν τη δεκαετία του 1960, όταν
η λέξη οικολογία ήταν ακόμη άγνωστη. «Με έλεγαν ταραξία και παλαβό, αλλά
πιστεύω πως ήμουν ρεαλιστής. Ήθελα να σταματήσει η εκμετάλλευση της γης», λέει
σήμερα. Το 1974 εγκατέλειψε τη δημοσιογραφία και αφιερώθηκε στους οικολογικούς
αγώνες. Το ίδρυμά του έχει την έδρα του στο Μοντρέ.

Ο Βεμπέρ φοβάται πως η διάσκεψη του Γιοχάνεσμπουργκ θα εξαντληθεί σε
«φλυαρίες». «Καθένας ζητάει από τον άλλο να κάνει κάτι», εξηγεί. «Και οι
Αμερικανοί, οι οποίοι ρυπαίνουν περισσότερο απ’ όλους, θέλουν να συνεχίσουν να
ρυπαίνουν. Πρόκειται για θηριωδία, για ακατονόμαστο εγωισμό… Οι Αμερικανοί
είναι αξιοθαύμαστοι, αλλά η άρχουσα τάξη τους είναι επικίνδυνη. Μόνο το χρήμα
μετράει. Κι αυτό είναι ανησυχητικό. Οι κυβερνήσεις κάνουν πολύ βραχυπρόθεσμη
πολιτική, από τη μια εκλογική αναμέτρηση στην άλλη. Αλλά η φύση αδιαφορεί.
Πρέπει να αλλάξουμε πλήρως την αντίληψή μας, να υιοθετήσουμε έναν άλλο τρόπο
σκέψης, προς το συμφέρον της ανθρωπότητας. Είναι μια ρεαλιστική ευχή».