Διαστάσεις Ο ατάραχος ύπνος του Γιααλόν

Πάλι συγγνώμη ζήτησε ο Ισραηλινός υπουργός Αμύνης για τη δολοφονία
Παλαιστινίων αμάχων, το περασμένο Σάββατο. Αυτό που συγκινεί λοιπόν στον
ισραηλινό στρατό είναι η ευαισθησία του και η λεπτότητά του.

Παράπλευρες απώλειες: ένα από τα παιδιά που σκοτώθηκαν «κατά λάθος» το περασμένο Σάββατο στην πόλη Τούμπας της Δυτικής Όχθης

Ο Ναχούμ Μπαρνέα δεν είναι ούτε αριστερός ούτε ειρηνιστής. Δημοσιογράφος της
εφημερίδας Yediot Aharonot και ένας από τους πλέον έγκυρους και
δημοφιλείς αρθρογράφους στο Ισραήλ, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μετριοπαθής
κεντρώος. Την ψυχραιμία και τη μετριοπάθειά του δεν τις έχασε ούτε όταν ο
18χρονος γιος του σκοτώθηκε από επίθεση Παλαιστίνιου καμικάζι σε λεωφορείο της
Ιερουσαλήμ, την άνοιξη του 1996. Ίσως γι’ αυτό οι συμπατριώτες του να τον
σέβονται ακόμη περισσότερο. Ίσως γι’ αυτό η πρόσφατη επίθεσή του εναντίον του
νέου αρχηγού του ισραηλινού στρατού να προκάλεσε τόση αίσθηση και τόσες
συζητήσεις.

Ο Μπαρνέα, όπως και άλλοι Ισραηλινοί δημοσιογράφοι, έχει συχνά άτυπες
συναντήσεις με τον Μοσέ Γιααλόν. Κι αυτό που τον ανησυχεί βαθύτατα, αυτό που
δεν μπορεί να χωνέψει, είναι η αναισθησία και η αδιαφορία αυτού του ανθρώπου
για την ανθρώπινη ζωή. Τον είδε λίγο μετά τον θάνατο εννιά παιδιών από την
έκρηξη μιας βόμβας ενός τόνου που έσκασε τα μεσάνυχτα της 22ας Ιουλίου σε μια
πυκνοκατοικημένη συνοικία της Γάζας. Δεν αισθανόταν καμιά τύψη, δεν ένιωθε την
ανάγκη να εκφράσει έστω και στα λόγια τη θλίψη του για το μακελειό. Το μόνο
που είχε να πει ήταν ότι η επιχείρηση στέφθηκε από επιτυχία επειδή σκοτώθηκε ο
Σαλέχ Σαχαντέχ, στρατιωτικός ηγέτης της Χαμάς. «Οι άμαχοι που σκοτώθηκαν δεν
θα μου ταράξουν βέβαια τον ύπνο», πρόσθεσε κυνικά. Κι όταν οι δημοσιογράφοι
εξανέστησαν, τους επιτέθηκε με σφοδρότητα. «Ποιοι είστε εσείς που θα κρίνετε
τις επιχειρήσεις του στρατού; Εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά τι είδους εκρηκτικά
πρέπει να χρησιμοποιήσουμε».

Τον τελευταίο μισό αιώνα, λέει ο Μπαρνέα στην Κοριέρε, ο ισραηλινός
στρατός δεν είχε ποτέ δολοφονήσει αμάχους με προμελετημένο τρόπο. Τηρούσε έναν
κώδικα ηθικής συμπεριφοράς. Λάθη μπορεί να γίνονται. Δεν μπορεί όμως ο αρχηγός
του Γενικού Επιτελείου να δηλώνει με απάθεια ότι διέταξε την εκτέλεση ενός
ανθρώπου γνωρίζοντας ότι μπορεί να σκοτωνόταν μαζί του έστω και η γυναίκα του.
Έχει κάθε δικαίωμα να επικρίνει τον Αραφάτ επειδή προστατεύει ή χρηματοδοτεί
τους καμικάζι. Είναι ελεύθερος να λέει ότι το Ιράκ ή το Ιράν είναι εχθροί μας.
Δεν μπορεί όμως να λέει ότι οι Παλαιστίνιοι είναι ένας «καρκίνος» για το
Ισραήλ. Δεν μπορεί να παρομοιάζει έναν ολόκληρο λαό με μια αρρώστια, τη στιγμή
μάλιστα που με αυτόν το λαό το Ισραήλ είναι υποχρεωμένο να συμβιώσει. Αυτή η
αλαζονεία είναι πρωτοφανής. Η μάλλον θυμίζει τις παραμονές του πολέμου του
1973. Τότε, οι στρατιωτικοί δεν είχαν καταλάβει ότι η Αίγυπτος και η Συρία
ήταν έτοιμες να επιτεθούν. Σήμερα, αδυνατούν να καταλάβουν ότι το
Παλαιστινιακό πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί με τα όπλα.