ΓΝΩΜΗ Δεν υπάρχει δημοκρατία στη Γουώλ Στρητ

Εκατομμύρια επενδυτές έσπευσαν να αγοράσουν μετοχές τη δεκαετία του ’90,
πιστεύοντας ότι το παιχνίδι που παιζόταν στη Γουώλ Στρητ ήταν δίκαιο. Παρά το
γεγονός ότι έχουν πλέον καταλάβει πόσο λανθασμένη εντύπωση είχαν, ο μύθος της
δημοκρατίας στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης επιβεβαιώθηκε για ακόμη μια φορά
την περασμένη εβδομάδα. Μια ματιά στα έγγραφα του επενδυτικού οίκου Σάλομον
Σμιθ Μπάρνεϊ που περιλαμβάνουν λεπτομέρειες σχετικά με την κατανομή μετοχών
εταιρειών που εισέρχονταν για πρώτη φορά στο χρηματιστήριο, έδειξαν για ποιο
λόγο οι μικροεπενδυτές δεν μπορούσαν να πάρουν μετοχές οι οποίες απογειώθηκαν
κατά τη διάρκεια του χρηματιστηριακού παροξυσμού. Πριν από τους
μικροεπενδυτές, μεγάλος αριθμός μετοχών πήγαινε στα στελέχη των επιχειρήσεων
που θα έμπαιναν στο χρηματιστήριο, διότι οι εταιρείες τους πλήρωναν μεγάλες
προμήθειες στους επενδυτικούς οίκους που είχαν αναλάβει τις σχετικές αναδοχές
για την εισαγωγή στη Γουώλ Στρητ.

Αυτό που πραγματικά προσέφεραν οι επενδυτικοί οίκοι ήταν δωρεάν χρήμα. Και
αυτό διότι τιμολογούσαν τις μετοχές σε σημαντικά χαμηλότερη τιμή από την αξία
τους, έχοντας έτσι στη διάθεσή τους μια μεγάλη δεξαμενή χρήματος. Και κατά
κανόνα τη χρησιμοποιούσαν για να κάνουν πλουσιότερα τα ήδη πλούσια στελέχη των
επιχειρήσεων που ήταν ή επρόκειτο να γίνουν πελάτες τους. Πόσο μεγάλη ήταν
αυτή η δεξαμενή χρήματος; Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι υπεραξίες που κατέγραψαν
από τον Ιανουάριο του 1999 έως τον Ιανουάριο του 2001, τις πρώτες ημέρες της
διαπραγμάτευσης μετά την εισαγωγή στο χρηματιστήριο, οι μετοχές
τηλεπικοινωνιακών εταιρειών, έφθασαν συνολικά τα 9,6 δισεκατομμύρια δολάρια.
Μόνο στις τηλεπικοινωνιακές μετοχές, οι επενδυτικοί οίκοι που αναλάμβαναν τις
αναδοχές για την εισαγωγή στο χρηματιστήριο είχαν στα χέρια τους περίπου 10
δισεκατομμύρια δολάρια για να μοιράσουν στους «καλύτερους πελάτες» τους.