ΛΑΪΟΝΕΛ ΧΑΜΠΤΟΝ Ανέπνεε τη μουσική και τη μετέδιδε σαν οξυγόνο…

Δεν ήταν απλώς ένας θρύλος της τζαζ ο Λάιονελ Χάμπτον. Αλλά και ένας μεγάλος χορηγός της μουσικής -τζαζ- εκπαίδευσης. Πολλά από τα χρήματα που εισέπραττε από τις συναυλίες του τα είχε δώσει για να εκπαιδευτούν παιδιά στη μουσική

Ο Λάιονελ Χάμπτον ήταν για όλους το ίδιο το πνεύμα της τζαζ, ο άνθρωπος που με
το παίξιμό του έφερνε χαρά και ένα πλατύ χαμόγελο. Μια εκρηκτική προσωπικότητα
και όχι μόνο ένας μεγάλος βιμπραφωνίστας.

Η καρδιά του Χάμπτον σταμάτησε προχθές στο ιατρικό κέντρο του Μάουντ Σινάι
και, με την είδηση του θανάτου του, ο κόσμος της τζαζ αποχαιρέτησε ένα από τα
πολύ μεγάλα ονόματα στην ιστορία της μουσικής. Ο Λάιονελ Χάμπτον είχε παίξει
μουσική με τους πάντες, από τον Μπένι Γκούντμαν έως τον Τσάρλι Πάρκερ και τον
Κουίνσι Τζόουνς. Είχε παίξει με μεγάλες ορχήστρες και με μικρά σύνολα, ήταν
μέσα στις ιστορικές στιγμές της τζαζ.

Ο Χάμπτον μαζί με τον πιανίστα Τέντι Γουίλσον, ήταν το «μαύρο» μισό του
κουαρτέτου με Μπένι Γκούντμαν και Τζιν Κρούπα, που το 1936 έσπαγε για πρώτη
φορά το ρατσιστικό κατεστημένο που δεν άφηνε μαύρους και λευκούς μουσικούς να
παίζουν μαζί.

Η καριέρα του στο βιμπράφωνο δεν εμπόδισε την προσωπικότητα του Λάιονελ
Χάμπτον να εκδηλωθεί εκρηκτικά. Ήταν ο μουσικός με το πλατύ χαμόγελο πάντα στη
σκηνή, που με την ενέργειά του παρέσυρε τους πάντες στη μουσική του. Έπαιζε
ακόμη ντραμς και τραγουδούσε αλλά και πιάνο με το δικό του στυλ, με τα δύο
μόνο δάκτυλα. Στην τρέλα του σουίνγκ ήταν από τους κεντρικούς χαρακτήρες που
ακολούθησαν μετά με το προσωπικό τους ύφος την τζαζ. Μετά τις μεγάλες
ορχήστρες έφτιαξε σύνολα με οκτώ μουσικούς – The Inner Circle, όπως τα έλεγε –
και συνέχισε στην πορεία της τζαζ. Μια μάλιστα από τις πιο διάσημες συνθέσεις
του, το «Flying Home», το έπαιζε κάπου 300 φορές τον χρόνο, μετά το 1937 που
έγραψε το κομμάτι.

Ο πρώην πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπιλ Κλίντον τίμησε τον Χάμπτον με το
Μετάλλιο των Τεχνών, χαρακτηρίζοντάς τον «λιοντάρι της αμερικανικής μουσικής».
Ο Χάμπτον άλλωστε συχνά έπαιζε στον Λευκό Οίκο, ρεπουμπλικάνος ο ίδιος αλλά
γενναιόδωρος με τη μουσική του, σε πολλούς προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών. Η
βιογραφία του λέει πως έχει παίξει για τον Τρούμαν, τον Αϊζενχάουερ, τον
Τζόνσον, τον Νίξον, τον Κάρτερ, τον Ρήγκαν και τον Μπους. Πολλά μάλιστα από τα
χρήματά του τα έδωσε για να εκπαιδευτούν παιδιά στη μουσική, μάλιστα η Μουσική
Σχολή του Πανεπιστημίου του Αϊντάχο φέρει το όνομά του.

Όσοι τον είχαν δει στη σκηνή, δεν πρόκειται να ξεχάσουν την εμπειρία. Ενός
ανθρώπου που ανέπνεε μουσική και τη μετέδιδε σαν οξυγόνο στον κόσμο…