Η καταπολέμηση της πειρατείας

Όσο κι αν ο δισκογραφικός κόσμος προσπαθεί να υποβαθμίσει τη σχέση τιμής τού
CD και του (υπεραυξημένου) ποσοστού πειρατείας στην Ελλάδα τόσο υπάρχουν
φωνές, ακόμα και από τους ίδιους τους καλλιτέχνες, που επιμένουν να τονίζουν
τη σχέση. Στη συνέντευξη Τύπου, τις προάλλες στο υπουργείο Πολιτισμού (όπου
παραβρέθηκε ο πρόεδρος της ΕΜΙ Recorded Music, Alain Levy και ο διευθυντής της
Διεθνούς Ομάδας Δίωξης Πειρατείας, AIain Grant) η διεθνής φωνή μας, Νάνα
Μούσχουρη, αναφερόμενη στο θέμα πειρατεία είπε ότι ένας τρόπος καταπολέμησης
του φαινομένου είναι να μειωθεί η τιμή του CD, αλλά και το ΦΠΑ του, «αν
θεωρηθεί πολιτιστικό προϊόν».

Η αντίθετη πλευρά βέβαια (που εκπροσωπείται από τις δισκογραφικές εταιρείες
αλλά και τις αλυσίδες κεντρικών δισκοπωλείων), λέει ότι ακόμα κι αν μειωθεί η
τιμή του, αποκλείεται να «χτυπηθεί» η πειρατική αγορά που δίνει το CD έναντι
του ευτελούς ποσού των 5 ευρώ. «Πόσο να κατέβει;» αναρωτιούνται. «Τρία ευρώ;
Πέντε; Και πάλι αποκλείεται να φθάσουμε τους πειρατές».

Συμφωνούμε σ’ αυτό το επιχείρημα. Είναι λογικό. Αυτό που δεν έχουμε δει όμως
από τις δισκογραφικές εταιρείες (ή τα δισκάδικα) είναι μια συντονισμένη και
σοβαρή προσπάθεια επαναπροσέγγισης του κοινού, το οποίο, απ’ ό,τι ακούμε, δεν
έχει λόγο πλέον να μπει στο κατάστημα. Από τη μια οι πλανόδιοι πειρατές και η
εύκολη αντιγραφή τού CD και από την άλλη το internet, έχει αλλάξει εντελώς τη
νοοτροπία του κοινού ως προς το εμπορεύσιμο προϊόν που λέγεται μουσική. Αυτό
πρέπει να συνειδητοποιήσουν κατ’ αρχήν οι εταιρείες και αναλόγως να δράσουν.
Δεν είναι πλέον τα πράγματα όπως ήταν πριν από πέντε χρόνια. Ούτε καν όπως
πριν από δύο…