ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Επίδομα προσαρμογής

Οι βουλευτές, μπροστάρηδες στους κοινωνικούς αγώνες και πάντα ευφάνταστοι,
διότι είναι οι καλλιτέχνες της πολιτικής ζωής, αυτοί που οραματίζονται και
δείχνουν το μέλλον, σκέφτηκαν κάτι τόσο απλό και δίκαιο που είναι να απορείς
πώς τόσον καιρό κανένας δεν το είχε προτείνει, ούτε συνδικαλιστής, ούτε
ψυχίατρος, ούτε μεταρρυθμιστής. Ζητούν για τον εαυτό τους επίδομα προσαρμογής
στην εποχή μετά τη λήξη της θητείας τους, για να μπορέσουν να ξαναμπούν ομαλά
στην κανονική ζωή και τη βιοπάλη. Κάτι που θα το ζήλευε κι ο Κλίντον, ο
οποίος, όπως είπαμε, χρειάζεται να δουλεύει σκληρά για να καλύπτει τα έξοδα
της λήξασας θητείας του. Αλλά αυτός έχει και ταλέντα να πουλήσει, ενώ ένα σωρό
κατηγορίες ανθρώπων που χρειάζονται προσαρμογή, βρίσκονται απροστάτευτοι στον
σκληρό κόσμο. Πρώτοι οι εργαζόμενοι που χάνουν τη δουλειά τους από τις νέες
τεχνολογίες και περιφέρονται για δεκαετίες από μικροδουλειές σε
μικροβοηθήματα, χωρίς ποτέ να καταφέρουν να προσαρμοστούν στην ταπείνωση.
Ακολουθούν οι άνεργοι που δεν έχουν το όνομα, έχουν όμως τη χάρη, διότι
ουδέποτε προσελήφθησαν κανονικά, βαφτισμένοι ελεύθεροι επαγγελματίες, και
απροσάρμοστοι, και ως μισθωτοί και ως ασφαλισμένοι. Οι καθηγητές των σχολείων
που περιφέρονται από χωρίου εις χωρίον μέχρι να πενηνταρίσουν δικαιούνται κι
αυτοί κάτι, αν μη τι άλλο για την προσαρμογή στα ήθη και τα έθιμα της κάθε
περιοχής. Οι συνταξιούχοι που βρίσκονται ξαφνικά με το κενό της ύπαρξης και
της μέρας παθαίνουν τέτοιο σοκ που συχνά αρρωσταίνουν βαριά, χρειάζονται γερό
επίδομα. Και μπορεί να συνεχιστεί ο κατάλογος των δικαιούχων, αλλά με
συγκρατεί το ερώτημα ποιος θα είναι αυτός που θα τα πληρώσει όλα αυτά τα επιδόματα.