Πρόσωπα Ο έρωτας στα χρόνια των οδοφραγμάτων

Στο καλοκαιρινό Παρίσι, ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι γυρίζει τη νέα του
ταινία. Για τα παιδιά του Μάη του ’68.

Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. «Σήμερα η αγορά έχει συμφέρον να λογοκρίνει το παρελθόν…»

«The Dreamers» είναι ο τίτλος της νέας ταινίας του Ιταλού σκηνοθέτη και,
σύμφωνα με τη «Λε Μοντ», μεταφράζεται καλύτερα «Αυτοί που Ονειρεύονται» παρά
«Οι Ονειροπόλοι». Είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Γκίλμπερτ Ανταίρ, ο
οποίος είναι και ο σεναριογράφος. Η ιστορία εκτυλίσσεται από τον Φεβρουάριο ώς
τον Μάιο του 1968 και ήρωες είναι τρεις έφηβοι μανιακοί του σινεμά – η Ιζαμπέλ
(Εύα Γκρην), ο αδελφός της Τεό (Λουΐ Γκαρέλ) και ο Αμερικανός φοιτητής και
φίλος τους Μάθιου (Μάικλ Πιτ). «Η ταινία δεν είναι για την εξέγερση του Μάη
του ’68, αλλά για τον ιδεαλισμό που την ενέπνευσε», διευκρινίζει ο σκηνοθέτης
στη «Λε Φιγκαρό». «Οι τρεις ήρωες δεν είναι στρατευμένοι στην εξέγερση. Τους
ενώνει η αγάπη τους για το σινεμά, με το μόνο που ασχολούνται είναι να
ανακαλύψουν τον εαυτό τους, να εξερευνήσουν την πραγματικότητα της ζωής μέσω
των συναισθημάτων τους, της σεξουαλικότητάς τους, της αναζήτησης μιας
ταυτότητας, και κλείνονται σ’ ένα διαμέρισμα. Αλλά τελικά αυτά που συμβαίνουν
στον δρόμο τους αναγκάζουν να βγουν έξω. Και στον δρόμο θα χαθούν. Η ιστορία
τους θα καταποντιστεί στην Ιστορία».

Ο Μπερτολούτσι λέει πως σκόπευε αρχικά να γυρίσει στην Ιταλία το τρίτο μέρος
του επικού «1900». «Το δεύτερο τελείωνε στις 25 Απριλίου 1945, την ημέρα της
απελευθέρωσης της Ιταλίας, και ήθελα να συνεχίσω ώς το τέλος του αιώνα. Αλλά
γρήγορα κατάλαβα ότι η δημιουργία του “1900” βασίσθηκε σε μια ευτυχή στιγμή
της ιταλικής πολιτικής ιστορίας. Ο Μπερλίνγκουερ ήταν αρχηγός του
Κομμουνιστικού Κόμματος και ετοιμαζόταν για τον ιστορικό συμβιβασμό με τον
Άλντο Μόρο. Το 1998, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Σκέφτηκα τότε, γιατί
να μην κάνω μια ταινία για το 1968, οι νέοι δεν ξέρουν τίποτε γι’ αυτό». Το
ενδιαφέρον της ταινίας, προσθέτει ο σκηνοθέτης, «είναι ότι επιτρέπει την
αντιπαράθεση της σημερινής νεολαίας με εκείνη του ’68. Με εντυπωσίασε η
τεράστια διαφορά ανάμεσα στους νεαρούς ηθοποιούς μου και στα πρόσωπα που
υποδύονται. Το ’68, πιστεύαμε πως όλα ήταν δυνατά και ριχνόμασταν στο μέλλον,
αλλά γνωρίζαμε το παρελθόν. Σήμερα, δεν υπάρχει πια ιστορική μνήμη. Είναι σαν
η γενιά του ’68 να πιστεύει πως βίωσε μια αποτυχία και δεν μιλάει γι’ αυτή,
δεν μεταδίδει τίποτε».

Ο σκηνοθέτης του «Τελευταίου ταγκό στο Παρίσι» μιλάει με τρυφερότητα γι’ αυτό
το χαρμάνι «πολιτικής, τζαζ, ροκ εν ρολ, ναρκωτικών, έρωτα για το σινεμά και,
κυρίως, ελπίδας για το μέλλον». «Σήμερα», τονίζει, «η αγορά έχει συμφέρον να
λογοκρίνει το παρελθόν… Βέβαια οι διαδηλωτές κατά της παγκοσμιοποίησης
κινητοποιούν κατά διαστήματα πολύ κόσμο. Είναι όμως πολύ απομονωμένοι».