Ουδεμία σχέση με τη μουσική

Έσπευσαν οι εν Ελλάδι δισκογραφικές να αγκαλιάσουν τα «ταλέντα» των reality
τηλεπαιχνιδιών και να τα προωθήσουν στον λεγόμενο «καλλιτεχνικό» χώρο. Δίσκο ο
Πρόδρομος Καθηνιώτης, δίσκο η θρηνούσα (αλήθεια, γιατί έκλαιγε τελικά;) Δώρα
Αρχοντάκη, δίσκο ο Δημήτρης Ράπτης, δίσκο και ο Λορέντζο Καριέρε με τον Γιώργο
Ελεύθερα. Τι λόγος μας πέφτει εμάς (θα πείτε). Κανένας, πλην του ότι θέλουμε
να επισημάνουμε στις θρηνούσες (εδώ και χρόνια) δισκογραφικές εταιρείες ότι
δεν πρέπει να αρχίσουν πάλι τη γκρίνια για την κρίση που μαστίζει την ελληνική
αγορά, γιατί η μεγαλύτερη κρίση (τελικά) υπάρχει στα μυαλά αυτών που
αποφασίζουν τι μουσική θα μας προσφέρουν. Γιατί, μη μου πείτε ότι το κριτήριο
για τις εν λόγω παραγωγές ήταν οι φωνητικές ικανότητες (ή τέλος πάντων η
εκφραστικότητα) των υπό διαμόρφωση σταρ; Απλά, οι εν λόγω Bar-όβιοι (και Big
Brother-όβιοι) πρωταγωνιστές είναι το… ζεστό ψωμάκι της δισκογραφικής
παραγωγής, τουτέστιν μικρή επένδυση και γρήγορα κέρδη. Πώς λέμε με καθαρά
καλλιτεχνικά κριτήρια; Ε, ουδεμία σχέση. Ουδεμία σχέση με τη μουσική.