ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δανεισμένα βιβλία

Η σχέση μου με τα «βιβλία του καλοκαιριού» έχει οριστικά τελειώσει. Όσα είχαν
μαζευτεί τα ενταφίασα σε ειδική πτέρυγα της βιβλιοθήκης. Στο ίδιο μαυσωλείο
ευχαρίστως θα καταχώριζα και τα σχετικά δημοσιεύματα για να μου θυμίζουν την
εκδοτική φλυαρία της εποχής και πόσο ακριβά την έχω πληρώσει. Τα τελευταία
χρόνια πάω διακοπές με τα «ασάλευτα» από τα πάνω ράφια φίλων.

Τα παλιά βιβλία των άλλων μού έχουν γίνει πραγματική μανία. Με το που τα
αραδιάζω στα άθλια σεκρετέρ των ενοικιαζομένων αρχίζω να τα παραβιάζω
συστηματικά και με την ησυχία μου. Έχουμε και λέμε: Τριακόσιες σελίδες επί
τόσες λαδιές, τόσα τσακίσματα συν τόσες σημειώσεις στο περιθώριο, άρα εδώ
κρύβεται ένας έρωτας μεγάλος. Εξετάζω το χειρόγραφο ορνιθοσκάλισμα του
εσώφυλλου, έξω δεξιά. Από εκεί αντλώ τις πληροφορίες που μου χρειάζονται για
να καταλάβω πότε και υπό το κράτος τίνων συναισθημάτων αγοράστηκε το βιβλίο.
Ό,τι μαθαίνω το προσθέτω αμέσως στον φάκελο με τα προσωπικά δεδομένα του
ανυποψίαστου δανειστή μου και με περισσή αδιακρισία προχωρώ στην
αποκωδικοποίηση του DNA τού κυρίως σώματος. Τα υπογραμμισμένα με πλημμυρίζουν
με τρυφερότητα, ενώ σπάω πλάκα με τις μικρές παραξενιές που αίφνης ανακαλύπτω.
Κάπως έτσι έμαθα πως ο […] διόρθωνε τον Προυστ, προσθέτοντάς του κεφάλαια με
τίτλους, τύπου Ιουλίου Βερν. Έτσι έμαθα πως η […] έκανε ρόμπα την Ελληνίδα
μεταφράστρια του Άρθουρ Μίλερ διαγράφοντας με κόκκινο τις κοτσάνες, και έπαθα
σοκ με το θράσος της ιδίας η οποία στο τέλος της τριλογίας συνεχάρη τον Τσίρκα
γράφοντας «Σε λατρεύω, Μεγάλε».

Κάθε καλοκαίρι τα αισθήματα που έχω για τους φίλους μου ανεβαίνουν κατηγορία.
Υπολογίζω στην εχεμύθειά σας να μη το μάθουν ποτέ.