Όταν η «Αγάπη» και ο «Αγώνας»…

Στάθης Λιβαθινός

Ήταν η καλύτερη παράσταση της χρονιάς που πέρασε. Το πιστεύω ακράδαντα. Και
δεν είμαι ο μόνος. Το σαιξπηρικό «Αγάπης αγώνας άγονος» που ανέβασε ο Στάθης
Λιβαθινός στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου με ένα μπουκέτο
εξαιρετικά ταλαντούχων νέων ηθοποιών που τον πίστεψαν και τους πίστεψε. Κι
αυτό φάνηκε στο αποτέλεσμα. Ένα ευφρόσυνο αποτέλεσμα μιας ευτυχούς συγκυρίας
και μιας καρποφόρας συνάντησης όλων των ανθρώπων που δούλεψαν για την
παράσταση. Το κοινό, όπως συνήθως συμβαίνει, το μυρίστηκε και το «Αγάπης
αγώνας άγονος» τελείωσε τον πρώτο κύκλο του με πουλημένες όλες τις θέσεις και
με λίστες αναμονής. Το επιστέγασμα έρχεται τώρα «έξωθεν».

…επιβραβεύονται

Η παράσταση, που ξαναδουλεύτηκε με μικρές αλλαγές στη διανομή, παίχτηκε μέσα
στο καλοκαίρι στη Μυτιλήνη και στο Ρέθυμνο και παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ της
Οχρίδας, στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας – αμάν μ’ αυτή τη
γελοία ιστορία του ονόματος αυτού του κράτους, δεν πρέπει να δώσουμε ένα
τέλος… -, ύστερα από μεσολάβηση της «δικής» μας πια Γκάγκα Ρόσιτς, της
εγκατεστημένης στην Ελλάδα Γιουγκοσλάβας μεταφράστριας και ανθρώπου που πολλά
έχει προσφέρει στις πολιτιστικές σχέσεις της Ελλάδας με τις χώρες της πρώην
Γιουγκοσλαβίας, η οποία από φέτος είναι μέλος της οργανωτικής Επιτροπής του
Φεστιβάλ. Που δεν είναι όποιο κι όποιο, αλλά έχει ιστορία σαράντα δύο χρόνων
και πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Ουνέσκο. Και που απονέμει κάθε χρόνο
δύο βραβεία, σε συγκροτήματα, καλλιτέχνες ή επιτεύγματα που ξεχώρισαν στο
Φεστιβάλ. Ένα που αφορά το θεατρικό κομμάτι του και ένα που αφορά το μουσικό.
Στον τομέα της μουσικής το φετινό βραβείο, η κριτική Επιτροπή το απένειμε στην
Καναδή βιολοντσελίστα Σάλμαν Ρόουλαντς. Και στον τομέα του θεάτρου, στη δική
μας παράσταση του «Αγάπης αγώνας άγονος». Το άξιζε. Απολύτως. Το φθινόπωρο που
– ευτυχώς – θα επαναληφθεί, όσοι δεν προλάβατε να δείτε την παράσταση θα το
διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι. Το Εθνικό μπορεί να είναι περήφανο. Κι εμείς μαζί
του.