ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το παζλ των διακοπών

Το πρώτο κομμάτι έχει μια λωρίδα ωκεανού να εισχωρεί στη στεριά. Ο αέρας είναι
φρέσκος και οι γλάροι εκλεκτικοί. Μια επιβλητική γέφυρα που οι ντόπιοι
βάφτισαν ως «γκόλντεν γκέιτ», παρ’ ότι είναι κατακόκκινη, ενώνει δυο
καταπράσινες στεριές. Ποδηλάτες με ρούχα κολλητά και αεροδυναμικά κράνη
οδηγούν στο βουνό και ηλικιωμένα ζευγάρια Αμερικανών βγάζουν αναμνηστικές
φωτογραφίες. Μια ανάσα ζεστή και γλυκιά όπως μια τάρτα μήλου πασπαλισμένη με
κανέλα δίπλα σε ένα φλυζάνι latte φτιάχνει τις αναμνήσεις για το μέλλον.

Το δεύτερο κομμάτι είναι γεμάτο λέξεις τυπωμένες σε χαρτί. Χιλιάδες,
εκατομμύρια λέξεις. Οι σελίδες διαδέχονται η μια την άλλη. Διαβάζω όπως αυτοί
που κολυμπούν. Σχεδόν με βουλιμία. Η θάλασσα είναι απούσα, εξαφανισμένη κάτω
από χιλιάδες πατημασιές και ομπρέλες και ξαπλώστρες. Τα βιβλία απλώνονται σαν
θάλασσα και στις σελίδες τους επιλέγω να κάνω φέτος το πιο βαθύ μακροβούτι.

Το τρίτο κομμάτι είναι μια θέα που κρέμεται κάπου στην Τήνο. Το φως διαλύεται
επάνω στην αλμυρή κρούστα και η Άννα το κοιτάζει σιωπηλή. Με την πλάτη
ακουμπισμένη στον τοίχο παρακολουθώ σαν καρφωμένη, ανίκανη να κουνηθώ, την
επέλαση των αστεριών.

Μα το ομορφότερο κομμάτι από το παζλ των διακοπών είναι το τελευταίο.
Μισόκλειστα μπουμπούκια του Κρίνου της Άμμου. Αυτό το κομματάκι ευαισθησίας
που δεν θα σκεφτόταν ποτέ κανείς να τοποθετήσει σε μια ακόμα αμμουδιά που έχει
εκχωρήσει την ψυχή της στον θεό του τουρισμού.