Πώς συγκέντρωνε πληροφορίες η 17Ν

Επαγγελματισμός, υψηλό μορφωτικό επίπεδο, άριστη πληροφόρηση. Τρεις πυλώνες
πάνω στους οποίους χτίστηκε ο μύθος της 17 Νοέμβρη. Μέχρι που ήρθαν οι
ομολογίες που αποκάλυψαν πως ούτε ιδιαίτερος επαγγελματισμός υπήρχε ούτε το
μορφωτικό επίπεδο των μελών της οργάνωσης υψηλό ήταν. Μήπως αποτελούν και τα
περί «άριστης πληροφόρησης» της 17Ν ένα ακόμη στοιχείο του μύθου;

Ρίτσαρντ Γουέλς. Υπήρχαν και αμερικανικές αποκαλύψεις για τη CIA

Οι ομολογίες δεν είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικές και δεν θα μπορούσαν να είναι.
Από τα πρόσωπα που γνωρίζουμε ότι είχαν ηγετικό ρόλο στην οργάνωση, ο Δημήτρης
Κουφοντίνας δεν έχει συλληφθεί και ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος κρατά το στόμα του
κλειστό.

Οι υπόλοιποι κατέθεσαν πως στις περιπτώσεις που τα θύματα ήταν αλλοδαποί
μάθαιναν όνομα και ιδιότητα του προσώπου εναντίον του οποίου στρεφόταν η
επίθεση από τις εφημερίδες. Είναι λοιπόν προφανές πως αν η 17Ν συντηρούσε
κάποιο δίκτυο πληροφόρησης εκείνοι δεν είχαν πρόσβαση σε αυτό.

Τα απόρρητα. Διέθετε η 17 Νοέμβρη πληροφοριοδότες; Αυτή η υποψία
δημιουργήθηκε από την πρώτη ενέργεια, τη δολοφονία του Αμερικανού διπλωμάτη
Ρίτσαρντ Γουέλς. Πώς ήταν δυνατόν να γνωρίζει η 17Ν ότι ο Γουέλς ήταν
σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα; Η προκήρυξη που άφησε όμως στον τόπο του
εγκλήματος ήταν σαφής:

«… αποφασίσαμε να εκτελέσουμε παραδειγματικά τον αρχιπράκτορα της CIA και
αρχηγό του κλιμακίου της στην Ελλάδα Ρίτσαρντ Γουέλς… δεν είναι απλός
υπαλληλάκος, αλλά αρχηγός με συγκεκριμένη προσωπική ευθύνη στις αποφάσεις…
που γίνεται ακόμα μεγαλύτερη από μακρόχρονη υπηρεσία του στην Ελλάδα (1950-60)
και στην Κύπρο το 1965».

Στίβεν Σόντερς. Μπέρδεμα με τη στολή Αεροπορίας – Τεθωρακισμένων

Τέτοιου είδους πληροφορίες είναι απόρρητες για μια υπηρεσία που σέβεται τον
εαυτό της. Η απάντηση – σε ό,τι αφορά τον Γουέλς – ενδεχομένως να μη βρίσκεται
στο γεγονός ότι η 17Ν είχε πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες, αλλά η CIA δεν
«σεβόταν» τον εαυτό της την περίοδο 1968-75. Η διάβρωση που προκάλεσε το
Βιετνάμ στο αμερικανικό ηθικό δεν σταμάτησε στην πόρτα των κεντρικών γραφείων
της υπηρεσίας, στο Λάνγκλεϊ της Βιρτζίνιας.

Το 1969 ο δημοσιογράφος Γουίλιαμ Μπλουμ κυκλοφόρησε στο έντυπο «Ουάσιγκτον Φρι
Πρες» ονόματα πρακτόρων και λεπτομέρειες για τη δράση τους. Στις αρχές της
δεκαετίας του ’70, ο απογοητευμένος πράκτορας της CIA Φίλιπ Έιτζι δημοσίευσε
στο Λονδίνο το ημερολόγιο του, με τίτλο «Μέσα στην Εταιρεία (CIA)»,
αναφέροντας πλήθος ονομάτων, οργανωτικές λεπτομέρειες και επιλήψιμες
ενέργειες. Το κλίμα στην προοδευτική αμερικανική κοινή γνώμη ήταν εξαιρετικά
αρνητικό για τη CIA εκείνη την εποχή. Είναι ενδεικτικό ότι το 1974 γίνoνται
μπεστ σέλερ «Οι τρεις μέρες του Κόνδορα», του Τζέιμς Γκράντι, που θα σπάσουν
τα ταμεία στην κινηματογραφική μεταφορά τους από τον Σίντνεϊ Πόλακ τον
Οκτώβριο του 1975. Και αυτό ενισχύει την άποψη που έχουν σχηματίσει οι
διωκτικές αρχές, ότι η 17Ν προγραμμάτιζε τις επιθέσεις της με βάση θέματα της
επικαιρότητας.

Ο Ουίλιαμ Νορντίν και ο Τζορτζ Τσάντες. Σύγχυση για ιδιότητες, (δεν ήξεραν ότι ο πρώτος ήταν πλοίαρχος), άγνοια για τα ονόματά τους…

Λεπτομέρειες για τη δράση του Ρίτσαρντ Γουέλς αναδημοσιεύονται στο αμερικανικό
περιοδικό «Κάουντερσπάι» τον Ιανουάριο του 1975. Η ιδιότητά του αποκαλύπτεται
και από ελληνική εφημερίδα, ένα μήνα πριν από τη δολοφονία του, στις 23
Δεκεμβρίου του 1975. Η 17Ν, πάντως, διέψευσε με προκήρυξη ότι είχε τις
πληροφορίες από ελληνικές εφημερίδες. Υποστήριξε ότι παρακολουθούσε στενά τον
Γουέλς από τον Ιούνιο του 1975 και γνώριζε κάθε του κίνηση, ακόμα και ότι πήγε
στις 11 Νοεμβρίου στον κινηματογράφο και είδε τον «Νονό ΙΙ».

Ο… «πτέραρχος». Αν για την πρώτη ενέργειά της η 17Ν μπορεί να μη
χρειάζεται ιδιαίτερη πληροφόρηση, στην τελευταία είναι σαφές ότι δεν την έχει.

Τον Ιούνιο του 2000 δολοφονείται στην Αθήνα ο στρατιωτικός ακόλουθος της
βρετανικής πρεσβείας Στίβεν Σόντερς. Η προκήρυξη που ακολουθεί τον φόνο
υποστηρίζει ότι ήταν πτέραρχος με δράση στη Γιουγκοσλαβία, όμως αυτή η εκδοχή
ουδέποτε επιβεβαιώθηκε και άλλωστε ο Σόντερς ήταν ταξίαρχος θωρακισμένων.
Αστυνομικοί κύκλοι υποθέτουν ότι αυτός που παρακολουθούσε την πρεσβεία μπορεί
να εντόπισε τον Σόντερς «γιατί ο στρατιωτικός ακόλουθος είναι ο μόνος που
φοράει τη στολή του».

Αν έγιναν έτσι τα πράγματα, τότε αυτός ο κάποιος δεν μπορούσε να ξεχωρίσει μια
στολή αξιωματικού του Ιππικού – Τεθωρακισμένων από εκείνην της Αεροπορίας;

Γνώριζαν; Οι επιθέσεις εναντίον ξένων αξιωματούχων οι ιδιότητες των
οποίων δεν είναι ευρέως γνωστές στην ελληνική κοινή γνώμη, είναι αυτές κυρίως
που στηρίζουν τον μύθο της «άριστης πληροφόρησης». Γνώριζε όμως η 17Ν ποιοι
ήταν οι στόχοι της;

Η προκήρυξη που ακολουθεί τη δολοφονία του ακολούθου Άμυνας της αμερικανικής
πρεσβείας Ουίλιαμ Νορντίν (1988) είναι σκόπιμα ασαφής. Κάνει λόγο για «ανώτερο
αξιωματούχο των στρατιωτικών δυνάμεων του ιμπεριαλισμού στη χώρα μας», χωρίς
να αναφέρει ούτε το όνομα ούτε την ιδιότητά του (πλοίαρχος). Από την προκήρυξη
δεν μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι η 17Ν γνώριζε ποιον δολοφονούσε. Και έκανε
λάθος όταν έγραφε ότι το αυτοκίνητο του Νορντίν ήταν θωρακισμένο. Δεν ήταν
(όπως δεν ήταν ούτε εκείνο του Σόντερς).

Ούτε το όνομα του Τζορτζ Τσάντες, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1983, υπάρχει στην
προκήρυξη που εξέδωσε η οργάνωση. Και εδώ ο στόχος περιγράφεται σαν «ανώτερο
στέλεχος των στρατιωτικών μηχανισμών του ιμπεριαλισμού».

«Χτυπήστε έναν Αμερικανό…» – και βρήκαν τον Ρόμπερτ Τσαντ

Για την αποτυχημένη απόπειρα εναντίον του Αμερικανού λοχία Ρόμπερτ Τσαντ
(1983) υπάρχουν περισσότερα στοιχεία από την κατάθεση του Χριστόδουλου Ξηρού.
Είναι ενδεικτικό ότι η εντολή που είχε πάρει αφορούσε σε έναν ανθρώπινο
αμερικανικό στόχο και όχι κάποιον συγκεκριμένο αξιωματούχο: «Την περίοδο
εκείνη ο Λάμπρος και ο Λουκάς πρότειναν σ’ εμάς τους υπόλοιπους να χτυπήσουμε
έναν ανθρώπινο αμερικανικό στόχο». Άρχισαν λοιπόν παρατηρήσεις για την
ανεύρεσή του, στην οποία συμμετείχαν όλα τα μέλη.

«Για τον σκοπό αυτό στεκόμασταν σε προεπιλεγμένες θέσεις, όπως στάσεις
λεωφορείων, παγκάκια, καφενεία κατά μήκος των Λεωφόρων Κηφισίας και
Βουλιαγμένης και εντοπίζαμε από τις πινακίδες κυκλοφορίας διερχόμενα
αμερικανικά αυτοκίνητα», θυμάται ο Σάββας Ξηρός. Το στάδιο της παρατήρησης
διήρκεσε έναν μήνα, ώσπου εντοπίστηκε αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε μόνο ο
οδηγός, διέσχιζε τη Λεωφόρο σε καθημερινή βάση και σταματούσε λόγω της
κυκλοφορίας σε συγκεκριμένο φανάρι. Αυτόν τον στόχο επέλεξαν οι τρομοκράτες.

Ο Τσαντ κατονομάζεται μόνο στη δεύτερη προκήρυξη, μετά την αποτυχημένη
απόπειρα, που έστειλε η 17Ν στο «Ποντίκι». Στην πρώτη αναφέρεται ως «μεσαίο
στέλεχος». Στο «Ποντίκι» όμως η οργάνωση απαντά για πρώτη φορά στα σενάρια για
τον επαγγελματισμό της: «Η αποτυχία μας δείχνει ότι δεν είμαστε οργάνωση
επαγγελματιών δολοφόνων, αλλά απλοί αγωνιστές που μπορούν να χτυπούν με
σχετικά απλά μέσα και μια στοιχειώδη οργάνωση». Και όπως δείχνουν οι δισκέτες
που βρέθηκαν στη Δαμάρεως και οι ομολογίες, τα μέλη της 17Ν αφιέρωναν πάρα
πολύ χρόνο στη μελέτη πιθανών στόχων και τις παρακολουθήσεις.

Θολό τοπίο. Οι ενδείξεις συνηγορούν στην υπόθεση πως η 17Ν δεν πρέπει
να είχε την πληροφόρηση που ήθελε ο μύθος. Ωστόσο, είναι πολύ εύκολο οι
ενδείξεις -ακόμα και οι προκηρύξεις -να μη λένε όλη την αλήθεια. Και όσο τα
επιτελικά στελέχη της οργάνωσης δεν ανοίγουν το στόμα τους, το τοπίο γύρω από
την πληροφόρηση που είχε ή δεν είχε η 17Ν παραμένει θολό.