ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Ο Αίσωπος… και η Χαλιμά!

«Μηχανισμός αναπαραγωγής των ήδη υφιστάμενων κοινωνικών ανισοτήτων οι
εξετάσεις στη Β’ Λυκείου… Η αποτυχία αυξάνεται όσο προχωρούμε από τα
βόρεια προάστια προς τον Πειραιά και αυτό δείχνει την αύξηση των υφιστάμενων
ανισοτήτων» (από ανακοίνωση της Ν.Δ.)

Έχουμε και με άλλη ευκαιρία επισημάνει ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, αυτό που
χαρακτηρίζει τον επίσημο και δημόσιο λόγο των κομμάτων εξουσίας – ιδιαίτερα
την περίοδο του «μεγάλου γύρου» του ανταγωνισμού – είναι, πέρα από όλα τ’
άλλα, η αφηρημένη ρητορική, ο βιασμός της σημασίας των λέξεων και των
νοημάτων, η βικτωριανή υποκρισία και η λογική της στρουθοκαμήλου!

Τελευταία στο πολυπαιγμένο εκπαιδευτικό δραματολόγιο έρχονται και βρίσκουν
αγκυροβόλιο οι ανακοινώσεις της Νέας Δημοκρατίας για την παιδεία, που
αναφέρονται στα προβλήματα της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και κυρίως στο θέμα
της πρόσβασης στα Τριτοβάθμια Ιδρύματα. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στις
επίσημες ανακοινώσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα
διαπιστώσει ότι η Ν.Δ. εστιάζει, πολύ σωστά, την κριτική της, στο θέμα του
εξεταστικού μαραθωνίου του Λυκείου, στους χιλιάδες μαθητές που απορρίπτονται,
στα έξοδα για φροντιστήρια που ροκανίζουν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς,
στις χαμηλές δημόσιες δαπάνες για την παιδεία κ.λπ. και στη βάση αυτή
εξαγγέλλει την κατάργηση των εξετάσεων της Β’ και Γ’ Λυκείου.

Κι όμως. Αν λειτουργήσουμε λίγο τη μνήμη, θα ανακαλύψουμε… τον Αίσωπο και…
τη Χαλιμά… του 2002.

Το 1989 η Ν.Δ. κατηγορεί την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ότι «παρά τα όσα λέει δεν
θεωρεί την παιδεία ζήτημα πρώτης προτεραιότητας. Κύρια απόδειξη της
παραπάνω κατηγορίας», σύμφωνα με τη Ν.Δ., «είναι η μείωση του ποσοστού
των δαπανών για την παιδεία στα χρόνια διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ».

Το 1990 η Ν.Δ. σχηματίζει κυβέρνηση και αρχίζει να εφαρμόζει το πρόγραμμά της.
Στην τετραετία της (1990-1993) συνεχίζεται η δραστική και δραματική για την
παιδεία μείωση των δημόσιων δαπανών. Από 8,7% το 1989 η Ν.Δ. κατεβάζει τον
πήχυ της δημόσιας υποχρηματοδότησης στο 7,1% που αποτελεί και το αρνητικό
ρεκόρ των τελευταίων 30 χρόνων.

Εκεί, όμως, όπου οικοδομείται ο πύργος της διγλωσσίας είναι στο θέμα της
πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τα δύο τελευταία προεκλογικά προγράμματα της
Νέας Δημοκρατίας για την παιδεία, αυτό του Σεπτεμβρίου του 1995 «Το
κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας για την παιδεία» και του
Οκτωβρίου του 1999 «Προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας για την παιδεία» και
ακούσει την κριτική της για τον εξεταστικό μινώταυρο του Λυκείου θα βρεθεί
μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη. Οι πρόσφατες ανακοινώσεις στο βασικότερο
σημείο, που είναι ο τρόπος πρόσβασης των υποψηφίων στην Τριτοβάθμια
Εκπαίδευση, βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τις παλιότερες εξαγγελίες καθώς
αυτές έχουν υλοποιηθεί… με τις εκπαιδευτικές αλλαγές του Γεράσιμου Αρσένη.

Το 1995 στο προεκλογικό πρόγραμμα της Ν.Δ. τονιζόταν ότι «Στόχος του
συστήματος πρέπει να είναι η επιλογή όλων εκείνων των νέων που έχουν τις
ικανότητες για σπουδές ανώτερου επιπέδου. Μια τέτοια επιλογή δεν μπορεί
να στηρίζεται στον τρίωρο κατά μάθημα διαγωνισμό (Γενικές Εξετάσεις),
μια διαδικασία ξεκομμένη από την εκπαίδευση, όπως δυστυχώς συμβαίνει
σήμερα. Πρέπει, επιτέλους, να παγιωθεί ένα σύστημα
επιλογής που να στηρίζεται στην εκπαιδευτική διαδικασία μέσα στο Λύκειο,
τουλάχιστο στις δύο τελευταίες τάξεις του, όπως συμβαίνει σε όλες
τις χώρες του κόσμου. Μια τέτοια διαδικασία εντάσσεται στην
εκπαιδευτική στρατηγική της Ν.Δ.» (Ν.Δ., «Το κυβερνητικό πρόγραμμα της
Νέας Δημοκρατίας για την παιδεία», Σεπτέμβριος 1995)

Όπως γίνεται κατανοητό, η επανάληψη σήμερα της προεκλογικής εξαγγελίας του
1995-96 δεν έχει για τη Ν.Δ. καμία χρηστικότητα, αφού υλοποιήθηκε κατά γράμμα
από το κυβερνών κόμμα. Στο πλαίσιο αυτό «ακινητοποιείται» και απονευρώνεται
όλη η ρητορική που αναπτύχθηκε το 1995 για την ανάγκη «ενός σχολείου
περισσότερο απαιτητικού… ενός σχολείου του οποίου τη λειτουργία θα
διέπει η αξιολόγηση, η αξιοκρατία και η μέγιστη προσπάθεια» (Γ.
Σουφλιάς, εκπρόσωπος της Ν.Δ., Πρακτικά της Βουλής, Συνεδρίαση 20/3/1995, σ.
4.498) καθώς και ο προηγούμενος προγραμματικός λόγος που έδινε έμφαση στις
«εξετάσεις και στη βαθμολογία με αντικειμενικά κριτήρια» ή στις νέες
μεθόδους με τις οποίες έπρεπε, σύμφωνα με τη Ν.Δ., να συμπληρωθούν οι
παραδοσιακές εξετάσεις, «όπως τις ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής ή την
απάντηση τύπου ¨σωστό – λάθος¨ για να επιτρέπουν τη βαθμολόγηση με πραγματικά
αντικειμενικά κριτήρια» (Νέα Δημοκρατία, Πρόγραμμα για την παιδεία, 1989).