Εμπνέει πάντα τους ζωγράφους

Ο Κλοντ Μονέ πρωτοζωγράφισε το ηλιοβασίλεμα στον Τάμεση και το Γουέστμινστερ το 1871 και επανήλθε στο ίδιο θέμα μετά τριάντα χρόνια, με 19 πίνακες που παρακολουθούν την αλλαγή του φωτός. Στη φωτό, «Το Κοινοβούλιο στη δύση του ηλίου» από τη Νάσιοναλ Γκάλερι του Λονδίνου

Ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για τους ζωγράφους αποτελεί το θέμα του
ηλιοβασιλέματος. Ατμοσφαιρικό και ρεμβώδες ή ρομαντικά ταραγμένο κυριαρχεί. Το
πιο ακριβό ηλιοβασίλεμα στην Ευρώπη ήταν ένας πίνακας του Κλοντ Μονέ, το
«Ηλιοβασίλεμα στο Αντρετάτ», που δημοπρατήθηκε έναντι 2,421 εκατ. δολαρίων το
1999.

Το σαγηνευτικό ηλιοβασίλεμα είναι το πιο ζωγραφικό και πολυζωγραφισμένο τμήμα
του εικοσιτετραώρου, γιατί είναι το πιο χρωματιστό. Το πιο ατμοσφαιρικό. Η
μεγάλη έλξη που ασκεί στους ζωγράφους του τοπίου όλων των εποχών δεν είναι
ανεξήγητη. Οφείλεται στο πλάγιο φως, τις μεγάλες σκιές, την πλούσια γκάμα των
χρωμάτων και των αποχρώσεων, στο γεγονός ότι έχει μεγαλύτερη διάρκεια απ’ ό,τι
η ανατολή του ήλιου. Πάνω απ’ όλα, οφείλεται στη γρήγορη αλλαγή του φωτός και
των χρωμάτων. Είναι η ώρα της ημέρας που η ίδια η φύση γίνεται ζωγράφος. Ένας
ουδέτερος γκρι – σιέλ ουρανός παραδίδεται στα πιο φλογερά, πορφυρά και
πορτοκαλί χρώματα, τα πιο υποβλητικά μοβ. Επιπλέον, το ηλιοβασίλεμα έχει κάτι
από το άγγιγμα του Μίδα. Ό,τι αγγίζει γίνεται χρυσό.

Με την ώρα του ηλιοβασιλέματος ασχολήθηκαν πολλοί ζωγράφοι. Οι Φλαμανδοί
διέπρεψαν αποδίδοντας τη γαλήνια απεραντοσύνη του. Από τα αναγεννησιακά τοπία,
το χρυσό φως του. Ο Βαν Γκογκ ασχολήθηκε με την ταραχή του ουρανού σε
αντιδιαστολή με τη γη. Τα πιο διάσημα ηλιοβασιλέματα στην ιστορία της τέχνης
είναι του Κλοντ Μονέ, 1840-1926. Το «Κοινοβούλιο στο ηλιοβασίλεμα», έργο του
1900-1901, έχει συλλάβει αριστουργηματικά τη στιγμή της αλλαγής στην
ατμόσφαιρα. Το κρυφτό του δίσκου του ήλιου με τα σύννεφα στον ουρανό και τα
γοτθικά κτίρια και τους πύργους τού βρετανικού Κοινοβουλίου και τις σκιές
τους.

Στην απεικόνιση του διαρκώς μεταβαλλόμενου ηλιοβασιλέματος έπρεπε να
ζωγραφίζουν με ταχύτητα και χαλαρή πινελιά, σαν να σκιτσάρουν με λάδι, για να
προλάβουν τις αλλαγές του φωτός και αυτό έφερε την επανάσταση στον κόσμο της
ζωγραφικής, τον ιμπρεσιονισμό.