«Αχ και να ‘μουν πρωθυπουργός»

Παρουσιαστές πρωινών ειδησεο-γραφικών προγραμμάτων, εν ώρα σκληρής εργασίας, που είναι να προσφέρουν θέαμα στο έθνος με αίσθημα υψηλής ευθύνης

Στα πάνελ στρατιωτικοί, πρώην φυσικά. Ορισμένοι νυν, μόνο στα τηλέφωνα. Οι
συζητήσεις για τις ελλείψεις του ελληνικού στρατού συναρπαστικές. Αφύλακτα
στρατόπεδα, αφύλακτοι οπλισμοί, ολιγωρίες, ο ελληνικός στρατός στο έλεος της
αδιαφορίας των κατ’ εξακολούθηση αδιαφορούντων υπευθύνων και βεβαίως της
τηλεόρασης. Δεν έμεινε «μυστικό» που να μην αποκαλυφθεί. Δεν έχουμε τον στρατό
που θα ‘πρεπε ή μήπως «έχουμε τον στρατό που μας αξίζει», όπως είναι η
καθιερωμένη αποστροφή κάθε αδιέξοδου επιχειρήματος στα τηλεπαράθυρα. Η κλοπή
έγινε από τη 17 Νοέμβρη, για να αποδείξει εκείνο το «είμαστε ακόμη ζωντανοί»
της προκήρυξης. Όχι, δεν έγινε από τρομοκράτες, έγινε από κοινούς κλέφτες.
Απίστευτο και το ένα και το άλλο. Όλα απίστευτα και όσο πιο απίστευτα τόσο πιο
θεαματικά. Έφυγαν οι ρεπόρτερ για την Κω. Όργωσαν το Αιγαίο φέτος και τις
παραλίες της υπόλοιπης Ελλάδας: Πάτμος, Λειψοί, Χιλιαδού, Πέρδικα, Πάργα.

Στητοί σε ένα τηλεπαράθυρο την ώρα του δελτίου, απαγγέλλουν τις
ανταποκρίσεις τους. Έτσι και χθες το πρωί ο ρεπόρτερ της πρωινής εκπομπής του
Mega αναμετέδιδε τις πληροφορίες που είχε συλλέξει από την Κω. «Κάνε και καμιά
βουτιά», του είπε στο τέλος η κ. Μπόμπου, η παρουσιάστρια. Να μη χάσει την
ευκαιρία της η ανθρώπινη φύση να χαλαρώσει, να απολαύσει.

Κι εμείς απολαμβάνουμε, βεβαίως. Το θεαματικό έργο του καθημερινού κοπανήματος
του τηλε-αέρος. Καταπονούμεθα. Δεν είναι και λίγο να ακούς ρεπορτάζ και μετά
να ακούς και τις αναλύσεις των ρεπορτάζ και μετά τις κρίσεις, τις επικρίσεις,
τις ειρωνείες. Η καλύτερη στιγμή πάντως είναι όταν αναλαμβάνουν οι φωστήρες
της πρωινής ενημέρωσης να ερμηνεύσουν τα γεγονότα και να υποδείξουν
κυβερνητικές ενέργειες, ανέξοδα, προς όφελος της πρωινής τους τηλεθέασης, την
οποία υπερηφάνως επισημαίνουν κάθε τόσο. Ξεσπάθωσε, λοιπόν, ο κ. Γιώργος
Βλάχος, που έχει αναδείξει τη θέση του παρουσιαστή σε απόλυτου κριτή: «Μα,
είναι δυνατόν να κάνει τα μπάνια του ο κ. Παπαντωνίου στην Κω; Έπρεπε να έχει
έρθει αμέσως στην Αθήνα». Κοπάνα; Αύριο με τον κηδεμόνα σας κ. Παπαντωνίου και
αποκλεισμό από την 6ήμερη. «Και ο κ. Σημίτης έπρεπε να τον διώξει από την
κυβέρνηση. Τι τον κρατάει;». Αλίμονο, δεν συμβουλεύεται τον κ. Βλάχο ο
Πρωθυπουργός της χώρας. Και λέγαμε κι εμείς γιατί δεν προοδεύει ο τόπος. Ο
λαός μαζί σας, κ. Βλάχο. Να κατεβείτε και δήμαρχος ή, ακόμη καλύτερα, να
βάλετε πλώρη για πρωθυπουργός. Είναι φανερό πως έχετε τη λύση.

Και το θυμωμένο ύφος, ιδίως αυτό, πολύ μας εκφράζει. Εμπρός για το κόμμα των
ειδησεογραφικών πρωινάδικων. Και σταρ έχει και παντογνώστες έχει και
ενθουσιώδεις ανατροπείς του κατεστημένου, που τρέμει όταν τους θωρεί, διότι οι
ίδιοι βεβαίως είναι εκτός, άσπιλοι και αμόλυντοι από το «κατεστημένο»,
ιδεολόγοι, αυτοί, όχι σαν τους άλλους τους διεφθαρμένους, που δεν ξέρουν και
πώς κυβερνάται ένα κράτος. Ορίστε μας.

Ωραία καταναλώνεται και ο πρωινός θυμός και οι πρωινές συμβουλές προς
κυβερνώντες και γενικώς όλη αυτή η ατμόσφαιρα που αναβιώνει το παλιό καφενείο,
όταν οι θαμώνες μεταξύ ταβλιού και βαρύ γλυκού με μπόλικες φουσκάλες
αναστέναζαν λέγοντας «βρε, δεν με κάνεις πρωθυπουργό εμένα για μια μέρα; Θα
δεις πώς θα τα τα φτιάξω όλα».

Ο θαμών του καφενείου δεν έχει, βεβαίως, τον δημόσιο λόγο που έχει ένας
παρουσιαστής, ένας δημοσιογράφος της τηλεόρασης. Και μόνον η αίσθηση της
ευθύνης θα ‘πρεπε να κάνει τις «γνώμες» πιο μετρημένες. Όμως, η τηλεθέαση
οδηγεί, το θέαμα επιβάλλει και η πολιτική γίνεται απλώς το φόντο για να
αναδειχθούν οι θερμοκέφαλοι σταρ της πρωινής τηλεφλυαρίας σε επιδέξιους
εκτοξευτές πυροτεχνημάτων κι… όποιον θαμπώσουν.