Αποθέωση για το χιπ-χοπ φινάλε!

Ξεσήκωσαν το κοινό της Καλαμάτας οι Γαλλο-αφρικανοί χιπ-χοπάδες «Καφίγκ» με το «Ρεσιτάλ» τους. Ένα νεανικό θέαμα που θα μπορούσε να γεμίσει και στάδιο

Το Δημοτικό Θέατρο να σείεται! Από το ρυθμικό χειροκρότημα. Από τις
νεανικές φωνές. Από τις ιαχές. Από τα «μπράβο» τα εκστομιζόμενα και από
στομάτων ουχί… τόσο νεανικών. Το 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας είχε
χθες το βράδυ, με τους εκ Γαλλίας ελαύνοντας – παιδιά και εγγόνια μεταναστών,
από τη Βόρεια Αφρική προφανώς – χιπ-χοπάδες «Καφίγκ», το φινάλε που του
άρμοζε: ένα φινάλε αποθεωτικό.

Δώδεκα ημέρες, οκτώ χορευτικά συγκροτήματα – έξι ξένα, δύο ελληνικά –
δεκατέσσερις παραστάσεις σε τρεις χώρους, ένα σεμινάριο, ασφυκτικά γεμάτα τα
θέατρα και στα έξι θεάματα που παρακολούθησα, επισκέπτες – καλλιτέχνες και
φίλοι του χορού – απ’ όλη την Ελλάδα, συμμετοχή των Καλαματιανών και ένας
αξιοσημείωτα χαμηλός μέσος όρος ηλικίας του κοινού θα μπορούσε να είναι ο πολύ
συνοπτικός απολογισμός του φεστιβάλ. Ενός φεστιβάλ διαρκώς εξελισσόμενου και
μηδέποτε επαναπαυομένου, στο οποίο κι εφέτος η ικανότατη, παρά τους χαμηλούς
τόνους της, Βίκυ Μαραγκοπούλου κατάφερε να παρουσιάσει, χωρίς πληθωριστικές
κινήσεις αλλά, αντίθετα, με μεγάλη «οικονομία», αλλά και με τόλμη, ένα
πανόραμα των τάσεων του σύγχρονου χορού. Από τον κλασικών ριζών Στίβεν
Πετρόνιο έως το σατιρικό «βαριετέ» της Ρόμπιν Όρλιν και από τον πατριάρχη της
αφαίρεσης Μερς Κάνινχαμ έως το χιπ-χοπ.

Να πάρω τα πράγματα, όμως, με τη σειρά. Φεστιβάλ Καλαμάτας… part 2.
Μετά την «Ιφιγένεια» της Επιδαύρου «κατηφορίζω» με την Κατερίνα και τον Τάκη
στην Καλαμάτα. Η Βίκυ Μαραγκοπούλου έχει καταρτίσει τόσο έξυπνα το πρόγραμμα,
ώστε με ένα τριήμερο την πρώτη εβδομάδα και ένα διήμερο τη δεύτερη μπορείς να
δεις και τους έξι ξένους θιάσους. Και ήθελα πολύ να ξαναγυρίσω. Στο Φεστιβάλ
Καλαμάτας, όποιος πάει θέλει σίγουρα να ξαναπάει. Όγδοη χρονιά του και είναι η
τρίτη που το παρακολουθώ. Και το περιμένω πώς και πώς.

Από την παράσταση του Μερς Κάνινχαμ, ενός θρύλου του σύγχρονου χορού

Δεν είναι μόνον η ευγένεια των ανθρώπων του – του προέδρου της ΔΕΠΑΚ
Δημήτρη Γιαννημάρα, της γλυκύτατης «γαλλοτραφούς» Αγγελικής Μήτρου, της Βούλας
Λαδά ή της Μόνικας Τσιλιμπέρδη ή και των άλλων συνεργατών της ΔΕΠΑΚ, που
«σκοτώνονται» για να πάνε όλα ρολόι. Δεν είναι μόνον η ομορφιά και η ζωντάνια
της πόλης. Δεν είναι μόνον η ζεστασιά και η φιλοξενία των ανθρώπων της που
έτυχε να συναντήσω – ένας νεαρός καβάλα στο παπάκι, όταν ρωτήσαμε πού είναι το
Δημοτικό Θέατρο γιατί είχαμε χαθεί, δεν μας εξήγησε απλώς, αλλά μας είπε να
τον ακολουθήσουμε και έκανε γύρο είκοσι τετράγωνα για χάρη μας, χωρίς να είναι
στον δρόμο του.

Σάββατο απόγευμα στο Δημοτικό. Ζέστη, μέσα στο καρακαήλι, «θα ‘χει
τέτοια ώρα κόσμο», ρωτάει η Κατερίνα και συναντούμε ουρά και λίστα αναμονής.
Ένα μπουκαλάκι νερό από το διπλανό περίπτερο – ο περιπτεράς, με απρόσμενο
χιούμορ, αρνείται να μου πάρει λεφτά, γιατί, λέει, τον αποκάλεσα «κύριο»! –
και βουρ στο θέατρο για την παράσταση του Στίβεν Μάλιφαντ. Η αίθουσα διαθέτει
κλιματισμό αλλά, όντας φισκαρισμένη, είναι ζεστή. Η παράσταση μας αποζημιώνει.
Ένα «τετράπτυχο» που ξεκινάει με ένα εξαιρετικό σόλο τής – ελληνικής καταγωγής
– Ντάνα Φούρας, συζύγου του χορογράφου – αργότερα θα μάθουμε ότι βρίσκεται
στην αρχή της εγκυμοσύνης της – συνεχίζεται με ένα ντουέτο δύο ανδρών – ο
χορογράφος και ο Γιουβάλ Πικ – και με ένα τρίο των τριών τους, για να
καταλήξει σε ένα εκπληκτικό ντουέτο του ζευγαριού, με φόντο τα γυμνά τούβλα
τού πίσω από τη σκηνή τοίχου του θεάτρου. Μουσικές αφαιρετικές, οι
συνταρακτικοί φωτισμοί τού Μάικλ Χαλς πρωταγωνιστούν και μια ποιητική,
μινιμαλιστική, «σκοτεινή» αλλά και «καθαρή» ατμόσφαιρα, ανεπαισθήτως
μελαγχολική, που στοχεύει κατευθείαν στην καρδιά.

Την Κυριακή, στις 8, και πάλι στο Δημοτικό. «Καφίγκ», χιπ-χοπ και το
«Ρεσιτάλ» τους. Έως και οι διάδρομοι γεμάτοι από όρθιους. Τα επτά μελαψά
αγόρια, σε μια σκηνή με πτυσσόμενα μεταλλικά μουσικά αναλόγια, που αργότερα θα
τα μαζέψει και θα τα σηκώσει ένας γάντζος, με βιολιά που εμφανίζονται στα
χέρια τους, με ζακέτες φράκου που τις περνούν πάνω από τα τζιν και τα τι-σερτ
τους αφήνονται σε έναν χιπ-χοπάδικο διονυσιασμό – πραγματικοί ακροβάτες, με
κορμιά – λάστιχο, να στροβιλίζονται ανάποδα, με «βάση» το κεφάλι, να
«ξεβιδώνονται», να σβουρίζονται, να «εκτοξεύονται» στους τοίχους,
«ερασιτέχνες», αυθόρμητοι, με χιούμορ και υπό τους ήχους μιας μουσικής που
παραπέμπει στις ρίζες τους. Και ξεσηκώνουν το κοινό. Ένα νεανικό θέαμα που θα
μπορούσε να γεμίσει και στάδιο.

Αργά το βράδυ τα λέμε στο πανέμορφο και ολοζώντανο «Hobbo», στο
Ακρογιάλι – τα «λάβαρα» του φεστιβάλ κρεμασμένα ακόμη στην ωραία παραλιακή με
τα ταβερνάκια και τις αμμουδιές – με τις παρέες των παιδιών να ξεμοναχιάζονται
στην ακτή, πάνω στις κατάλευκες, ωραία φωτισμένες κροκάλες και υπό το
ακαταμάχητο χαμόγελο του άγρυπνου Παναγιώτη. Ναι, ήταν ένα γεμάτο διήμερο.

Ένας θρύλος με… διαρροές

Αμέσως μετά την παράσταση του Μάλιφαντ, γρήγορα για παγωτό στον
Αθανασίου – τά ‘μαθα, βλέπετε, όλα τα «καλά» της Καλαμάτας… – και κατόπιν,
με την ψυχή στο στόμα – διότι και πάλι θα χαθούμε… – κάθιδροι, στο Κάστρο.
Ουρά κι εδώ – «μήπως σας περισσεύει ένα εισιτήριο;».

Μερς Κάνινχαμ, το γεγονός του φεστιβάλ. Ένας θρύλος για τον σύγχρονο
χορό, μια τομή στην ιστορία του χορού, γυμνή σκηνή, χωρίς κουίντες, έτσι που
οι δεκαπέντε χορευτές τού θιάσου είναι ορατοί από το κοινό και όταν δεν
χορεύουν, στο βάθος της σκηνής οι δυο δημιουργοί της μουσικής της παράστασης
με τα «ηλεκτρονικά» τους, φόντο η φωτισμένη Καλαμάτα, εντυπωσιακός
«βομβαρδισμός» μας από ηλεκτρονικούς ήχους – ελικόπτερα, εκρήξεις, κανονιές…
– που ακούγονται «κυκλικά», ένα ηλεκτρικό βιολί κάποια στιγμή, κόκκινες,
κίτρινες, πορτοκαλί φόρμες και η κίνηση για την κίνηση. Χορός απαλλαγμένος από
κάθε αφηγηματικό ή ψυχολογικό στοιχείο αλλά, κατά τη γνώμη μου, και από κάθε
συγκίνηση. Μία ώρα και είκοσι πέντε λεπτά. Είναι πολύ. Το κοινό έχει κουραστεί
και υπάρχουν διακριτικές διαρροές. Και το χειροκρότημα είναι συγκρατημένο. Αν
σκεφτεί κανείς, όμως, ότι το ’77, στο Ηρώδειο, το ίδιο συγκρότημα το
μαξιλάρωναν και του φώναζαν «αίσχος» επί τέσσερις βραδιές… Έχω κουραστεί.
«Προτιμώ την “Ζιζέλ”», ψιθυρίζω σε παρακείμενη, ειδικότατη επί του Κάνινχαμ
φίλη. Νομίζω ότι θέλει να με χτυπήσει.

INFO

Το 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας πραγματοποιή-θηκε στην πρωτεύουσα της
Μεσσηνίας από 25 Ιουλίου έως 5 Αυγούστου.