Όταν οι ξαπλώστρες «γράφουν» μουσική

Στη λάουντζ μουσική, σημασία έχει να νιώθει κανείς άνετα. Είναι η μουσική της ηρεμίας, της ξενοιασιάς, πέρα από το βάρος των ντεσιμπέλ, της πολιτικής, της τεχνολογίας (σκίτσο από το περιοδικό «Wallpaper»)

Αρκεί να νιώθει κανείς άνετα. Κάτω από το βάρος των ντεσιμπέλ, της πολιτικής,
της τεχνολογίας, η μουσική έψαξε να βρει διέξοδο. Έψαξε επίσης την ηρεμία και
την ξενοιασιά, κάνοντας το λίφτινγκ της επικούρειας φιλοσοφίας, σε συνδυασμό
με ένα ακριβό ζευγάρι Γκούτσι. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη μουσική; Ό,τι ο
Χοσέ Παντίγια με το ηλιοβασίλεμα.

Ο Χοσέ Παντίγια, Ισπανός, βετεράνος ντιτζέι, αγκυροβόλησε στην Ιμπίθα και την
ώρα που το νησί – βασικός προορισμός της ντανς κουλτούρας – βούιζε από τα
«μπιτ», εκείνος, η δύση και το αφοσιωμένο του κοινό έκαναν βουτιές στη γαλήνη.
Σε κομψούς, ντελικάτους ρυθμούς που προκαλούν γλυκά τις αισθήσεις, σαν σέξι
διαφήμιση γιαουρτιού. Άμεση αναφορά στην «ντόλτσε βίτα», με όλους τους
ταξικούς υπαινιγμούς.

Άνθρωπος-κλειδί στη λάουντζ σκηνή, ο Χοσέ έχει λόγο και στην τελευταία
παραγωγή (πλούσια όσο ποτέ), εκτός των άλλων και με ένα «σάουντρακ» – μουσική
που εξασφάλισε για την ταινία «El Sueno De Ibiza».

Ο Κλοντ Σαλ, ντιτζέι στο «Buddha Bar» του Παρισιού, άλλος ένας
σημαντικός χαρακτήρας της μουσικής των σαλονιών, λέει απλά πως «το λάουντζ
δίνει προτεραιότητα στην ομορφιά». Των συναισθημάτων κυρίως.

Στο κατάστρωμα λοιπόν του σκάφους, με τον άνεμο να φυσάει συντροφικά, στο
κοκτέιλ πάρτι της παραλιακής, το CD από τη σειρά του Cafe Del Mar βοηθάει στην
επικοινωνία. «Η λάουντζ – διατείνεται ο Τζον Νέιθαν, υπεύθυνος για την Private
Lounge συλλογή – είναι μουσική για να τη μοιράζεσαι».

Στην ουσία η λάουντζ μουσική λειτουργεί σαν αντίδραση στη μαζικοποίηση της
κουλτούρας. Στην ισοπέδωση του γούστου, στα έξτρα λαρτζ μεγέθη, στα σλόγκαν.
Εξασφαλίζει το σκηνικό για να μπορεί ο καθένας να χρησιμοποιεί τη φαντασία
του, ακόμη και να προκαλεί. Μουσικά, έρχεται κατευθείαν με το εξπρές της τζαζ
και της ποπ των δεκαετιών ’50, ’60 και ’70, στο οποίο συμβάλλουν τα μάλα
κινηματογραφικές μουσικές, εξωτικοί ρυθμοί, μπόσα νόβα και ακουστικές κιθάρες.
Σε αυτό το μενού, η ηλεκτρονική μουσική δένει τα υλικά. «Κουλ»; Α, ναι, αυτός
ο χαρακτηρισμός ποτέ δεν πρόδωσε τη «λάουντζ».

Σε ελληνικό έδαφος η λάουντζ ευδοκιμεί χάρη στο κλίμα και στο
ταμπεραμέντο – σαν να είναι στο φυσικό της περιβάλλον. Πριν από λίγες μέρες
μόλις ο Αλέξανδρος Χριστόπουλος παρουσίασε την καινούργια συλλογή του,
«Another Sunset & Sunrise», εμπλουτισμένη με άφθονα «μπαλεάρικ»,
«τζαζ-χάουζ» και άλλα θρεπτικά για τη λάουντζ στοιχεία. Στους επικριτές
εξάλλου που προσπερνούν τα λάουντζ σαν σνομπ μουσική για ανελκυστήρες η νέα
τάση απαντά με όλα τα επιχειρήματα της καλής ζωής.

CD στο κατάστρωμα

* «Another Sunset & Sunrise», με τις επιλογές του Αλέξανδρου
Χριστόπουλου – πολυτέλεια, ευφορία και ταξιδεμένος ρυθμός.

* «Il Suena De Ibiza» διά χειρός Χοσέ Παντίγια – λάουντζ με σενάριο.

* «Buddha Bar Presents… Living Theatre Vol. 2» – οι επιλογές του κλαμπ
στις προσταγές του Βούδα.

* «Cafe Paradiso 3, More than Chill» – χαλαρωτικό μασάζ με την τεχνική των
ειδικών.

* «Aroma Mykonos» – αφρολάτιν αρωματικά για after-lounge περιποίηση.

* «Supperclub presents lounge» – από το κλαμπ της Ολλανδίας, μαθήματα
λάουντζ συμπεριφοράς.

* «Paris Lounge 2» – αν δεν ξέρουν και οι Παριζιάνοι να είναι κουλ…

* «Diana Garden, Tribe» – το ξενοδοχείο Diana Majestic στο Μιλάνο έχει το
δικό του λάουντζ CD, πιστό πάντα στο αποικιακό στυλ του.