Διαστάσεις Τέλος εποχής η αποχώρηση του Σκάρτζιλ

Το τέλος μιας εποχής σηματοδότησε χθες στη Βρετανία η αποχώρηση του Άρθουρ
Σκάρτζιλ. Πρόκειται για τον ηγέτη του συνδικάτου των ανθρακωρύχων, που στη
δεκαετία του 1980 ηγήθηκε μιας απεργίας η οποία διήρκεσε έναν ολόκληρο χρόνο
και έκανε φανερό τον τρόπο με τον οποίο η Μάργκαρετ Θάτσερ θα άλλαζε τη χώρα.

Για πολλούς στην Αριστερά, ο Σκάρτζιλ ήταν ένας λαϊκός ήρωας που αντιστάθηκε στη Θάτσερ τη δεκαετία του 1980 όταν ηγήθηκε της απεργίας των ανθρακωρύχων, η οποία διήρκεσε έναν ολόκληρο χρόνο

Όταν ο Σκάρτζιλ αναλάμβανε την ηγεσία του Εθνικού Συνδικάτου Ανθρακωρύχων
(NUM), πριν από δύο δεκαετίες, το συνδικάτο είχε 250.000 μέλη που εργάζονταν
σε περισσότερα από 170 κρατικά ορυχεία. Σήμερα το NUM δηλώνει πως έχει περίπου
10.000 μέλη (οι περισσότεροι υπολογίζουν τα μισά), η βρετανική
ανθρακοβιομηχανία βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια και διαθέτει πλέον μόλις 16
ορυχεία.

Στα απομνημονεύματά της, η Θάτσερ χαρακτήρισε τη νίκη της επί του Σκάρτζιλ
ορόσημο για τη χώρα, στην οποία κυριαρχούσαν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο
τεράστια κρατικά μονοπώλια και ισχυρά εργατικά συνδικάτα. «Οι μαρξιστές ήθελαν
να αψηφήσουν τον νόμο της χώρας, για να αψηφήσουν τους νόμους της οικονομίας»,
έγραψε η «Σιδηρά Κυρία». «Απέτυχαν και αποτυγχάνοντας κατέδειξαν πόσο
αλληλεξαρτημένες είναι η ελεύθερη οικονομία και μια ελεύθερη κοινωνία».

Αλλά για πολλούς στην Αριστερά, ο Σκάρτζιλ ήταν ένας λαϊκός ήρωας που
αντιστάθηκε στη Θάτσερ. «Ο Άρθουρ θα μείνει στην Ιστορία ως ένας άνθρωπος
αρχών», δήλωσε προς το BBC ο βετεράνος αριστερός πολιτικός του Εργατικού
Κόμματος Τόνι Μπεν. «Ήταν ο πιο κατασυκοφαντημένος άνθρωπος που έχω
γνωρίσει… Άνθρωποι που κατασυκοφαντούνται, συχνά, αποδεικνύεται στο τέλος
πως είχαν δίκιο».

Αλλά στη διάρκεια της συχνά βίαιης απεργίας των ανθρακωρύχων (Μάρτιος 1984 –
Φεβρουάριος 1985), η κυβέρνηση κατάφερε να θεωρηθεί πως είχε το δίκιο με το
μέρος της, επειδή ο Σκάρτζιλ δεν επέτρεψε στα μέλη του συνδικάτου να ψηφίσουν
σχετικά με την ηγεσία του. «Επέσπευσε το κλείσιμο ορυχείων σε μια εποχή που
γίνονταν πολλές επενδύσεις στην ανθρακοβιομηχανία και η τραγωδία είναι πως το
έκανε χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των ανθρακωρύχων», δήλωσε προς το Ρώυτερ ο λόρδος
Ουόκερ, υπουργός Ενέργειας στην κυβέρνηση Θάτσερ.

Και στην Αριστερά πολλοί κράτησαν αποστάσεις. «Ο Σκάρτζιλ δεν έχει
παραμεριστεί, μάλλον έχει βγει από το παιχνίδι», έγραψε την Τετάρτη η αριστερή
«Γκάρντιαν». «Καθώς ο γεροβασιλιάς Άνθρακας έχασε το βασίλειό του, το
ισχυρότερο σύνταγμα του εργατικού κινήματος συρρικνώθηκε σε μια ταλαιπωρημένη
διμοιρία». Όταν ο Τόνι Μπλερ εγκατέλειψε το 1995 το αίτημα που διατύπωνε επί
77 χρόνια το Εργατικό Κόμμα για «κοινή ιδιοκτησία» της βιομηχανίας, ο Σκάρτζιλ
ίδρυσε το δικό του Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, χωρίς όμως να βρει σημαντική
ανταπόκριση.

«Ο Σκάρτζιλ, ο οποίος έφθασε να συγκρίνει τον εαυτό του με τον Νέλσον Μαντέλα,
ετοιμάζεται να γράψει τα απομνημονεύματά του και μπορεί μάλιστα να βρει και
κάποιο νέο βήμα. Αλλά, δεδομένου του παρελθόντος του, θα τον ακούσει άραγε
κανείς;», αναρωτιέται η «Γκάρντιαν».