ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Τι διακυβεύεται λοιπόν;

Οδεύουμε λοιπόν προς «πλήρη εξάρθρωση της τρομοκρατίας». Είμαστε θεατές μιας
τραγωδίας, η οποία δεν θα οδηγήσει (όπως η αρχαία τραγωδία) στην
κάθαρση. Επί του παρόντος παρακολουθούμε την πρώτη πράξη.
Πρωταγωνιστές: και φονιάδες και δειλοί. Μαρτύρησαν τα εγκλήματά τους και
πρόδωσαν τους συνενόχους τους (με μια εξαίρεση), ελπίζοντας στην επιείκεια της
Δικαιοσύνης. Θα ακολουθήσει η δεύτερη πράξη, η απόδοση «δικαιοσύνης». Και τότε
θα τεθούν εκ νέου τα πελώρια ερωτήματα: Γιατί τώρα; Γιατί ύστερα από τόσα
χρόνια, με τόσα θύματα; Αδυναμία των διωκτικών μηχανισμών; Αλλά δυο τέως
υπουργοί έχουν δηλώσει δημοσία ότι παλαιότερα είχαν εμποδιστεί να προχωρήσουν
σε βάθος την έρευνα: Ποιοι έπρεπε λοιπόν να μην αποκαλυφθούν; Ποιοι είχαν κατά
τα φαινόμενα διαβρώσει την εγκληματική οργάνωση; Ποιοι την «καθοδηγούσαν» αυτά
τα χρόνια; Θα μάθουμε ποτέ όλη την αλήθεια; ‘Η θα περιμένουμε 30 χρόνια, έως
ότου ανοίξουν τα αρχεία των ξένων μυστικών υπηρεσιών, επίσημων σήμερα
«συνεργατών» (δηλαδή καθοδηγητών) της ελληνικής Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας;

Αλλά αυτά που διακυβεύονται σήμερα είναι πολύ περισσότερα και θεμελιώδη. Η
φλυαρία των ΜΜΕ δεν υπηρετεί μόνο τον εντυπωσιασμό και την άγραν πελατείας. Το
διαμορφωνόμενο κλίμα διευκολύνει την κυβέρνηση να θέσει (επιτέλους!) σε
εφαρμογή τον τρομονόμο. Το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου έδωσε την ευκαιρία
στην αμερικανική κυβέρνηση να εξαπολύσει έναν πόλεμο εναντίον όλων για την
πάταξη δήθεν της τρομοκρατίας. Η «εξάρθρωση» της 17 Νοέμβρη θα δώσει την
ευκαιρία στην ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο να θέσει σε ισχύ τον τρομονόμο, αλλά
και να τον ενισχύσει με περισσότερο δρακόντειες διατάξεις. Να αναστείλει ή να
περιορίσει ατομικά δικαιώματα. Να καταργήσει, για παρόμοιες περιπτώσεις, τον
θεσμό των ενόρκων. Όπως γράφει ο Δ. Νασόπουλος, μπαίνει σε εφαρμογή το νέο
νομοθετικό πλαίσιο κατά της τρομοκρατίας, το οποίο επιτρέπει τον έλεγχο του
DNA χωρίς τη συγκατάθεση των υπόπτων, την αλλαγή της ταυτότητας των μαρτύρων,
έως και ασυλία των «μετανοούντων» οι οποίοι παρέχουν στοιχεία («ΤΑ ΝΕΑ»,
3/7/2002). Και αυτά, όταν διαπρεπείς νομικοί υποστηρίζουν ότι το υπάρχον
νομικό πλαίσιο είναι επαρκές και για την αντιμετώπιση τρομοκρατικών πράξεων.

Όμως οι φιλοδοξίες αρμοδίων και μη φαίνεται να είναι ευρύτερες. Εντάσσονται
στη γενικότερη τάση περιστολής δικαιωμάτων και ελευθεριών, η οποία υπηρετεί
πρωτίστως τα κοσμοκρατορικά σχέδια των ΗΠΑ. Και αυτή η προπαγανδιστική
εκστρατεία βρίσκει συνηγόρους ακόμα και σε διανοούμενους που κάποτε δήλωναν
αριστεροί: «Να δεχτούμε να εκχωρήσουμε μέρος των ελευθεριών και των
δικαιωμάτων μας, ώστε να παταχθεί η τρομοκρατία». «Να επιβληθεί, όπως και στο
κοινό έγκλημα, όχι μόνον η πρόληψη, αλλά και η καταστολή». Άλλος πάλι
«διανοούμενος» δηλώνει, χωρίς να του το έχει ζητήσει κανείς, ότι δεν συζητάει
με τους αντιπάλους του πολέμου. «Με τους ανθρώπους αυτούς δεν υπάρχουν
περιθώρια συζήτησης». «Ας αφήσουμε “να τα βρουν” με τους νεόκοπους
κομμουνιστές και τους χρυσαυγήτες». Κομμουνιστές και χρυσαυγήτες ένα και το
αυτό, κατά τον συνταγματολόγο μας!

Αλλά το προπαγανδιστικό παραλήρημα έχει έμμεσα και τρίτο, ακόμα ευρύτερο
στόχο: Κάθε μορφή αντίστασης στη Νέα Τάξη (Νέα Αταξία). Δηλαδή τα κινήματα
εναντίον της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης. Τις αντιστάσεις στην
εντεινόμενη ανεργία και φτώχεια. Την υπεράσπιση των Παλαιστινίων, των Κούρδων,
των Αφγανών. Τα κινήματα εναντίον της κατασπατάλησης των φυσικών πόρων από τη
ληστρική εμπορευματική παραγωγή. Με βάση τους νέους τρομονόμους και τις
διακρατικές συμφωνίες, είναι δυνατόν να ποινικοποιηθεί κάθε μορφή αντίστασης
στη Νέα Τάξη. Ήδη τείνει να καταργηθεί (το έδειξε η περίπτωση του Οτζαλάν) το
πανάρχαιο έθιμο του ασύλου. Κάθε διωκόμενος αγωνιστής δεν θα μπορεί πλέον να
βρει τόπο όπου θα καταφύγει. Και με βάση τη συμφωνία έκδοσης, κάθε
υποτιθέμενος «τρομοκράτης» θα κινδυνεύει να προστεθεί στους 3.500 υποψηφίους
για την ηλεκτρική καρέκλα στις ΗΠΑ.

Και φυσικά, κύριος στόχος για ορισμένους, όπως πάντα, η Αριστερά! Δεν είναι
τυχαίες, συνεπώς, οι συσχετίσεις της 17 Νοέμβρη με τον Μάη του ’68, με το
Παρίσι, και γενικότερα με το αντιδικτατορικό κίνημα! Αλλά τα κινήματα του 1968
δεν εξέθρεψαν τρομοκράτες. Ήταν ένα απελευθερωτικό ξέσπασμα εναντίον της
μίζερης ζωής – υλικής και πνευματικής – στις πόλεις του ανεπτυγμένου
καπιταλισμού. Εναντίον της μικρόψυχης ηθικής, αλλά και του χυδαίου
ευδαιμονισμού. Μια απόπειρα να ξαναβρούν οι άνθρωποι τη χαρά της ζωής μέσα σε
νέες συλλογικότητες και με την επανασύνδεση με τη φύση. Και το κίνημα αυτό
ηττήθηκε. Εντούτοις, μπόλιασε την εποχή μας με νέες αξίες, έστω και από τον
χώρο της Ουτοπίας. Αντίστοιχα, το πλούσιο σε δράση και πολύμορφο
αντιδικτατορικό κίνημα των Ελλήνων του Παρισιού ήταν η υγιής αντίδραση
σκεπτόμενων, ελεύθερων πολιτών, ενάντια στον «γύψο» στον οποίο ήθελαν να
ακινητοποιήσουν τη χώρα μας οι «συνταγματάρχες», η μεγαλοαστική τάξη μας, τα
ανάκτορα και οι πρωτεργάτες όλων των μεταπολεμικών δικτατοριών και πολέμων: οι
ΗΠΑ. Αλλά για το αντιδικτατορικό κίνημα του Παρισιού, σε επόμενο σημείωμα.

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.