ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πολιτική ορθότητα… Αθήνα 2002

«Δεν είμαι ρατσίστρια, αλλά…». Όταν το ακούω αυτό, θυμάμαι πάντα τη φίλη
μου, τη Μ., που έχει προβληματάκια «συνεννόησης» με την πεθερά της. «Δεν θέλω
να ανακατευθώ, αλλά…», λέει διαρκώς η μητέρα του συζύγου και η φίλη μου
εξαγριώνεται: «Ναι, δεν θέλει να ανακατευθεί! Άνθρωπος που δεν έχει πρόθεση να
ανακατευθεί, δεν ανάγει τη φράση αυτή σε βουδιστικό μάντρα. Αλλά υπάρχει και η
πολιτική ορθότης, βλέπεις!». Έτσι και η καθώς πρέπει κυρία μέσα στο ταξί. Την
πολιτική της ορθότητα διεκδικούσε. «Δεν ήταν ρατσίστρια, αλλά…» το ύφος της
ξίνισε σαν γιαούρτι που έχει ξεχαστεί εκτός ψυγείου μόλις ο οδηγός της είπε,
σε σπασμένα ελληνικά, ότι δεν ήξερε πού ακριβώς βρίσκεται η οδός Ομήρου και
την παρακάλεσε, σε σπασμένα ελληνικά πάλι αλλά με ακέραιη ευγένεια, να τον
καθοδηγήσει. Δυσανασχέτησε η κυρία, φιλοδοξούσε να συνεχίσει τη σοβαρότατη
συζήτηση που είχε με τη φιλενάδα της περί μόδας και αισθητικής, και να που
τώρα αναγκαζόταν να αφιερώσει περισσότερες από τρεις λέξεις στον μελαψό
ταξιτζή, που δεν γνώριζε (αν είναι δυνατόν!) όλους τους δρόμους του αθηναϊκού
κέντρου. «Δεν είμαι ρατσίστρια», την άκουσα να λέει χαμηλόφωνα, αλλά αρκούντως
δυνατά, στην συνεπιβάτιδά της. «Αλλά δεν είναι κατάσταση αυτή, έρχονται εδώ,
τους δεχόμαστε, τους ταΐζουμε, τους ποτίζουμε και αυτοί δεν κάνουν ούτε μία
προσπάθεια να προσαρμοστούν!». Όχι, κυρία μου, δεν είστε ρατσίστρια, μην
ανησυχείτε. Ο ρατσισμός είναι κακό πράγμα κι εσείς είστε καλός άνθρωπος. Θα
προτιμούσατε, βέβαια, να μετοικήσουν όλοι αυτοί οι «απροσάρμοστοι» στο
φεγγάρι, που λέει και το ανέκδοτο, ώστε να μην προσβάλλουν την αισθητική σας –
ρατσίστρια όμως δεν είστε. Να το επαναλαμβάνετε συχνά, είναι ο καλύτερος
τρόπος να το πιστέψετε.