ΓΝΩΜΗ Η ιδεολογική κατάχρηση της γυναίκας

Άφωνοι παρακολουθούμε νύχτα – μέρα να λύνεται ο περίεργος αυτός ιστός που
στήθηκε γύρω μας από δολοφόνους και ληστές… «προοδευτικής» προέλευσης και
κατεύθυνσης, (το προοδευτικής τοποθετώ σε εισαγωγικά και τονίζω για την
περίπτωση του τυπογραφικού λάθους).

Την εικόνα των πρωταγωνιστών επεχείρησαν ή φιλοτέχνησαν πολλοί, ειδικοί και
μη. Αυτό που επιχειρώ σήμερα είναι λίγο διαφορετικό. Έχει να κάνει με την
ιδεολογική κατάχρηση της γυναίκας, όχι μόνο μέσα από τα δελτία ειδήσεων, αλλά
και από αυτούς τους δήθεν προοδευτικούς και ξενοσπουδασμένους στην Εσπερία
τρομοκράτες.

Θυμάσθε τι ακούσαμε τη δεύτερη κιόλας ημέρα που άρχισε να ξετυλίγεται αυτό το
ζοφερό κουβάρι της πιο σκοτεινής πτυχής του δημόσιου βίου μας; Γυναίκα
αναζητούν οι Αρχές που δεν αποκλείεται να είναι η ίδια η σύζυγος του Σάββα
Ξηρού και μάνα του γιου του που προφανώς ήταν η ίδια που κατέδωσε, «κάρφωσε»
κοινώς τους δράστες μετά το επεισόδιο στη Λουίζης Ριανκούρ, «προφανώς γιατί
ένιωσε προδομένη που εγκαταλείφθηκε από τον σύζυγό της μετά τη σύναψη δεσμού
του με την Ισπανίδα, σημερινή ακόμα σύντροφό του».

Είναι γεγονός ότι η συγγραφή της ιστορίας επί αιώνες ουδέποτε αναγνώρισε
πρωταγωνιστικό ρόλο στη γυναίκα, κι ας είναι από τη φύση της η επιστήμη, όπως
κι η ίδια η γυναίκα γένους θηλυκού. Το ζητούμενο βέβαια δεν είναι να
αντιπαραθέσουμε στα «κλέα ανδρών», τα «κλέα γυναικών» ιδιαίτερα σήμερα που το
θέμα αποπνέει φόβο, σκότος και μυρωδιά θανάτου και χρήματος, αλλά να
επιμερίσουμε, μαζί με τις ευθύνες, ρόλους που συνειδητά, από επιλογή, ή
υποχρεωτικά από την καθυπόταξή τους οι γυναίκες της οργάνωσης είχαν σ’ όλα
αυτά τα χρόνια.

Την ίδια στιγμή που μπορώ να κατανοήσω απόλυτα, μάνα και σύζυγος η ίδια, τη
φράση της Αγγελικής Σωτηροπούλου «αυτά είχα να πω ως μάνα και σύζυγος του
Κουφοντίνα», αδυνατώ να ερμηνεύσω τις εριστικές της καταγγελίες στα κανάλια,
την αποδοχή να χρησιμοποιείται το όνομά της σε ενοικιαστήρια σπιτιών που η
ίδια εξετάζεται εάν ποτέ διέμεινε τελικά, τη διαθεσιμότητά της με δύο λόγια,
όπως και εκείνης της δυναμικής Μαϊτέ Πενό, συντρόφου του Γιωτόπουλου, να
παρέχουν κάλυψη «επ’ ονόματί τους» κυριολεκτικά σε έννομες τότε, τυπικά
τουλάχιστον, δραστηριότητες των συζύγων τους για προφανείς, προφανέστατους,
λόγους, σήμερα.

Και όμως αυτός ο σκοτεινός, ύπουλος και εκδικητικός ρόλος που τα κανάλια
προσπάθησαν να αποδώσουν στη γυναίκα ή τις γυναίκες της οργάνωσης – η έρευνα
θα δείξει πόσες πραγματικά είναι – δεν τις εξορίζει από τον κατάλογο των
κατηγορουμένων αύριο, των υπόπτων σήμερα. Οι γυναίκες, πολλαπλά αποκλεισμένες
στο περιθώριο των επίσημων αξιών και στην αφάνεια μιας ανάξιας λόγου
καθημερινότητας, φυλακισμένες στον χώρο της επανάληψης και του ασήμαντου, δεν
έχασαν ποτέ το δικαίωμα στη λαιμητόμο από τα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης
έως σήμερα.