ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Βουτιές εσωτερικού χώρου

Κάπως αλλιώς είχε σχεδιαστεί το γουίκ έντ κι αλλιώς προέκυψε. Ρούχα ελαφρά
είχαμε πάρει, μαγιό και τρυπητά παπούτσια, κρέμες αντηλιακές, καπέλα ψάθινα
και βρεθήκαμε να ψάχνουμε στα πατάρια ξεχασμένα πλεχτά και κάλτσες. Τα πρωινά
με τηλεόραση αντί για θάλασσα, βουτιές στα κανάλια. Βουτιές στα ρηχά της
σκηνοθεσίας των ειδήσεων και στα βαθιά της αλληλουχίας των αναμνήσεων.
Μουσικές από θρίλερ να ντύνουν φωνές ρεπόρτερ χωρίς συντακτικό ειρμό. Τα
ουσιαστικά διαζευγμένα από τα άρθρα, τα ρήματα μακριά από μόρια του τύπου
«δεν», «θα», «να» σαν άγνωστοι που συναντιούνται και κοιτάζονται με καχυποψία.
Κάθε μετάδοση με το δικό της αλαμπουρνέζικο, το δικό της τικ, τον ιδιαίτερό
της λόξυγγα, να προσπαθεί να γίνει αξέχαστη μέσα απ’ αυτό, να παράγει στυλ.
Μόνο σταθερό σημείο η μουσική στο βάθος, από θρίλερ, από σειρά επιστημονικής
φαντασίας, ποιος ξέρει, να τινάζει κάθε τόσο τις εντάσεις της εκτός σεναρίου,
γιατί έχει γραφτεί για άλλο ρυθμό δράσης. Άραγε πληρώνουν πνευματικά
δικαιώματα στους συνθέτες τα κανάλια ή στη ζούλα μεταδίδουν τα έργα τους; Το
να ερευνηθεί κάτι τέτοιο θα είναι στάδιον δόξης λαμπρόν για τους δικηγόρους
πνευματικών δικαιωμάτων. Και γιατί να μην παραγγέλνουν τη μουσική τους σε
Έλληνες συνθέτες οι διευθυντές των ειδήσεων, να βοηθήσουν και τον τόπο; Μόνο
εκείνα τα εξαπλά παράθυρα μετά το αποκορύφωμα της ορχήστρας έρχονται και σε
προσγειώνουν άτσαλα στην άμουση λογοδιάρροια. Και χρειάζεσαι ν’ ανοίξεις άλλα
πατάρια, να ψάξεις αξεσουάρ που δεν φανταζόσουν ότι θα χρειαστείς
κατακαλόκαιρο, στοιχειώδη νοημοσύνη σου, βασικές αρχές κοινωνικής ύπαρξης,
εισαγωγή πολιτικής ευαισθησίας. Πού διάολο τα φύλαξα; Κι η βροχή να στάζει απ’
τα ταβάνια.