ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αυτοί οι άνθρωποι… δεν παίζονται!

Μπορείς να μου μιλήσεις άσχημα, να μου κάνεις κακό, ακόμα και να με προδώσεις!
Αν, όμως, θέλεις πραγματικά να με πικράνεις και να παίξεις βιολί με τα νεύρα
μου, «στήσε» με. Κυριολεκτικά και μεταφορικά…

Σιχαίνομαι τους ασυνεπείς ανθρώπους. Για να γίνω πιο ακριβής, θα ήθελα να τους
ρίξω ένα χέρι ξύλο… Πες αυτό και κάνε το άλλο. Πες θα έρθω τότε και μην
έρθεις ποτέ. Και μετά δικαιολογήσου. Έτσι απλά. Χωρίς συγγνώμη. Ασυνεπείς
άνθρωποι: σε όλα τους. Απέναντι στους άλλους, στον εαυτό τους, στα όνειρά
τους, σ’ αυτά που λένε και δεν κάνουν.

Προσοχή, όμως! Το είδος αυτό διαθέτει ακόμη ένα φοβερό όπλο: το ψέμα. Στην πιο
πρόχειρη, απίστευτη και αστεία εκδοχή του. Ψέματα χωρίς καμιά φαντασία, χωρίς
τον παραμικρό μανδύα αληθοφάνειας, φτηνά σενάρια, που μπορείς ν’ ανακαλύψεις
εύκολα αν στέκουν ή όχι. Δεν χρειάζεται δα να είσαι μεγάλος ρεπόρτερ.

Και γιατί κάνω παρέα με ασυνεπείς; Χμ… Γιατί στην αρχή δεν φαίνονται. Σιγά
σιγά ανακαλύπτεις την απάτη τους. Και δυστυχώς δεν αλλάζουν ποτέ. Είναι θέμα
χαρακτήρα κι αυτό δεν αλλάζει μετά τα δεκαοκτώ (και πολλά λέω…).

Ξέρω, ξέρω… Πρέπει να δέχεσαι τους άλλους όπως είναι κι άλλα τέτοια
δημοκρατικά. Αλλά φοβάμαι ότι με μερικούς ανθρώπους, πολύ απλά, δεν γίνεται!

Κι αν ισχύει ότι τα ηλίθια επιχειρήματα είναι αήττητα, φοβάμαι πως το ίδιο
ισχύει και για τους ασυνεπείς. Είναι αήττητοι!

Δεν παλεύονται! Μπορείς μόνο να τους πληρώσεις με το ίδιο νόμισμα! Ναι, εσύ ο
συνεπής, ο διαλλακτικός… Γιατί όσο περισσότερο τους ανέχεσαι, τόσο
περισσότερο σε «δουλεύουν»…