ΕΓΡΑΨΑΝ

Στέλιος Ράμφος

(ο φιλόσοφος γράφει στην «Καθημερινή» για τον κ. Α. Γιωτόπουλο που γνώρισε
στο Παρίσι, στις αρχές της δεκαετίας του ’60)

«Εκείνο που κυρίως συγκρατώ τριάντα πέντε χρόνια μετά είναι η εικόνα ενός
ανθρώπου με διπλή συμπεριφορά, όχι τόσο από κακοήθεια όσο από εσωτερικήν
αδυναμία. Αυτό εκδηλωνόταν με έμμονες ιδέες και έντονη κρυψίνοια. Τις δύο
ιδιότητες «αρμόνιζε» στον τρόπο της σκιάς. Τον έβλεπες, τον άκουγες, τον
έπιανες, και δεν σου έμενε τίποτε στα χέρια: σαν να είχες παραίσθησι.
Επρόκειτο για ψυχικώς κλειδωμένο άτομο, ασφυκτικά περιωρισμένο στον κόσμο των
σημασιών και των αξιών της κομμουνιστικής ιδεοληψίας. Από εκεί αντλούσε
δύναμι, αλλά και αδυναμία, γιατί εν τέλει ήταν άνθρωπος με δέσμια την
ικανότητα της αυτοπραγματώσεως στην άμεση ζωή του: στις σπουδές του
δυσκολευόταν εξ αιτίας μιας μονίμου διασπάσεως, ενώ δεν έκανε τίποτε για να
ανακουφίση την πάγια οικονομική του δυσπραγία. Εκεί εντοπίζω τον κόμπο. Θα
έλεγα βρισκόταν πάντοτε πίσω είτε υπό, ουδέποτε πάνω από τα πράγματα. Το
«πάνω» θέλει αυθορμητισμό και μαζί του αμέσως ένοιωθες ότι αυτός του λείπει».

«Η Καθημερινή»