ΜΑΤΙΕΣ Στον Μόλυβο

Στη δεκαετία του ’70, για να βρεις Ιούλιο – Αύγουστο ξενοδοχείο ή δωμάτιο στον
Μόλυβο της Λέσβου, έστω και για μια μέρα, έπρεπε να έχεις «χοντρό μέσον». Κι
εγώ είχα: τον φίλο μου Κώστα Δούκα. Τον σπουδαίο δήμαρχο της Αριστεράς, που
τόσα έχει προσφέρει στο χωριό του αλλά και σε ολόκληρο το νησί! Ο Δούκας,
λοιπόν, ακόμη κι αν του χτύπαγα την πόρτα στις 2, στις 3 το πρωί, σηκωνόταν
από το κρεβάτι του, έβγαινε στους δρόμους, παρακάλαγε, πίεζε και κατάφερνε,
πάντοτε, να μού εξασφαλίζει στέγη, «για να περάσ’ η νύχτα». Και δεν τo ‘κανε
αυτό μόνο για μένα…

Στη δεκαετία του ’80, η ίδια κατάσταση. Κόσμος, χιλιάδες! Κι ανάμεσά τους
προσωπικότητες όπως ο Τάκις ο γλύπτης, ο Πήτερ Μπρουκ, ο Γάλλος πολιτικός
Σεβενμάν κ.ά. Τότε, για να βρω «σπίτι», έκανα «κράτηση» από τον χειμώνα! Και
κατέληγα να μένω, μαζί με τη γυναίκα μου και την κόρη μου, σ’ ένα δωμάτιο!
Δίπλα μου, απέναντί μου, από κάτω κι από πάνω, διάφοροι άλλοι άγνωστοι
παραθεριστές (μια φορά μόνο μού έτυχε γνωστός: ο ζωγράφος Γιώργος Λαζόγκας).
Και, φυσικά, για όλο αυτό το πλήθος, κοινόχρηστο μπάνιο, κοινόχρηστη
τουαλέτα…

Στη δεκαετία του ’90 δεν άλλαξαν τα πράγματα, μολονότι είχαν χτιστεί στο
μεταξύ αρκετά ξενοδοχεία, ενώ λειτουργούσαν, με άδεια του ΕΟΤ, εκατοντάδες
«ενοικιαζόμενα». Οι ντόπιοι, τότε, έβγαζαν πολλά λεφτά. Είχαν πάψει να
ασχολούνται με την αλιεία, με την κτηνοτροφία, με τα χωράφια τους και είχαν
πέσει με τα μούτρα στον τουρισμό. Όλοι, σχεδόν, είχαν γίνει «ξενοδόχοι»,
ταβερνιάρηδες, σερβιτόροι ή άνοιγαν ζαχαροπλαστεία και καφετέριες, για να
συχνάζει η νεολαία. Φυσικά, για πνευματική και καλλιτεχνική κίνηση ούτε λόγος.
Για τέτοια θα μιλάμε τώρα;

Τη Δευτέρα, 29 Ιουλίου, αρχίζει η άδειά μου. Και είμαι και πάλι – από χτες –
στον Μόλυβο. Αλλά στον κεντρικό δρόμο, που άλλοτε ήταν «πήχτρα» από ανθρώπους,
μηχανάκια και αυτοκίνητα, η εικόνα είναι αποκαρδιωτική. Κίνηση περιορισμένη,
για να μην πω ασήμαντη, μαγαζιά άδεια, πλαζ… αραιοκατοικημένη, νυχτερινή ζωή
ανύπαρκτη. Και, φυσικά, γκρίνια, τσατίλα και «φταίει» ο ένας, «φταίει» ο
άλλος, για τα σημερινά «κεσάτια».

Πολλοί παραθεριστές, που αγαπούν, όπως εγώ, τον Μόλυβο, αισθάνονται ευτυχείς
που το χωριό εφέτος «έμεινε» από τουρίστες. Εγώ, όμως, δεν αισθάνομαι καλά.
Θέλω, όπου μένω, οι γύρω μου να ‘ναι ευχαριστημένοι. Και θα πρότεινα στους
Μολυβιάτες, πριν ρίξουν την «πέτρα του αναθέματος» στον άλφα ή τον βήτα, να
κάτσουν και να σκεφτούν: μήπως για την «έρημη χώρα» του θέρους 2002 έχουν
ευθύνη και οι ίδιοι; Τι έκαναν, τόσα χρόνια, για να ανεβάσουν τον τόπο τους,
από κάθε πλευρά, λίγο ψηλότερα;

Καλές διακοπές…