[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τελικά, για να μπει κανείς στη 17 Νοέμβρη έπρεπε να ήταν ή Ξηρός ή Σερίφης ή
το πολύ πολύ Καρατσώλης. Ή να είχε μαζί τους καμιά κουμπαριά, κάνα συμπεθεριό
(τύπου… «χήρα Μήτση»), καμιά σχέση… στρατού («φιλαράκια» στον ίδιο λόχο),
καμιά μακρινή συγγένεια ­ «ο ξάδερφος από το χωριό» και ούτω καθεξής. Δηλαδή,
όταν λέμε «οικογενειακή υπόθεση» μιλάμε για τον ορισμό! Τα ίδια βέβαια έκανε –
και κάνει – και η Μαφία ή η Καμόρα στη Σικελία. Μαζεύονται οι οικογένειες και
στήνουν μια συμμορία. Η μόνη διαφορά που υπάρχει ως προς αυτό με τη 17Ν είναι
ότι οι μαφιόζικες οικογένειες δεν έχουν για πολύ κοινή πορεία. Συνήθως
αλληλοσκοτώνονται, στην προσπάθεια να πάρει η μία «οικογένεια» το πάνω χέρι
από την άλλη. Εδώ πώς τα κατάφεραν οι συμμορίτες να μην αλληλοσκοτωθούν, είναι
ένα μυστήριο. Εκτός κι αν δεν πρόλαβαν…

Πρωτοφανής προθυμία για… «ρουφιάνεμα»

Δεν αλληλοσκοτώθηκαν μεν, αλληλοκαρφώθηκαν δε! Τόσο κάρφωμα δεν έχει
ξαναγίνει. Μα, τι ταινίες έβλεπαν αυτοί οι τύποι όταν ήταν μικροί; Όλο Αρτέμη
Μάτσα και Σπύρο Καλογήρου; Φροντιστήριο πού πήγαιναν; Στο «Ρουφιάνοι και Σία»;
Εδώ δεν μιλάμε πια για καταθέσεις. Δεν έχουμε να κάνουμε με τη γνωστή εικόνα
του καλού αστυνόμου και του κακού αστυνόμου που ανακρίνουν τον κρατούμενο, και
φυσικά κερδίζει ο καλός αστυνόμος με το «πες τα, ρε παιδάκι μου, να
τελειώνουμε». Εδώ έχουμε να κάνουμε με ποταμό. Με νεράκι που ρέει γάργαρο,
αβίαστα και ανεμπόδιστα. Τα άτομα είναι σε κατάσταση «πείτε μου τι θέλετε να
με ρωτήσετε, να σας τα πω όλα. Κι άμα θέλετε, μπορώ να σας πω κι άλλα». Να
τους βλέπει ο – αν υπάρχει – θεός της ρουφιανιάς και να χαϊδεύει την κοιλιά
του από ευχαρίστηση, για το πόσο καλά τα πάνε τα «παιδιά» του…

Όταν οι τρομοκράτες αλληλοκαρφώνονται

Τώρα, βέβαια, αν δεν μίλαγαν όπως μιλάνε προκειμένου να γλιτώσουν
τη…«συσκευασία» τους (όπως κομψά θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το… τομάρι
τους!), δεν θα είχε προχωρήσει τόσο πολύ η ανάκριση. Δεν θα είχαν συλληφθεί
δηλαδή οι 12 που έχουν πιαστεί ώς τώρα, και προφανώς να πιαστούν κι άλλοι. Ως
εκ τούτου, το τελευταίο για το οποίο θα είχαμε αντίρρηση θα ήταν να τα πουν.
Όμως αυτή η ευκολία με την οποία τα λένε, είναι που τρελαίνει κόσμο.
Περιθωριακοί, ενταγμένοι στο σύστημα, πρώην παράνομοι, ποινικοί,
αντιστασιακοί, απλοί πολίτες έχουν μείνει με το στόμα ανοιχτό για το θέαμα των
τρομοκρατών που αλληλοκαρφώνονται. Μμμμ, ωραία ιδεολογία υπηρετούσαν, τρομάρα
τους…

Θρασείς, αλαζόνες αλλά και σίγουροι…

Κλείνει μήνας σχεδόν από την ημέρα που έσκασε η βόμβα στα χέρια του Σάββα
Ξηρού στον Πειραιά και, όπως πάει το πράγμα, θα τον φάμε τον Αύγουστο, με τον
ίδιο τρόπο που φάγαμε και τον Ιούλιο. Θα ακούμε ψευδώνυμα (της πλάκας), θα
μαθαίνουμε για κινήσεις (της πλάκας επίσης που εμείς όλοι τις αξιολογούσαμε ως
ιδιαίτερα… μεγαλοφυείς!) και θα μένουμε συνεχώς με την απορία πώς αυτοί οι
άνθρωποι κατάφεραν να διασωθούν επί τόσα χρόνια. Θρασείς και αλαζόνες, δεν
τηρούσαν ούτε τα προσχήματα πλέον, πολύ περισσότερο δεν τηρούσαν ούτε τους
κανόνες συνωμοτικότητας. Βέβαιοι ότι κανείς δεν θα τους ενοχλήσει – τόσο
άσχετη ήταν η Αστυνομία…

Η ανέξοδη διαφήμιση των υπερασπιστών

Τώρα, όμως, οι τρομοκράτες θα έχουν την τύχη που τους πρέπει. Θα πέσουν στα
νύχια (μη βιάζεστε, δεν εννοώ των αστυνομικών…) των δικηγόρων! Ήδη πήραμε
μια πρώτη, απολαυστική γεύση, από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Τόσο που το
καλοκαίρι να προοιωνίζεται μέσα στο γέλιο! Και «κύριε συνήγορε» ο ένας και
«σας παρακαλώ, κύριε συνάδελφε» ο άλλος, και «μα, πώς είναι δυνατόν» ο τρίτος
και ούτω καθ’ εξής! Μέχρι και ανάκληση συνηγόρου από τηλεοπτικό παράθυρο
είδαμε, με τον συνήγορο να μένει… κάγκελο από το ξαφνικό που τον βρήκε! Θα
δούμε κι άλλα. Είναι σίγουρο. Και καθώς αυτή η ιστορία θα τραβήξει πολλούς
μήνες, ίσως και (ένα – δυο) χρόνια μέχρι να εκκαθαριστεί δικαστικά, οι
δικηγόροι δεν θα αφήσουν την ευκαιρία της ανέξοδης διαφήμισης ανεκμετάλλευτη.
Στα παράθυρα και τα μυαλά στα κάγκελα…

Γείτονες: Τι ήσυχα παιδιά οι συμμορίτες-εκτελεστές…

Βέβαια, το μεγάλο σόου στα δελτία ειδήσεων δεν το κάνουν ούτε οι δικηγόροι
ούτε οι δημοσιογράφοι. Το κάνουν κάποιοι συγγενείς και φίλοι. Αυτοί δηλαδή που
με το που ανοίγει η κάμερα πάνω τους, αρχίζουν να εκθειάζουν τα «παιδιά». «Μας
πήραν τα καλύτερα παιδιά μας», είπε έξαλλη μια κυρία από το χωριό δυο
εκτελεστών – και μιλούσε βέβαια για τα «παιδιά» με τα κουμπούρια και τα
μπαζούκας. «Καλέ, δεν είχε δώσει την παραμικρή αφορμή, ήσυχος, καλός
οικογενειάρχης, πρότυπο», είπε μια άλλη κυρία για ένα από τα «παιδιά», που
κατά… σύμπτωση είχε μετάσχει σε καμιά δεκαριά δολοφονίες! Τι κρίμα να μην
κυκλοφορούν οι συμμορίτες με μια κορδέλα στο κούτελο που να λέει «είμαι ο
δολοφόνος της διπλανής πόρτας»…

«Άραθα, μάραθα, κουκιά μαγειρεμένα…»

Εκείνοι που έχουν πάθει την πλάκα τους με τις εξελίξεις με τη 17 Νοέμβρη είναι
τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Επί χρόνια τους έλεγαν ότι αυτοί, οι
τρομοκράτες δηλαδή, ήταν ΠΑΣΟΚ και τώρα όχι μόνο ΠΑΣΟΚ δεν αποδεικνύονται,
αλλά μερικοί από αυτούς ήταν και παιδιά του κατηχητικού! Αγωνίζονται βέβαια
διάφοροι παράγοντες της Δεξιάς να εμπλουτίσουν το οπλοστάσιο του νεοδημοκράτη
ψηφοφόρου με επιχειρήματα του στυλ «τι ήξερε ο Κρυστάλλης που του είχε πει ο
Αλεξάκης και δεν αξιοποίησε η Αστυνομία το 1985 μετά τη μάχη με τον
Τσουτσουβή», αλλά είναι προφανές ότι το όλο σκεπτικό είναι «άραθα, μάραθα,
κουκιά μαγειρεμένα»! Διότι πώς να στηρίξουν το ψεύδος; Πώς να δώσουν υπόσταση
σε μια φενάκη; Έναν μύθο που δεν υπάρχει; Χαμένος κόπος. Και γελοιότητες
άπειρες. Μα, τι τους πέρασαν τους ψηφοφόρους;