ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Γαλάζια σημαία

Η παραλία δεν έχει γαλάζια σημαία. Είναι από μόνη της γαλάζια σημαία. Τη θωρώ
κι αναθαρρεύω και τα χέρια μου χτυπώ, σαν αγία τη λατρεύω, σα μητέρα την
αγαπώ. Από το βραχάκι αποκαλύπτει ανενδοίαστα τον βυθό της. Φύκια, αχινοί,
άμμος, βότσαλα. Το γαλάζιο, το μπλε, το τιρκουάζ, το πράσινο, τα άνθη της
πέτρας, όλα εδώ παρόντα. Και όλα σιθρού. Πάμε. Άφησέ τα όλα και πάμε. Πρέπει
να είσαι ελαφρύς, να της δοθείς. Δεν χρειάζεσαι τίποτα. Νιώσε τον πλούτο της
λιτότητας μαζί της. Να σε σηκώσει ψηλά σαν λίαρ τζετ, σαν υδροπλάνο. Να μην
κρατάς τίποτα. Να μη φοράς τίποτα, κατά προτίμηση. Και αν φοράς ένα μαγιό για
κοινωνικούς λόγους, μην το πάρεις κατάκαρδα, βούτα στα νερά και ξέχνα το. Η
θάλασσα συγχωρεί. Μα εσύ θέλεις μαζί σου φουσκωτά και ψάθες και αντηλιακά και
ομπρέλες. Μπουκαλάκια νερό για πριν και ταπεράκια φαΐ για μετά. Εσύ χρειάζεσαι
μπάλα και σακούλα για την μπάλα και ρακέτες για την άλλη μπάλα και σαγιονάρες
ασορτί. Πώς είναι δυνατόν; Πώς θα ξεχωρίσεις τα χρώματα της θάλασσας, αν
κουβαλάς τόσα πολλά μαζί σου; Από το γαλάζιο, το μπλε, το ανείπωτο, το χρώμα
χωρίς όνομα, που σε κάνει να ξεχνάς τα ελληνικά σου (και τα αγγλικά σου, και
τα γαλλικά σου), προτιμάς το βεραμάν του εξοπλισμού. Βρε, αμάν! Προτιμάς τους
συνδυασμούς του πλαστικού, βατραχοπέδιλα και σερφ και μάσκες και σανίδες. Ροζ,
φούξια, φωσφοριζέ, μεταλλιζέ, λαχανί, αντανακλί, τυφλωτί. Γιατί; Πώς θα σου
μιλήσει η θάλασσα τη γλώσσα του απόλυτου; Πώς θα την ιδιοκατοικήσεις; Θα
χάσεις τη νομή και κατοχή των ανεκτίμητων θησαυρών, μετρώντας τα ψιλά σου.