Έκαναν πρόβες θανάτου

Η τακτική που ακολουθούσε η 17 Νοέμβρη σε όλες τις επιθέσεις της υπήρξε
κοινή. Ο αρχηγός, ο «Λάμπρος» δηλαδή, ή Μιχάλης Οικονόμου ή καλύτερα ο
Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, επέλεγε τον στόχο. Καλούσε την ομάδα, ανέπτυσσε το
σχέδιό του και διένειμε τους ρόλους.

Χριστόδουλος Ξηρός. Αποκάλυψε στοχεία – σοκ για το πώς οργάνωνε τις δολοφονικές επιθέσεις ο «Λάμπρος» ή Αλέκος Γιωτόπουλος

Η προθεσμία για την υλοποίηση του σχεδίου δεν υπερέβαινε τον ένα μήνα. Στο
διάστημα αυτό έπρεπε να έχουν εντοπιστεί οι κινήσεις του στόχου, να έχει
καθοριστεί το σημείο της επίθεσης και να έχουν βρεθεί οι δρόμοι διαφυγής.

Αμέσως μετά άρχιζαν οι πρόβες θανάτου. Ένας από τους εντεταλμένους έπαιρνε τη
θέση του στόχου. Ξεκινούσε από το σημείο εκκίνησης του υποψήφιου θύματος και
ακολουθούσε την ίδια διαδρομή. Ο χρόνος είχε ιδιαίτερη σημασία για τους
εκτελεστές. Η ακρίβεια των κινήσεων ήταν το παν. Γι’ αυτό και μόλις ο
εικονικός στόχος έφθανε στο σημείο επίθεσης, οι εκτελεστές πυροβολούσαν. Χωρίς
σφαίρες… Και μια και δυο και τρεις φορές. Όσες χρειάζονταν για να επιτευχθεί
ο τέλειος συγχρονισμός.

Βήμα πρώτο: Το τηλέφωνο των εκτελεστών χτυπάει. Μια άγνωστη φωνή τούς
καλεί σε ραντεβού με τον αρχηγό.

Βήμα δεύτερο: Στη συνάντηση ο «Λάμπρος» τούς ανακοινώνει τον στόχο.
Τους αναπτύσσει το σχέδιο και διανέμει τους ρόλους.

Βήμα τρίτο: Η ομάδα πιάνει αμέσως δουλειά. Παρακολουθεί τον στόχο,τις
κινήσεις του, τις διαδρομές του. Εντοπίζει το καταλληλότερο σημείο επίθεσης
και ερευνά τη γύρω περιοχή. Οι δρόμοι διαφυγής έχουν ιδιαίτερη σημασία. Μόλις
καταλήξουν οριστικά, αρχίζουν τις πρόβες.

Βήμα τέταρτο: Πυροβολούν και εξαφανίζονται…

Η υπόθεση Τζαντ

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της απόπειρας κατά του Αμερικανού λοχία
Ρόμπερτ Τζαντ, τον Απρίλιο του 1984, όπως την περιγράφει ο Χριστόδουλος Ξηρός.

Όπως σε κάθε επίθεση, έτσι και σ’ αυτήν ο «Λάμπρος» τούς έδωσε λεπτομερείς
οδηγίες. Ένας μήνας ήταν αρκετός – όπως τους είπε – για να τις υλοποιήσουν.
Άλλωστε έτσι έκανε πάντα. Επέλεγε τον στόχο, τους καλούσε στο σημείο που
γνώριζαν (είχαν ενημερωθεί διά τηλεφώνου) και τους ανέλυε τα πάντα. Μετά την
κατανομή των ρόλων ο αρχηγός έλυε τη συνεδρίαση. Έξι ή επτά μέλη της 17
Νοέμβρη – αναλόγως των αναγκών της επιχείρησης – άρχιζαν αμέσως δουλειά.

Το πρώτο μέρος αφορούσε την παρακολούθηση του στόχου. Επί πολλές ημέρες οι
κινήσεις του υποψήφιου θύματος ελέγχθηκαν με το… μικροσκόπιο. Τι ώρα
ξεκινάει, από πού περνάει, προς τα πού κατευθύνεται. Αν άλλαζε διαδρομή, αυτό
τους έβαζε σε υποψίες. Το ενδεχόμενο να είχε αντιληφθεί πως τον
παρακολουθούσαν δεν ήταν δυνατόν να αποκλειστεί.

Το ίδιο δρομολόγιο

Ο Αμερικανός λοχίας Ρόμπερτ Τζαντ πάντως δεν είχε καταλάβει τίποτε. Κάθε πρωί
ακολουθούσε ακριβώς το ίδιο δρομολόγιο. Έτσι, χαρακτηρίστηκε εύκολος στόχος
και οι επίδοξοι εκτελεστές του προχώρησαν στο δεύτερο μέρος του σχεδίου. Την
επιλογή του σημείου της επίθεσης. Σύντομα κατέληξαν και σ’ αυτό. Ένα φανάρι
επί της Λεωφόρου Βουλιαγμένης που ανέκοπτε καθημερινά την πορεία του
αυτοκινήτου που οδηγούσε μόνος του ο λοχίας, θεωρήθηκε το καταλληλότερο
σημείο.

Δεν έφθανε όμως μόνο αυτό. Επόμενο βήμα ήταν ο έλεγχος της περιοχής. Οι δρόμοι
διαφυγής έπρεπε να εντοπιστούν με ακρίβεια. Το παραμικρό λάθος θα είχε (ίσως)
ολέθρια αποτελέσματα. Η επίθεση θα χαρακτηριζόταν επιτυχής μετά την εξαφάνιση
των δραστών. Για να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα της τρομοκρατικής
ενέργειας οι εκτελεστές και οι βοηθοί έκαναν επανειλημμένως πρόβες. Σε ποιο
σημείο θα γίνει η επίθεση, σε ποιο σημείο θα αφήσουν το πρώτο αυτοκίνητο
διαφυγής, σε ποιο το δεύτερο…

Οι δοκιμές δεν απείχαν πολύ από την πραγματικότητα. Στο μόνο που διέφεραν ήταν
ότι δεν εξασκούνταν πάνω στον πραγματικό στόχο, αλλά σε εικονικό.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΖΑΝΤ

Σύνθημα ένα τηλεφώνημα

Ο Χριστόδουλος Ξηρός, ενταγμένος στη 17 Νοέμβρη από το 1983, δεν αργεί να
προαχθεί σε εκτελεστή. Μαζί με τον Δημήτρη Κουφοντίνα, γνωστό ως Λουκά,
αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίθεση κατά του Αμερικανού λοχία
Ρόμπερτ Τζαντ, τον Απρίλιο του 1984.

Την ημέρα της επίθεσης ένα μέλος της 17Ν παρακολουθούσε συνεχώς το θύμα για να
δει πότε θα ξεκινήσει. Οι Χριστόδουλος Ξηρός και Δημήτρης Κουφοντίνας, που
ήταν οι εκτελεστές του φόνου, περίμεναν σ’ ένα μπαρ στη Βουλιαγμένης. Όταν ο
αρχιλοχίας έβαλε μπροστά το αυτοκίνητο, το μέλος της 17Ν που τον
παρακολουθούσε πήρε τηλέφωνο στο μπαρ και ζήτησε ένα φανταστικό πρόσωπο. Ο
μπάρμαν φώναξε το όνομα: ήταν το συνθηματικό που περίμεναν οι Ξηρός και
Κουφοντίνας για να ξεκινήσουν. Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει…

Πράγματι, σε λίγα λεπτά, οι προσδοκίες τους είχαν δικαιωθεί. Ο στόχος είχε
βληθεί – τραυματίστηκε σοβαρά – και οι δράστες είχαν διαφύγει με τη μηχανή
πριν προλάβει να τους δει οποιοσδήποτε. Λίγο πιο κάτω τούς περίμενε ένα
αυτοκίνητο και από αυτό επέβαιναν αργότερα σε άλλο. Τα ίχνη τους χάνονταν. Η
μέθοδος ήταν δοκιμασμένη και γι’ αυτό εφαρμόστηκε σε όλα τα χτυπήματα με
επιτυχία. Οι τρομοκράτες ουδέποτε ένιωσαν τον κίνδυνο της σύλληψης να
παραμονεύει. Είτε δολοφονούσαν, είτε λήστευαν, είτε έβαζαν βόμβες…

Η επιλογή του στόχου και ο σχεδιασμός της επίθεσης ήταν έργο του «Λάμπρου».
Τον αναγνώρισαν οι εκτελεστές – ο Χριστόδουλος και ο Βασίλης Ξηρός, ο Βασίλης
Τζωρτζάτος και οι άλλοι – στο πρόσωπο του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου. Ο
Χριστόδουλος ήταν ο πρώτος από τα πρόσωπα που ήρθαν τώρα στο προσκήνιο, ο
οποίος εντάχθηκε στη 17 Νοέμβρη. Εκείνος με τη σειρά του στρατολόγησε τους
αδελφούς του Σάββα και Βασίλη και ο τελευταίος ενέπλεξε τον Διονύση Γεωργιάδη.

Κατά τη σύλληψή τους ανετράπη λίγο η σειρά. Ο Σάββας, που μοιραία συνελήφθη
πρώτος, έδωσε στις αρχές τον Χριστόδουλο. Ο τελευταίος αποκάλυψε τον ρόλο του
Βασίλη και ο Βασίλης του Διονύση Γεωργιάδη. Από ποιον μυήθηκε ο Χριστόδουλος
παραμένει αδιευκρίνιστο, καθώς ο ίδιος δίνει μόνο το ψευδώνυμο του προσώπου,
δηλώνοντας ότι αυτό μόνο γνωρίζει. Πάντως, από την απολογία του, που είναι
πλούσια σε περιεχόμενο αφού αναφέρεται λεπτομερώς – όπως και όλοι όσοι
ομολόγησαν – σε κάθε επίθεση της 17 Νοέμβρη δεν προκύπτει τι έγιναν τα χρήματα
από τις ληστείες. Σε ποιον τα παρέδιδαν, πού πήγαιναν και, τελικά, τι
αναλογούσε στον καθένα.

Ο αριστερόχειρας απέτυχε…

Άνδρες από τη βάση του Ελληνικού συλλέγουν στοιχεία μετα την επίθεση κατά του Ρόμπερτ Τζαντ

Η ενέδρα με στόχο τον Αμερικανό αρχιλοχία της Τζάσμαγκ Ρόμπερτ Τζαντ είχε
στηθεί στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης το απόγευμα της 3ης Απριλίου του 1984. Ο
Αμερικανός στρατιωτικός επέβαινε μόνος στο αυτοκίνητό του. Βγήκε από τις
εγκαταστάσεις της Βάσης του Ελληνικού γύρω στις 4.20 και ελάχιστα λεπτά
αργότερα βρισκόταν μερικές δεκάδες μέτρα μακρύτερα, με κατεύθυνση προς τη
Γλυφάδα. Ο Τζαντ μετέφερε τη διπλωματική αλληλογραφία στη Βάση. Εκεί, στο
φανάρι που βρίσκεται περίπου στο ύψος της οδού Εθνάρχου Μακαρίου, ο Ρόμπερτ
Τζαντ σταμάτησε. Οι τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη, έχοντας προφανώς
παρακολουθήσει από καιρό τις κινήσεις του και γνωρίζοντας το πρόγραμμά του,
τον αιφνιδίασαν και πυροβόλησαν εναντίον του με σαρανταπεντάρι, πλησιάζοντας
από τη δεξιά πλευρά του αυτοκίνητό του. Οι δύο τρομοκράτες, οι οποίοι
επέβαιναν σε μοτοσυκλέτα, πυροβόλησαν πέντε φορές και τραυμάτισαν τον
Αμερικανό λοχία. Εκείνος ενστικτωδώς πάτησε γκάζι και αν και τραυματισμένος
κατάφερε να περάσει από τη διαχωριστική νησίδα και να φύγει προς την αντίθετη
κατεύθυνση. Οι τρομοκράτες εξαφανίσθηκαν αναπτύσσοντας μεγάλη ταχύτητα στη
Λεωφόρο Βουλιαγμένης. Τότε είχε ειπωθεί ότι αυτός που πυροβόλησε ήταν
αριστερόχειρας. Στο ίδιο συμπέρασμα είχαν καταλήξει οι διωκτικές αρχές και για
τον ένα από τους δολοφόνους του Στίβεν Σόντερς. Το πρόσωπο που φέρεται να έχει
πάρει μέρος και στα δύο αυτά χτυπήματα της 17 Νοέμβρη είναι ο Δημήτρης
Κουφοντίνας. Όταν συλληφθεί θα μάθουμε αν πράγματι είναι αριστερόχειρας…